SNO 43/06

POSTANOWIENIE Z DNIA 5 WRZEŚNIA 2006 R. SNO 43/06 Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Błuś (sprawozdawca). Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Henryk Pietrzkowski. S ą d N a j w y ż s z y  S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta po rozpoznaniu zażalenia obwinionego sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt: (...), odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 27 kwietnia 2006 r., p o s t a n o w i ł : u t r z y m a ć w m o c y zaskarżone z a r z ą d z e n i e . U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 21 stycznia 2005 r. zawiesił sędziego Sądu Okręgowego w czynnościach służbowych, obniżając mu jednocześnie wysokość wynagrodzenia do 50 %. Obwiniony sędzia zaskarżył to orzeczenie. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w dniu 28 kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. W czasie rozprawy przed Sądem dyscyplinarnym pierwszej instancji obwiniony sędzia złożył wniosek o uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2006 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny nie uwzględnił wniosku obwinionego sędziego Sądu Okręgowego o uchylenie uchwały o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Zażalenie na to orzeczenie wniósł obwiniony sędzia. Prezes Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego zarządzeniem z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt (...), na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), odmówił przyjęcia zażalenia obwinionego sędziego. Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem sędzia Sądu Okręgowego i podnosząc, że „wszelkie decyzje o zastosowaniu i utrzymaniu zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych (...) są zaskarżalne”, wniósł o uchylenie wymienionego wyżej zarządzenia. Ponadto w piśmie z dnia 21 sierpnia 2006 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 25 sierpnia 2006 r., wniósł o „powtórne przeprowadzenie losowania”, bowiem o wcześniejszym terminie losowania składu Sądu Najwyższego  Sądu Dyscyplinarnego, wyznaczonego do rozpoznania jego zażalenia, nie został powiadomiony. 2 Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: Zażalenie obwinionego sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego nie jest zasadne. Uchwałą Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 21 stycznia 2005 r. zawieszono sędziego Sądu Okręgowego w czynnościach służbowych. Zgodnie z treścią art. 131 § 4 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (zwanej dalej „u.s.p.”) na uchwałę o zawieszeniu w czynnościach służbowych sędziemu przysługuje zażalenie. Nie oznacza to jednak, że na każdą uchwałę wydaną w przedmiocie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych przysługuje wymieniony wyżej środek odwoławczy. Zażalenie przysługuje tylko na uchwałę o zawieszeniu w czynnościach służbowych (podkreśl. SN). Gdyby ustawodawca chciał aby, tak jak twierdzi skarżący, wszelkie decyzje o zastosowaniu i utrzymaniu zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych były zaskarżalne, to wyraźnie wyartykułowałby takie uprawnienie. Nie uczynił tego jednak. Treść art. 131 u.s.p. wskazuje na jakie uchwały podejmowane w toku postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów i jakim podmiotom przysługuje zażalenie. Jak już wyżej zaznaczono nie ma wśród nich uchwały o nieuwzględnieniu wniosku sędziego o uchylenie uchwały o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Przeciwko takiemu stanowisku nie przemawia też treść art.132 u.s.p., ponieważ przepis ten, w swojej końcowej części, daje sądowi dyscyplinarnemu uprawnienie do wcześniejszego uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych , co samo przez się nie daje prawa do skarżenia takiej decyzji. Konstatacja ta odnosi się nie tylko do obwinionego sędziego, ale również do innych podmiotów postępowania dyscyplinarnego. W tej sytuacji Prezes Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego trafnie uznał, że zażalenie obwinionego sędziego na postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2006 r. jest niedopuszczalne z mocy ustawy i na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p., i w związku z tym słusznie odmówił jego przyjęcia. Przechodząc do kolejnych kwestii podnoszonych przez skarżącego w zażaleniu oraz w uzupełniającym je piśmie z dnia 21 sierpnia 2006 r., należy przyznać rację obwinionemu sędziemu, że decyzja odmawiająca uwzględnienia jego wniosku zapadła w niewłaściwej formie. Z treści art. 131 § 1 u.s.p. jednoznacznie wynika, iż „(…) w sprawie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych (…) sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę (…)”. Ponadto art. 127 u.s.p. nakazuje, aby rozstrzygnięcia zapadające w toku postępowania dyscyplinarnego były z urzędu uzasadniane i doręczane stronom. W tej sytuacji postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego wydane w przedmiocie wniosku o uchylenie uchwały o zawieszeniu sędziego w czynnościach służbowych nie spełniało wymogów przewidzianych przepisami ustawy – Prawo o ustroju sadów powszechnych. Uchybienie to nie miało 3 jednak wpływu na prawidłowość skarżonego zarządzenia, bowiem, jak wyżej wywiedziono, na taką decyzję, wydaną także prawidłowo, zażalenie nie przysługuje. Ponadto, wbrew sugestiom obwinionego, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny rozpoznając zażalenie na zarządzenie Prezesa Sądu nie może rozstrzygać kwestii zastrzeżonych dla sądu drugiej instancji, rozpoznającego odwołanie od orzeczenia kończącego postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Odnośnie wniosku obwinionego sędziego, dotyczącego powtórzenia losowania składu Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego wyznaczonego do rozpoznania powyższej sprawy należy stwierdzić, że Sąd Najwyższy działa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz.2052 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 i 3 tej ustawy zasady wewnętrznego postępowania tego organu określa Regulamin Sądu Najwyższego uchwalony przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego. Regulamin ten został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” w 2003 r. Nr 57, poz. 898 ze zm. W § 18 ust. 9 wymienionego Regulaminu nałożono na Kolegium Sądu Najwyższego obowiązek uchwalenia regulaminu losowania składów orzekających sądu dyscyplinarnego oraz wyznaczania tych składów w drodze losowania. Taki regulamin został uchwalony przez Kolegium Sądu Najwyższego w dniu 17 lutego 2003 r. Żaden z przepisów tego regulaminu nie przewiduje obowiązku informowania o terminie losowania składów i obecności stron, czy też ich pełnomocników, w czasie wykonywania tej czynności. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak na wstępie.