SNO 43/04

WYROK  Z  DNIA  4  LISTOPADA  2004  R. 
SNO  43/04 
 
Przewodniczący: sędzia SN Marian Buliński (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Kazimierz Zawada, Tadeusz Żyznowski. 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na rozprawie z 
udziałem 
Zastępcy 
Rzecznika 
Dyscyplinarnego oraz protokolanta 
po 
rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2004 r., sprawy byłego asesora Sądu 
Rejonowego w związku z odwołaniem Krajowej Rady Sądownictwa od wyroku 
Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 28 czerwca 2004 r., sygn. 
akt (...) 
 
u t r z y m a ł   w   m o c y   zaskarżony   w y r o k. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
W dniu 2 czerwca 2004 r. do Sądu Dyscyplinarnego – Sądu Apelacyjnego 
wpłynął wniosek Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego o 
rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przeciwko asesorowi Sądu Rejonowego o 
to, że: 
1) w okresie od dnia 12 grudnia 2002 r. do dnia 31 marca 2004 r. w A. pełniąc 
funkcję asesora Sądu Rejonowego dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy 
przepisu art. 423 § 1 k.p.k. poprzez niesporządzenie uzasadnień w sprawach 
o sygn. akt: II K 351/01 i II K 129/03 oraz sporządzenie uzasadnień po 
upływie 3 miesięcy w sprawach: II K 408/01, II K 96/02, II K 281/02, II K 
344/02, II K 346/02, II K 353/02, II K 442/02, II K 456/02, II K 506/02, II K 
522/02, II K 527/02, tj. o popełnienie przewinienia służbowego z art. 107 

 
2 
ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych 
(Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.); 
2) w okresie od dnia 16 października 2002 r. do dnia 5 maja 2003 r. pełniąc 
funkcję asesora Sądu Rejonowego, prowadząc jako sędzia sprawozdawca 
sprawy: I C 230/98, I Ns 152/01 i I Ns 206/01 dopuścił się oczywistej i 
rażącej obrazy przepisu art. 6 k.p.c. poprzez zaniechanie wykonania 
czynności procesowych, co spowodowało nieuzasadnioną przewlekłość 
postępowań: 
 w sprawie I C 230/98 od dnia 11 grudnia 2002 r. do dnia 30 kwietnia 
2003 r., 
 w sprawie I Ns 152/01 od dnia 16 października 2002 r. do dnia 5 
maja 2003 r., 
 w sprawie I Ns 206/01 od dnia 20 listopada 2002 r. do dnia 30 
kwietnia 2003 r., 
tj. o popełnienie przewinienia służbowego z art. 107 ust. 1 cyt. ustawy z 
dnia 27 lipca 2001 r. 
Jednocześnie Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego na podstawie art. 128 
cyt. ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. i art. 335 § 1 k.p.k. wniósł o wydanie wyroku 
skazującego obwinionego asesora i orzeczenie kary upomnienia. Sąd 
Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2004 r., sygn. akt 
(...) uznał obwinionego asesora winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i 
na podstawie art. 109 § 1 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. wymierzył mu 
karę upomnienia. 
Odwołanie od tego wyrku złożyła Krajowa Rada Sądownictwa, zarzucając 
temuż orzeczeniu rażącą niewspółmierność kary w stosunku do przewinienia 
służbowego. Na tej podstawie skarżący wniósł o zmianę wyroku Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego przez zaostrzenie kary i wymierzenie na 
podstawie art. 109 § 1 pkt 5 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych 
kary złożenia z urzędu. 

 
3 
W dniu 1 sierpnia 2004 r. wpłynęło do Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego pismo Prezesa Sądu Rejonowego zawiadamiające, że 
obwiniony asesor z dniem 31 lipca 2004 r. nie pracuje już w tym Sądzie, gdyż 
decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 marca 2004 r. zwolniony został ze 
stanowiska asesora sądowego w Sądzie Rejonowym (k. 89 i 90). Na rozprawie 
przed Sądem Najwyższym – Sądem Dyscyplinarnym Zastępca Rzecznika 
Dyscyplinarnego, obwiniony i jego obrońca zgodnie wnieśli o utrzymanie w 
mocy zaskarżonego wyroku. 
W tej sytuacji Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Odwołanie Krajowej Rady Sądownictwa nie jest zasadne. Na wstępie 
zauważyć trzeba, iż przedmiotem rozpoznania sądowego sprawy jest jej zakres 
określony 
we 
wniosku 
Zastępcy 
Rzecznika 
Dyscyplinarnego. 
Dla 
przypomnienia, zarzuty sprowadzały się do niesporządzenia uzasadnienia 
orzeczenia w dwóch sprawach karnych (co Sąd Dyscyplinarny skorygował do 
jednej sprawy) oraz sporządzenia uzasadnień po upływie 3 miesięcy w 11 
sprawach karnych (co Sąd Dyscyplinarny określił jako w 12 sprawach karnych). 
Zatem zarzut Krajowej Rady Sądownictwa, że obwiniony nie sporządził w 
chwili orzekania uzasadnień w 21 sprawach karnych wyraźnie rozmija się z 
zakresem rozpatrywanej sprawy. 
Natomiast bezsporne w przedmiotowej sprawie jest to, że Sąd pierwszej 
instancji przy orzekaniu o karze uwzględnił cały szereg okoliczności 
łagodzących i wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną upomnienia, 
najniższą z możliwych. Zarzut Krajowej Rady Sądownictwa sprowadza się do 
uznania tej kary za rażąco łagodną. Skarżący nie uznając za okoliczności 
łagodzące stopnia trudności spraw, obciążenia pracą oraz sytuacji rodzinnej 
obwinionego wniósł o wymierzenie obwinionemu najsurowszej kary 
dyscyplinarnej, kary złożenia z urzędu. 

 
4 
Nie ma racji skarżący, że w przedmiotowej sprawie nie występują 
okoliczności łagodzące. Długotrwała choroba matki obwinionego od dnia 26 
sierpnia 2002 r. do dnia 26 sierpnia 2004 r. zakończona jej zgonem z powodu 
choroby nowotworowej, zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego, 
miała decydujący wpływ na pracę obwinionego w postaci nieterminowego 
sporządzania uzasadnień. W sprawie tej niewątpliwie występuje także cały 
szereg okoliczności obciążających, lecz w zderzeniu z tą okolicznością 
łagodzącą, wymierzenie asesorowi kary dyscyplinarnej upomnienia Sąd 
Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uznaje za wymierzenie kary łagodnej, lecz nie 
rażąco łagodnej. 
Dlatego też Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak na wstępie.