SNO 42/06

UCHWAŁA  Z  DNIA  12  WRZEŚNIA  2006  R. 
SNO  42/06 
 
Przewodniczący: sędzia SSN Wiesław Kozielewicz. 
Sędziowie SN: Marian Buliński (sprawozdawca), Iwona Koper. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  na posiedzeniu w 
sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu w dniu 12 września 2006 r. 
zażalenia sędziego na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 15 
maja 2006 r., sygn. akt (...), w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do 
odpowiedzialności karnej, zawieszenia w czynnościach służbowych i obniżenia 
wynagrodzenia 
 
uchwalił: 
u c h y l a  oskarżoną u c h w a ł ę  i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu – 
Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
W dniu 21 listopada 2005 r. zastępca Prokuratora Rejonowego złożył wniosek o 
zezwolenie na pociągnięcie sędziego Sądu Okręgowego do odpowiedzialności karnej. 
Zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt (...), upoważniony sędzia 
Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego odmówił przyjęcia wniosku Prokuratora 
Rejonowego z dnia 21 listopada 2005 r. o zezwolenie na pociągnięcie do 
odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego – jako oczywiście bezzasadnego 
i nie odpowiadającego warunkom formalnym pisma procesowego, określonego w 
Kodeksie postępowania karnego. Zażalenie na to postanowienie złożył Prokurator 
Rejonowy, wnosząc o przyjęcie przedmiotowego wniosku i jego rozpoznanie. 
Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2006 r., sygn. akt (...), Sąd Apelacyjny – Sąd 
Dyscyplinarny uchylił zaskarżone zarządzenie, a uchwałą z dnia 15 maja 2006 r., 
sygn. akt (...), postanowił zezwolić na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej 
sędziego Sądu Okręgowego w związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia 
przestępstwa mającego polegać na sfałszowaniu wyroku Sądu Okręgowego w sprawie 
sygn. akt (...) z dnia 18 września 2001 r., a nadto zawiesił sędziego w czynnościach 
służbowych i obniżył jego wynagrodzenie do 50 % na czas trwania zawieszenia. 
Zażalenie na uchwałę wniósł sędzia Sądu Okręgowego, zarzucając temuż 
orzeczeniu rażące błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę 
zaskarżonego orzeczenia oraz obrazę przepisów prawa, w tym także taką, która mogła 
mieć i miała wpływ na treść uchwały. W oparciu o to skarżący wniósł o zmianę 

 
2 
zaskarżonej uchwały poprzez odmowę wydania zezwolenia na pociągnięcie do 
odpowiedzialności karnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie 
sprawy prezesowi właściwego sądu w celu wydania zarządzenia na podstawie art. 80 § 
2 b u.s.p. o odmowie przyjęcia oczywiście bezzasadnego wniosku z dnia 21 listopada 
2005 r.  
W dniu 19 sierpnia 2006 r. skarżący wysłał do Sądu Najwyższego – Sądu 
Dyscyplinarnego 
wniosek 
o 
powtórne 
przeprowadzenie 
losowania 
składu 
orzekającego zgodnie z prawidłowo odczytanym art. 351 § 2 k.p.k., z umożliwieniem 
wnioskodawcy obecności przy tym akcie. 
W tym stanie Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Na wstępie należało rozważyć wniosek sędziego z dnia 19 sierpnia 2006 r. 
Zauważyć trzeba, że wnioski takie i zarzuty naruszenia art. 351 § 2 k.p.k. sędzia Sądu 
Okręgowego w toku przedmiotowego postępowania jak i innych z jego udziałem 
postępowań przed Sądem Dyscyplinarnym składał wielokrotnie. Skarżący ma prawo 
do swoistej i nader oryginalnej interpretacji art. 351 § 2 k.p.k., jednakże od sędziego 
Sądu Okręgowego należy wymagać, by czytał orzeczenia sądowe odpowiadające na 
podnoszone przezeń zarzuty i by w kolejnych, nad wyraz bezzasadnych wnioskach 
starał się odnosić do tych rozważań sądów. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w pełni podziela pogląd Sądu Najwyższego 
– zawarty w uchwale z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. SNO 27/06, w sprawie sędziego 
Sądu Okręgowego – że art. 351 § 2 k.p.k. nie został obrażony w skutek 
niezawiadomienia sędziego o terminie losowania składu orzekającego Sądu 
Dyscyplinarnego i niedopuszczenia go to tej czynności (k. 8 cyt. uchwały). Zakładając 
jako oczywistą znajomość przez wnioskodawcę treści uchwały Sądu Najwyższego – 
Sądu Dyscyplinarnego z dnia 26 czerwca 2006 r. Sąd Najwyższy uznał za zbędne 
powtarzanie zawartej w niej argumentacji, przemawiającej za przytoczonym 
poglądem. 
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniesionego zażalenia zauważyć 
należy, że zaskarżona uchwała nie poddaje się instancyjnej kontroli. Stopień ogólności 
uzasadnienia wysuwanych tez uniemożliwia kontrolę toku rozumowania sądu, 
logiczności podniesionych argumentów i ich zgodności czy sprzeczności ze 
zgromadzonym 
materiałem 
dowodowym. 
Powyższe 
mankamenty 
orzeczenia 
sądowego w dużej mierze wynikają z rozpoznania wniosku prokuratora, daleko 
odbiegającego od minimalnej poprawności. Prokurator złożył wniosek o zezwolenie 
na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej. Dopiero z końcowych zdań 
uzasadnienia tego wniosku wynika, że prokuratorowi chodzi o odpowiedzialność 
karną za poświadczenie nieprawdy przez funkcjonariusza publicznego przez 
zamieszczenie w wyroku rozstrzygnięć nieodpowiadających jego treści, ogłoszonej 

 
3 
ustnie w dniu 18 września 2001 r., a tym samym o wyczerpanie znamion przestępstwa 
z art. 271 § 1 k.k. Wniosek prokuratora nie formułuje konkretnego czynu, którego 
popełnienie chciałby zarzucić sędziemu. Można przyjąć, że w tym momencie 
prokuratorowi nie udało się ustalić miejsca i czasu popełnienia przestępstwa, lecz 
nieodzowne jest wskazanie, który z wyroków w tej sprawie (znajdujący się w aktach 
sprawy, czy istniejące w postaci odpisów dostarczonych stronom) został sfałszowany 
przez sędziego i które fragmenty (czy też całość) są nieprawdziwe. O ile z uchwały 
można domniemywać, że zarówno prokurator jak i Sąd Apelacyjny – Sąd 
Dyscyplinarny uważają, że nieprawdziwy jest wyrok znajdujący się w aktach sprawy, 
bo przy odpisach wyroku dostarczonych stronom trudno dopatrywać się śladów 
działania sędziego, to nie sposób nie sprzecznie ze zgromadzonym materiałem 
dowodowym ustalić, co w tym wyroku jest niezgodne z wyrokiem ogłoszonym na sali 
sądowej. 
W żadnej mierze, zarówno wniosek prokuratora jak i przedmiotowa uchwała, 
poza gołosłownymi twierdzeniami nie wykazują, że zebrane dowody uzasadniają 
podejrzenie, że popełniono przestępstwo i że to przestępstwo popełnił sędzia. 
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości tylko to, że w dniu 11 kwietnia 
2002 r. na rozprawie odwoławczej przed Sądem Apelacyjnym rozpoznającym apelację 
prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 września 2001 r., sygn. akt III K 
71/01, ujawniono różnice w treści wyroku – między tym znajdującym się w aktach 
sprawy na kartach 425 – 428, a tymi jakie w odpisach doręczono stronom. 
Na marginesie, zdziwienie budzi tak późne ujawnienie tych różnic, czyżby 
prokurator pisał apelację tylko w oparciu o doręczony mu odpis wyroku, nie 
korzystając z akt podręcznych prokuratury. 
Który zatem z tych dwóch wyroków (znajdujący się w aktach sprawy i drugi 
istniejący w formie odpisów doręczonych stronom) został ogłoszony na sali sądowej w 
dniu 18 września 2001 r. Uchwała na to pytanie nie odpowiada. Pośrednio wskazując, 
że na dysku twardym komputera sekretariatu i w repertorium „K” zapisana jest treść 
wyroku taka sama jak w wyroku w odpisach dostarczonych stronom, Sąd 
dyscyplinarny podzielając pogląd prokuratora uznaje, że ogłoszono wyrok o treści 
odpowiadającej odpisom doręczonym stronom. 
Zgromadzony materiał dowodowy poddaje te twierdzenia w wątpliwość. 
Obrońcy podczas rozprawy apelacyjnej oświadczyli, że również otrzymali odpis 
wyroku nie odpowiadający treści wyroku oryginalnego, z okładki akt podręcznych (2 
Ds. 1349/00) jak i zeznań prokuratora wynika, że wobec D. I. orzeczono nawiązkę w 
wysokości 300 zł. O orzeczeniu nawiązki na rzecz ratowania zabytków mówią także 
ławnicy, jak i oskarżony. Tego zapisu nie ma w odpisie wyroku dostarczonego 
stronom. Nie był on zatem wyrokiem ogłoszonym na sali sądowej. W wyroku 
znajdującym się w aktach sprawy przyjęto kwalifikację prawną czynów oskarżonych z 

 
4 
art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (w tym 
miejscu nie ma śladów przerobienia 2 na 3) w odpisach doręczonych stronom widnieje 
art. 46 ust. 2. Kary wymierzone oskarżonym odpowiadają kwalifikacji z art. 46 ust. 3 
cyt. ustawy. Ślady przerobienia wyroku znajdującego się w aktach sprawy ujawniono 
jedynie w numeracji pkt 5 – 12. Materiał dowodowy nie rozstrzyga, czy powstały one 
przed ogłoszeniem wyroku przez skład orzekający, czy po ogłoszeniu wyroku i jaki w 
tym był udział sędziego Sądu Okręgowego. Ławnik X. Y., jak wynika z materiału 
dowodowego, był wzywany do sądu już po ogłoszeniu wyroku i podpisywał jakiś 
dokument. Nie ustalono kto go wzywał, co podpisywał i jaki to ma związek 
przyczynowy z postawionymi sędziemu zarzutami. 
Mając powyższe na uwadze należało zaskarżoną uchwałę uchylić i sprawę 
przekazać sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Przy ponownym 
rozpoznaniu sąd najpierw powinien rozważyć, czy w oparciu o tak wadliwy wniosek 
prokuratora możliwe jest jego rozstrzygnięcie. W przypadku merytorycznego 
rozpoznania wniosku prokuratora, sąd powinien jednoznacznie określić, który z 
wyroków był wyrokiem ogłoszonym na sali sądowej oraz które fragmenty wyroku 
znajdującego się w aktach sprawy nie są zgodne z wyrokiem ogłoszonym. 
Mając to na uwadze Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak na wstępie.