SNO 41/05

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  29  SIERPNIA  2005  R. 
SNO  41/05 
 
 
Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Kozielewicz.  
Sędziowie SN: Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca), Stanisław 
Zabłocki. 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny z udziałem protokolanta w sprawie 
sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu, w dniu 29 sierpnia 2005 r., 
zażalenia wniesionego przez Kolegium Sądu Okręgowego na zarządzenie 
Prezesa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 maja 2005 r., 
sygn. akt (...) oraz zażalenia sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie Prezesa 
Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn. 
akt (...) 
 
I. 
utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie z dnia 30 maja 2005 r.; 
II. 
uchylił zaskarżone zarządzenie z dnia 30 czerwca 2005 r. i sprawę w 
przedmiocie zażalenia sędziego Sądu Okręgowego przekazał Prezesowi 
Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego do ponownego rozpoznania. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2005 r. Zastępca Rzecznika 
Dyscyplinarnego dla Okręgu Sądu Apelacyjnego odmówił wszczęcia 
postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu Sądu Okręgowego. 
Zarządzeniem z dnia 13 maja 2005 r. Prezes Sądu Dyscyplinarnego 
odmówił przyjęcia – złożonego przez tego sędziego – zażalenia. Kolejnym 
zarządzeniem z dnia 30 maja 2005 r. Przewodniczący tego Sądu 
Dyscyplinarnego odmówił przyjęcia zażalenia złożonego przez Kolegium Sądu 
Okręgowego z dnia 23 maja 2005 r., motywując, że zostało ono wniesione z 
uchybieniem terminu przewidzianego w art. 114 § 6 Prawa o ustroju sądów 
powszechnych.  
Odmawiając – zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2005 r. – przyjęcia 
zażalenia złożonego przez sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie z dnia 13 
maja 2005 r. Przewodniczący Sądu Dyscyplinarnego w uzasadnieniu tego 
zarządzenia wskazał, że odpis zarządzenia z dnia 13 maja 2005 r. doręczony 
został sędziemu Sądu Okręgowego dnia 30 maja 2005 r., a zażalenie skarżącej – 
wniesione z zachowaniem drogi służbowej (art. 89 § 1 Po ustroju sądów 
powszechnych) – wpłynęło do właściwego – w rozumieniu art. 428 § 1 k.p.k. – 
sądu dnia 9 czerwca 2005 r., tj. po upływie ustawowego terminu przewidzianego 
w art. 460 w zw. z art. 466 § 1 k.p.k. 

 
2 
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła sędzia Sądu Okręgowego. 
Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 89 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, 
a nadto wskazała, że skoro jej zażalenie wpłynęło do Prezesa Sądu Okręgowego 
przed upływem terminu do jego wniesienia, to przy zastosowaniu art. 125 k.p.k., 
wymagany ustawowo termin do złożenia zażalenia, został zachowany. 
Kolegium Sądu Okręgowego złożyło zażalenie na powyżej przytoczone 
zarządzenie 
Prezesa 
Sądu 
Apelacyjnego 
– 
Przewodniczącego 
Sądu 
Dyscyplinarnego, wnosząc o jego zmianę i przyjęcie zażalenia wniesionego 
przez Kolegium z dnia 23 maja 2005 r. Kolegium dowodziło, iż skoro o treści 
kwestionowanego zarządzenia otrzymało informację na posiedzeniu odbytym 
dnia 18 maja 2005 r., a zażalenie zostało złożone do właściwego sądu dnia 25 
maja 2005 r., to zachowany został termin 7 dni od dnia doręczenia 
kwestionowanego zarządzenia. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Zażalenie sędziego Sądu Okręgowego jest zasadne. Zaskarżone zarządzenie 
podlega uchyleniu (art. 437 § 1 w zw. z art. 466 § 1 k.p.k.). Bezspornym jest, że 
odpis zarządzenia Prezesa Sądu Apelacyjnego– Przewodniczącego Sądu 
Dyscyplinarnego obwiniona sędzia otrzymała dnia 30 maja 2005 r. Zażalenie na 
powyższe zarządzenie wniosła dnia 6 czerwca 2005 r. za pośrednictwem 
Prezesa Sądu Okręgowego – Przewodniczącego Sądu Dyscyplinarnego. W myśl 
art. 428 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 Prawa o ustroju sądów powszechnych środek 
odwoławczy wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie. Jednakże – 
jak trafnie wskazała obwiniona sędzia w uzasadnieniu wniesionego zażalenia – 
istnieją podstawy do zastosowania art. 125 k.p.k., pominiętego w toku ferowania 
zaskarżonego orzeczenia. Zażalenie zostało wniesione przed upływem terminu 
określonego w art. 460 k.p.k. Powołany przepis art. 125 k.p.k. określając 
konsekwencje omyłkowego wniesienia  do innego organu niż właściwy – 
pisma procesowego zapewnia ochronę od następstw tego rodzaju omyłki. 
Stanowi on, że pismo omyłkowo wniesione przez upływem terminu do 
niewłaściwego sądu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. 
Zastosowanie tego przepisu, pominiętego w zaskarżonym zarządzeniu, prowadzi 
do uchylenia tego zarządzenia.  
Zażalenie Kolegium Sądu Okręgowego skupiające się na chronologii 
podejmowanych przez ten organ czynności i zawierające wniosek „... o zmianę 
zaskarżonego zażalenia i przyjęcie zażalenia Kolegium Sądu Okręgowego z 
dnia 23 maja 2005 r.” nie kwestionuje daty doręczenia odpisu postanowienia 
odmawiającego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego (k. 42). Prawidłowość 
i skuteczność doręczenia odpisu tego postanowienia Prezesowi Sądu 
Okręgowego – jako Przewodniczącemu Kolegium tego Sądu nie może być 
podważana w świetle przepisów art. 30 w zw. z art. 28 Prawa o ustroju sądów 
powszechnych. Skoro zażalenie kolegium wniesione zostało do właściwego 
sądu dopiero dnia 25 maja 2005 r., to uchybienie terminu do jego wniesienia – w 

 
3 
świetle art. 114 § 6 Prawa o ustroju sądów powszechnych – jest oczywiste. 
Dalsze wywody zawarte w uzasadnieniu zażalenia, mające obrazować 
przeszkody i trudności w realizacji uprawnień ustawowych i zawierające 
krytykę obowiązującego stanu prawnego, mogłyby być rozważane oraz 
uwzględniane de lege ferenda z zachowaniem nie budzących wątpliwości 
założeń, pominiętych w treści tego zażalenia. 
Do nich należy, po pierwsze powinność respektowania podległości ustawie; 
po 
drugie, 
nakaz 
rangi 
konstytucyjnej 
o 
rozpatrzeniu 
sprawy 
bez 
nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1) obejmuje także i sprawy dyscyplinarne; 
po trzecie państwo przyjęło odpowiedzialność za sprawne funkcjonowanie 
wszystkich organów wymiaru sprawiedliwości, czego wyrazem jest ustawa z 
dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania 
sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, 
poz. 1843); po czwarte próba konstruowania modelu funkcjonowania 
sądownictwa dyscyplinarnego i systemu środków odwoławczych musi 
odpowiadać elementarnym wymaganiom, a prawodawca nie może kierować się 
interesami lub wręcz wygodą jednego z podmiotów (organów) – uczestników 
postępowania dyscyplinarnego; po piąte skala przedstawionego problemu i 
ciężar gatunkowy argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zażalenia, powinny 
być – przed ich przedstawieniem instancji nadrzędnej – skonfrontowane z 
rażącym uchybieniem terminu do wniesienia środka odwoławczego, bowiem 
omawiane 
uzasadnienie 
nie 
przytacza 
istniejących 
wątpliwości 
interpretacyjnych ani też skonkretyzowanych przeszkód usprawiedliwiających 
niewypełnienie ustawowego uprawnienia. 
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł o 
utrzymaniu w mocy zaskarżonego zarządzenia (art. 437 § 1 w zw. z art. 466 § 1 
k.p.k.).