SNO 41/04

WYROK  Z  DNIA  8  PAŹDZIERNIKA  2004  R. 
SNO  41/04 
 
Przewodniczący: sędzia SN Stanisław Kosmal (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Marian Kocon, Zbigniew Myszka. 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na rozprawie z 
udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego 
oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 8 października 2004 r. sprawy 
sędziego Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem obrońcy sędziego Sądu 
Okręgowego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 12 
maja 2004 r., sygn. akt (...) 
 
z m i e n i ł   zaskarżony   w y r o k   w  ten sposób, że za podstawę wymiaru 
kary przypisanego sędziemu Sądu Rejonowego przewinienia dyscyplinarnego 
przyjmuje art. 109 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju 
sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i na tej podstawie 
wymierzył jej karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r., po 
rozpoznaniu sprawy sędziego Sądu Rejonowego obwinionej o to, że: „dokonała 
usunięcia z akt sprawy sygn. V RC 1202/00 Sądu Rejonowego wydanego przez 
skład sądzący, któremu przewodniczyła w dniu 8 marca 2001 r., wyroku 
uwzględniającego powództwo w sprawie wniesionej przez Magdalenę S. 
przeciwko Jackowi i Weronice S. o zaprzeczenie ojcostwa i wydanie w dniu 10 
maja 2001 r. w tejże sprawie drugiego wyroku oddalającego powództwo” – tj. o 
przewinienie dyscyplinarne określone w art. 107 § 1 Prawa o u.s.p., uznał 

 
2 
sędziego Sądu Rejonowego za winną popełnienia opisanego wyżej przewinienia 
i orzekł za to karę dyscyplinarną złożenia sędziego z urzędu. 
W odwołaniu od powyższego wyroku obrońca obwinionej zarzucił „błąd w 
ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na 
wadliwej ocenie materiału dowodowego, jego wartości i znaczenia przesłanek, 
które legły u podstaw bezzasadnego przyjęcia, iż obwiniona sędzia 
uczestniczyła w dokonaniu zmian zapisów w repertoriach” oraz „rażącą 
niewspółmierność kary wynikającą z nieuwzględnienia w odpowiednich 
proporcjach wszystkich ujawnionych w toku rozprawy okoliczności mających 
wpływ na jej wymiar, w tym istotnych okoliczności łagodzących”. 
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez 
wymierzenie łagodniejszej kary dyscyplinarnej. 
Po wysłuchaniu obwinionej i jej obrońcy, którzy poparli odwołanie oraz po 
wysłuchaniu Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego, który pozostawił wniosek 
odwołania do uznania sądu, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co 
następuje: 
Podniesiony przez obrońcę obwinionej zarzut błędu w ustaleniach 
faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie jest trafny. 
Wbrew bowiem temu co twierdzi skarżący Sąd pierwszej instancji dokonał 
wnikliwej i całościowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i na 
podstawie tej oceny wyprowadził trafne wnioski w przedmiocie ustaleń 
faktycznych. W szczególności brak jest podstaw, aby kwestionować ustalenia 
Sądu odnoszące się do zachowania obwinionej przy dokonaniu zmian zapisu w 
repertorium „C” Sądu Rejonowego. 
Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził w swoim wyroku, iż nie 
ustalono aby obwiniona dokonała zmian w repertorium „C”, ale zebrany w 
sprawie materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, iż bez wcześniejszych działań 

 
3 
obwinionej dokonanie tych zmian przez pracownice sekretariatu nie byłoby 
możliwe. 
Stwierdzić przy tym trzeba, że skarżący w swoim odwołaniu nie uzasadnia 
przekonywająco w czym upatruje dowolność ustaleń Sądu pierwszej instancji w 
tym zakresie. 
Słuszny jest natomiast zarzut wymierzenia obwinionej rażąco surowej kary 
dyscyplinarnej. 
Nie negując tego, iż obwinionej przypisano przewinienie służbowe 
zawierające znamiona przestępstwa, co musi być oceniane jako czyn 
charakteryzujący się  dużym ładunkiem społecznej szkodliwości, stwierdzić 
jednocześnie trzeba, że w odniesieniu do obwinionego sędziego jest to jedyna 
istotna okoliczność obciążająca, mająca wpływ na wymiar kary. 
W związku z tym należało rozważyć, czy wspomniana wyżej okoliczność 
była na tyle istotna, iż przemawiała za wymierzeniem obwinionej najsurowszej 
kary dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu. 
Zauważyć przy tym należy, że prawomocne orzeczenie kary dyscyplinarnej 
złożenia z urzędu pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę urzędu i stanowiska 
sędziego, a skutkiem dodatkowym tej kary jest niemożność ponownego 
powołania ukaranego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim. 
W związku z powyższym zastanowienia wymaga, czy popełniony przez 
obwinioną czyn był tego rodzaju, że zdyskwalifikował ją jako sędziego po wsze 
czasy. 
Oceniając zachowanie obwinionej, zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu 
Dyscyplinarnego, nie należy zapominać o występujących w sprawie innych 
okolicznościach mających wpływ na wymiar kary. 
Jedną z takich okoliczności przemawiających na korzyść obwinionej, a 
niedostrzeżoną przez Sąd pierwszej instancji, są motywy którymi kierowała się 
sędzia Sądu Rejonowego dokonując zamiany wyroków w sprawie z powództwa 
Magdaleny S. 

 
4 
Bezspornie ustalono, że motyw ten sprowadzał się do usunięcia stanu 
niezgodnego z prawem i sporządzenia orzeczenia prawidłowego. Obwiniona 
kierowała się więc w swoim postępowaniu źle pojętym interesem dbałości o 
dobre imię sędziego. 
Podnieść także trzeba, że wysoce naganny czyn obwinionej nie 
spowodował istotnej szkody dla występujących w sprawie stron. 
Wydany 
powtórnie 
przez 
obwinioną 
wyrok 
znajdował 
bowiem 
uzasadnienie w prawie. 
Nie bez znaczenia dla wymierzonej obwinionej kary jest także jej 
dotychczasowa działalność sędziowska. Z będących w dyspozycji Sądu akt 
osobowych obwinionej wynika bezspornie, że w swojej dziesięcioletniej służbie 
sędziowskiej oceniana była jako zdyscyplinowany, sumienny i obowiązkowy 
pracownik. 
W 
związku 
z 
wyżej 
przytoczonymi 
istotnymi 
okolicznościami, 
przemawiającymi na korzyść obwinionej, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny 
uznał, że karą adekwatną do czynu przypisanego sędziemu Sądu Rejonowego 
będzie dyscyplinarna kara przeniesienia na inne miejsce służbowe, która jest 
także karą surową i powinna być orzekana za ciężkie przewinienia 
dyscyplinarne (vide – T. Ereciński, J. Gudowski, J. Iwulski, Komentarz do 
Prawa o ustroju sądów powszechnych – Warszawa 2002, str. 303). 
Z tych też względów orzeczono, jak na wstępie.