SNO 38/15

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny2015-06-29
SNKarneodpowiedzialność dyscyplinarna sędziówŚrednianajwyższy
sędziaodpowiedzialność karnapostępowanie dyscyplinarnezezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialnościskarżyciel prywatnyoskarżyciel publicznykodeks postępowania karnegoustawa o Sądzie Najwyższym

Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej z powodu braku skargi uprawnionego oskarżyciela.

Sąd Najwyższy rozpatrywał zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Ł.S. Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie, uznając, że wnioskodawca M.B., błędnie tytułując się oskarżycielem prywatnym, złożył wniosek o ściganie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, co wymagało skargi uprawnionego oskarżyciela. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny rozpoznał zażalenie wniesione przez M.B. na postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 stycznia 2015 r. o sygn. akt ASDo (…), które umorzyło postępowanie w sprawie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego w K. Ł.S. Postępowanie zostało umorzone z powodu braku skargi uprawnionego oskarżyciela, gdyż wnioskodawca M.B. złożył wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej za przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego, błędnie określając siebie jako oskarżyciela prywatnego. Sąd Najwyższy uznał, że M.B. nie jest osobą uprawnioną do złożenia takiego wniosku w przypadku przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, a zgodnie z art. 13 k.p.k. uzyskanie zezwolenia władzy na ściganie należy do prokuratury. W związku z tym Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o umorzeniu postępowania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej za przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego może złożyć jedynie uprawniony oskarżyciel publiczny, a nie osoba prywatna.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy powołując się na art. 13 k.p.k. wskazał, że uzyskanie zezwolenia władzy na ściganie, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela publicznego (w tym przypadku prokuratury), a nie do osoby prywatnej.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

Strona wygrywająca

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny

Strony

NazwaTypRola
Ł.S.osoba_fizycznasędzia sądu Rejonowego w K.
M.B.osoba_fizycznaoskarżyciel prywatny (wnioskodawca)

Przepisy (9)

Główne

k.p.k. art. 13

Kodeks postępowania karnego

Uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela publicznego.

k.p.k. art. 17 § 1

Kodeks postępowania karnego

Umorzenie postępowania następuje m.in. z powodu braku skargi uprawnionego oskarżyciela.

Pomocnicze

u.s.p. art. 128

Ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych

k.k. art. 157 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 207 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 231 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 239 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 258 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 271 § 1

Kodeks karny

Argumenty

Skuteczne argumenty

Brak legitymacji procesowej wnioskodawcy M.B. do złożenia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej za przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego. Zastosowanie art. 13 k.p.k. w kontekście przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego.

Odrzucone argumenty

Argumentacja M.B. oparta na błędnym założeniu, że jest on uprawnionym oskarżycielem prywatnym w sprawie o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego.

Godne uwagi sformułowania

wnioskodawca M. B. błędnie tytułując się oskarżycielem prywatnym złożył wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego za przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego M.B. nie jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej za przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie należy do oskarżyciela, w omawianym przypadku prokuratura

Skład orzekający

Józef Szewczyk

przewodniczący-sprawozdawca

Bogusław Cudowski

członek

Mirosława Wysocka

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących odpowiedzialności karnej sędziów oraz wymogów formalnych wniosków o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, w szczególności rozróżnienie między oskarżycielem prywatnym a publicznym."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej za przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy procedury odpowiedzialności karnej sędziów, co jest istotne dla prawników, ale może być mniej zrozumiałe dla szerokiej publiczności. Kluczowe jest tu rozróżnienie ról procesowych.

Kto może ścigać sędziego? Sąd Najwyższy wyjaśnia kluczowe różnice w postępowaniu karnym.

Sektor

prawo

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt SNO 38/15
POSTANOWIENIE
Dnia 29 czerwca 2015 r.
Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu
w składzie następującym:
Przewodniczący:
SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)
‎
Sędziowie SN:     Bogusław Cudowski
‎
Mirosława Wysocka
Protokolant : Katarzyna Wojnicka
w sprawie Ł.S.
sędziego sądu Rejonowego w K.;
po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r.
zażalenia wniesionego przez oskarżyciela prywatnego M.B.,
na postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego
w (…) z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt ASDo (…),
o umorzeniu postępowania w sprawie o zezwolenie
na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego w K.  Ł.S.,
p o s t n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 stycznia 2015 r. (sygn. akt ASDo
(…)
), Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w
(…)
umorzył postępowanie wywołane wnioskiem pełnomocnika M. B., o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego w K. Ł.S. za popełnienie przestępstw z art. 157 § 1 k.k., art. 207 § 1 k.k., art. 231 § 1 k.k., art. 239 § 1 k.k., art. 258 § 1 k.k. oraz art. 271 § 1 k.k., w związku z wydaniem postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego w K. o odmowie wszczęcia postępowania karnego w sprawie o sygn. 1 Ds.
(…)
; sygn. akt XIV kp
(…)
Sądu Rejonowego w K.
Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia postępowanie zostało umorzone z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela, gdyż wnioskodawca M. B. błędnie tytułując się oskarżycielem prywatnym złożył wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego za przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył M. B., który nie precyzując zarzutu odwoławczego wywiódł, że sędziowie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w
(…)
„tworząc zorganizowaną grupę przestępczą dopuścili się rażącej obrazy szeregu aktów prawnych”. Skarżący wniósł o uchylenie wydanego bezprawnie postanowienia i skierowanie sprawy do prokuratury celem wszczęcia śledztwa przeciwko sędziom.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w
(…)
trafnie umorzył postepowanie o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Ł. S., wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela (art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.).
M.B. nie jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej za przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego. Stosownie do treści art. 13 k.p.k. uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie należy do oskarżyciela, w omawianym przypadku prokuratura.
Podsumowując, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI