SNO 34/11

WYROK  Z  DNIA  13  WRZEŚNIA  2011  R. 
  SNO  34/11 
 
Przewodniczący: sędzia SN Tomasz Artymiuk. 
Sędziowie 
SN: 
Zbigniew 
Korzeniowski, 
Kazimierz 
Zawada 
(sprawozdawca). 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  z udziałem sędziego 
Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego oraz 
protokolanta, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. sprawy sędziego Sądu 
Rejonowego w związku z odwołaniami obwinionej oraz jej obrońcy od wyroku Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt ASD (...) 
 
1. Z m i e n i ł  zaskarżony w y r o k  w  p u n k c i e  I  w ten sposób, że 
umorzeniem postępowania w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej objął 
także uchybienia terminom do sporządzenia uzasadnień w sprawach: II K 
558/07, II W 465/07, II K 663/07, II K 729/07, II K 833/07, II K 742/07, II 
W 13/08, a  w  p o z o s t a ł e j  c z ę ś c i  w y r o k  t e n  u t r z y m a ł  
w  m o c y .  
2. Obciążył Skarb Państwa sądowymi kosztami postępowania odwoławczego. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 23 lutego 2011 r. 
wydanym po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał obwinioną – sędziego Sądu 
Rejonowego w C., za winną zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 
1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 
98, poz. 1070 ze zm. – dalej: „u.s.p.”), polegającego na tym, że w okresie od grudnia 
2007 roku do kwietnia 2010 roku dopuściła się oczywistego i rażącego naruszenia 
przepisów prawa, w tym art. 423 § 1 i art. 98 § 2 k.p.k., uchybiając nagminnie 
terminom do sporządzenia uzasadnienia w 67 następujących sprawach Sądu 
Rejonowego, sygn. akt: 
II K 704/07, II K 711/07, II K 722/07, II K 558/07, II W 465/07, II K 663/07, II 
K 729/07, II K 833/07, II K 742/07, II W 13/08, II W 75/08, II K 307/08p, II K 
167/08, II K 567/07, II K 411/08p, II W 74/08, II K 418/07, II K 790/07, II K 3/08, II 
K 910/08, II K 880/08, II K 718/08, II K 468/08, II K 406/08, II K 730/08, II Ks 7/08, 
II K 707/07, II K 863/07, II K 390/07, II K 248/08, II W 462/07, II W 131/08, II K 
837/07, II K 354/08, II K 456/08, II K 584/08, II K 496/08, II K 600/08, II K 387/06, 
II K 710/08, II K 714/08, II K 782/08, II K 757/07, II K 378/08, II K 346/08, II K 

2 
 
89/08, II K 928/08, II W 33/09, II K 410/08, II K 350/09, II K 225/09, II K 925/06, II 
K 295/09, II K 48/09, II K 767/08, II K 528/09, II K 521/09, II K 754/08, II K 552/09, 
II K 315/09, II W 267/09, II K 229/09, II K 4/10, II K 168/09, II Kp 17/10, II Kp 
20/10, II Kp 112/09, 
i w zakresie dotyczącym uchybienia terminom do sporządzenia uzasadnienia w 
sprawach II K 704/07, II K 711/07 i II K 722/07 umorzył postępowanie na podstawie 
art. 108 § 2 u.s.p. co do wymierzenia kary dyscyplinarnej, a za uchybienie terminom 
do sporządzenia uzasadnienia w pozostałych sprawach wymierzył obwinionej na 
podstawie art. 107 § 1 i art. 109 § 1 pkt 5 u.s.p. karę dyscyplinarną złożenia sędziego z 
urzędu; 
ponadto na podstawie art. 123 § 1 w związku z art. 129 § 3 u.s.p. obniżył 
obwinionej wynagrodzenie o 25 % na czas zawieszenia w wykonywaniu czynności 
służbowych. 
Orzekając po raz pierwszy w sprawie Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny 
wyrokiem z dnia 10 maja 2010 r. uznał obwinioną za winną zarzucanego jej 
przewinienia i wymierzył jej karę dyscyplinarną nagany. 
Odwołania od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 10 
maja 2010 r. wnieśli Minister Sprawiedliwości i Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego. 
Minister Sprawiedliwości zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 438 pkt 
4 k.p.k., rażącą niewspółmierność orzeczenia o karze w wyniku nieuwzględnienia we 
właściwy sposób wagi popełnionego przewinienia oraz stopnia zawinienia obwinionej, 
wyrażającego się uporczywym lekceważeniem podstawowych obowiązków, mimo 
zapadłych przeciwko niej trzech orzeczeń dyscyplinarnych i wniósł o zmianę 
zaskarżonego wyroku przez wymierzenie obwinionej, na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 
u.s.p., kary dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu. Zastępca Rzecznika 
Dyscyplinarnego zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 
10 maja 2010 r. na niekorzyść obwinionej w części dotyczącej orzeczenia o karze, 
zarzucając: 
– na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – niepełną ocenę materiału dowodowego i 
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wydanego 
orzeczenia, przez dopuszczenie do sprzeczności pomiędzy treścią wyroku a jego 
uzasadnieniem oraz do sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,  
– na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. w związku z art. 128 u.s.p. – błąd w 
ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, dotyczący 
okoliczności rzutujących na ocenę stopnia naganności zachowania obwinionej, a w 
konsekwencji na wymiar kary, 
– na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w związku z art. 128 u.s.p. – rażącą 
niewspółmierność (łagodność) kary orzeczonej wobec obwinionej; w ocenie Zastępcy 

3 
 
Rzecznika Dyscyplinarnego, obwinionej powinna być wymierzona, na podstawie art. 
109 § 1 pkt 5 u.s.p., kara dyscyplinarna złożenia z urzędu. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 5 października 2010 r., 
sygn. akt SNO 43/10, wydanym na skutek odwołań, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego 
– Sądu Dyscyplinarnego z dnia 10 maja 2010 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do 
ponownego rozpoznania. Wydając wyrok tej treści Sąd Najwyższy – Sąd 
Dyscyplinarny uznał za trafny zarzut Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego o istnieniu 
istotnych, z punktu widzenia opisu czynu przypisanego obwinionej, sprzeczności 
między sentencją zaskarżonego wyroku a jego uzasadnieniem oraz sprzeczności w 
ramach samego uzasadnienia. Z sentencji wynikało, że obwiniona dopuściła się 
zarzucanego jej czynu w okresie od grudnia 2007 roku do kwietnia 2010 roku, 
uchybiając terminowi do sporządzenia uzasadnienia w 67 sprawach, natomiast 
uzasadnienie stwierdzało popełnienie tego czynu w okresie od grudnia do stycznia 
2010 roku i uchybienie terminowi do sporządzenia uzasadnienia – w jednym miejscu – 
w 55 sprawach, a w innym miejscu – w 67 sprawach. Sąd Najwyższy – Sąd 
Dyscyplinarny podzielił także zarzut niepełnej oceny materiału dowodowego: 
pominięcia w ramach tej oceny zeznań świadka, Prezesa Sądu Rejonowego. 
Jednocześnie Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny wskazał – nawiązując do 
odwołania Ministra Sprawiedliwości – że nie do przyjęcia jest usprawiedliwianie 
zaniedbań w wypełnianiu obowiązków sędziowskich utrudnieniami w ich 
wykonywaniu spowodowanymi zamieszkiwaniem poza siedzibą sądu, jeżeli 
zamieszkiwanie poza siedzibą sądu jest następstwem orzeczonej uprzednio kary 
przeniesienia na inne miejsce służbowe. 
Podstawę wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 lutego 
2011 r., wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, stanowiły następujące ustalenia 
i wnioski: 
Obwiniona ukończyła aplikację sądową w 1992 r. z wynikiem dostatecznym. 
Asesorem sądowym została dnia 5 maja 1993 r. Nominację sędziowską uzyskała w 
dniu 17 października 1996 r. Od listopada 1999 roku orzekała w Sądzie Rejonowym w 
A., dokąd została przeniesiona na swój wniosek z Sądu Rejonowego w B. W Sądzie 
Rejonowym w C. orzekała od dnia 8 października 2007 r. w związku z wykonaniem 
przez Ministra Sprawiedliwości wyroku Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z 
dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt SNO 37/07, wymierzającego obwinionej karę 
dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe w okręgu Sądu Apelacyjnego w 
(...). 
Przed wszczęciem niniejszej sprawy obwiniona była już trzykrotnie karana 
dyscyplinarnie za takie same przewinienia jak przewinienie zarzucane jej obecnie. 
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 14 lutego 2003 r. 
wymierzono jej karę dyscyplinarną upomnienia, wyrokiem tego Sądu z dnia 15 

4 
 
stycznia z 2004 r. – karę dyscyplinarną nagany, a powoływanym już wyrokiem Sądu 
Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 29 czerwca 2007 r., zmieniającym 
wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 20 grudnia 2006 r. – 
wspomnianą wyżej karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe w 
okręgu Sądu Apelacyjnego w (...). Już w protokołach wizytacji obwinionej z 1995 i 
1996 roku stwierdzono uchybienia w zakresie terminowości sporządzania uzasadnień. 
Przed pierwszą sprawą dyscyplinarną Prezes Sądu Rejonowego w A. zwracał 
obwinionej uwagę, w trybie właściwych przepisów, na rażące opóźnienia w 
sporządzaniu uzasadnień orzeczeń i polecił ich usunięcie. 
Od początku pracy w Sądzie Rejonowym w C. obwiniona dopuszczała do 
przewlekłości postępowania, zwłaszcza przez nieterminowe sporządzanie uzasadnień. 
Prezes Sądu Rejonowego w C., stosując art. 37 § 4 u.s.p., zwracała jej aż 
sześciokrotnie uwagę na te uchybienia. Środki podejmowane przez Prezes nie odnosiły 
jednak skutku. W 2009 roku Prezes przydzieliła obwinionej asystenta, który opracował 
projekty uzasadnień w około 20 sprawach rozpoznanych przez obwinioną. 
Po objęciu obowiązków w Sądzie Rejonowym w C. obwiniona sędzia aż do dnia 
20 września 2009 r. mieszkała w odległym o ponad 100 km A., skąd dojeżdżała 
pociągiem i busem. Często zatrzymywała się na noc u córki w D. Nie miała tam 
jednak warunków do pracy. Wówczas nie mogła też pracować po godzinach 
urzędowania w budynku Sądu Rejonowego, ponieważ budynek ten – wynajmowany 
od Gminy – był zamykany po godzinach pracy urzędu Gminy. Prezes Sądu 
Rejonowego kilkakrotnie umożliwiła obwinionej pracę w tym budynku w weekendy. 
Po rozpoczęciu pracy w C. zmarł ojciec obwinionej. Odtąd obwiniona, aż do 
przeniesienia się jej córki do A., opiekowała się 75-letnią matką. 
Obwiniona ma do spłacenia kredyt mieszkaniowy i leczy się z powodu 
przewlekłego bólu głowy oraz dolegliwości kręgosłupa. 
W okresie objętym zarzutem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego obwiniona 
przekroczyła termin do sporządzenia uzasadnienia w 67 sprawach, w znacznej ich 
części przekroczenie było wielomiesięczne, a w niektórych ponad roczne. 
Nieterminowo sporządziła uzasadnienia w następujących 67 sprawach, sygn. akt: 
II K 704/07 (przekroczenie o 34 dni); II K 711/07 (przekroczenie o 33 dni); II K 
722/07 (przekroczenie o 27 dni); II K 558/07 (przekroczenie o 125 dni); II W 465/07 
(przekroczenie o 82 dni); II K 663/07 (przekroczenie o 57 dni); II K 729/07 
(przekroczenie o 60 dni), II K 833/07 (przekroczenie o 77 dni); II K 742/07 
(przekroczenie o 74 dni); II W 13/08 (przekroczenie o 45 dni); II W 75/08 
(przekroczenie o 94 dni); II K 307/08 (przekroczenie o 82 dni); II K 167/08 
(przekroczenie o 149 dni); II K 567/07 (przekroczenie o 146 dni); II K 411/08p 
(przekroczenie o 74 dni); II W 74/08 (przekroczenie o 52 dni); II K 418/07 
(przekroczenie o 331 dni); II K 790/07 (przekroczenie o 269 dni); II K 3/08 

5 
 
(przekroczenie o 273 dni); II K 910/08 (przekroczenie o 212 dni); II K 880/08 
(przekroczenie o 239 dni); II K 718/08 (przekroczenie o 133 dni); II K 468/08 
(przekroczenie o 147 dni); II K 406/08 (przekroczenie o 258 dni); II K 730/08 
(przekroczenie o 127 dni); II Ks 7/08 (przekroczenie o 231 dni); II K 707/07 
(przekroczenie o 220 dni); II K 863/07 (przekroczenie o 370 dni; II K 390/07 
(przekroczenie o 297 dni); II K 248/08 (przekroczenie o 372 dni); II W 462/07 
(przekroczenie o 295 dni); II W 131/08 (przekroczenie o 230 dni); II K 837/07 
(przekroczenie o 397 dni); II K 354/08 (przekroczenie o 309 dni); II K 456/08 
(przekroczenie o 225 dni); II K 584/08 (przekroczenie o 209 dni); II K 496/08 
(przekroczenie o 207 dni); II K 600/08 (przekroczenie o 245 dni); II K 387/06 
(przekroczenie o 345 dni), II K 710/08 (przekroczenie o 213 dni); II K714/08 
(przekroczenie o 227 dni); II K 782/08 (przekroczenie o 205 dni); II K 757/07 
(przekroczenie o 73 dni); II K 378/08 (przekroczenie o 144 dni); IIK 346/08 
(przekroczenie o 168 dni); II K 89/08 (przekroczenie o 87 dni); II K 928/08 
(przekroczenie o 150 dni); II W 33/09 (przekroczenie o 72 dni); II K 410/08 
(przekroczenie o 169 dni); II K 350/09 (przekroczenie o 245 dni); II K 225/09 
(przekroczenie o 129 dni); II K 925/06 (przekroczenie o 108 dni); II K 295/09 
(przekroczenie o 106 dni); II K 48/09 (przekroczenie o 91 dni); II K 767/08 
(przekroczenie o 87 dni); II K 528/09 (przekroczenie o 181 dni); II K 521/09 
(przekroczenie o 133 dni); II K 754/08 (przekroczenie o 87 dni); II K 552/09 
(przekroczenie o 67 dni); II K 315/09 (przekroczenie o 56 dni); II K 267/09 
(przekroczenie o 54 dni); II K 229/09 (przekroczenie o 56 dni); II K 4/10 
(przekroczenie o 53 dni); II K 168/10 (przekroczenie o 325 dni); II Kp 17/10 
(postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia prokuratora 
zapadło w dniu 24 lutego 2010 r., a do dnia 6 maja 2010 r. uzasadnienie nie zostało 
sporządzone); II Kp 20/10 (postanowienie wymagające uzasadnienia zapadło w dniu 
25 lutego 2010 r., a uzasadnienie do dnia 6 maja 2010 r. nie zostało sporządzone); II 
Kp 112/09 (przekroczenie o 321 dni). 
Sędziowie wydziału, w którym obwiniona pracowała, sporządzają rocznie od 
trzydziestu do czterdziestu uzasadnień. W 2007 r. wnioski o sporządzenie 
uzasadnienia wpłynęły w 4 sprawach z referatu obwinionej, w 2008 r. – w 32 
sprawach, w 2009 r. – w 41 sprawach, a w 2010 r. – w 42 sprawach. W latach 2008 – 
2010 ilość spraw z repertorium K załatwionych przez obwinioną była porównywalna z 
ilością spraw załatwionych przez innych sędziów w wydziale, natomiast ilość 
wszystkich spraw załatwionych przez nią była mniejsza. 
Obwiniona sędzia przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i 
wyjaśniła, że został on spowodowany jej sytuacją rodzinną, dużą odległością 
pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem pracy, koniecznością wielogodzinnych 
dojazdów w okresie do września 2009 roku oraz zbyt dużą ilością obowiązków 

6 
 
orzeczniczych. Podała także, że sporządziła już uzasadnienia we wszystkich sprawach 
zakończonych w 2010 roku. Pozostało jej do napisania tylko uzasadnienie w sprawie 
sześćdziesięciotomowej (II K 332/08). Wyjaśniła również, że mniejszą liczbę 
załatwień we wszystkich rodzajach spraw ma dlatego, że nie dostaje do referatu spraw 
o wykroczenia, w których można wydać wyrok nakazowy. 
W ocenie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego czyn obwinionej opisany 
w ustaleniach faktycznych stanowił oczywiste i rażące naruszenie przepisu art. 423 § 1 
k.p.k. – nakazującego sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie 14 dni od daty 
złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, a w przypadku sporządzenia 
uzasadnienia z urzędu od daty ogłoszenia wyroku – oraz przepisu art. 98 § 2 k.p.k. – 
dopuszczającego, gdy sprawa jest zawiła lub z innych ważnych przyczyn, odroczenie 
terminu sporządzenia uzasadnienia postanowienia na czas do 7 dniu – i tym samym 
był przewinieniem służbowym w rozumieniu art. 107 § 1 u.s.p. Uzasadniając taką 
kwalifikację czynu obwinionej, Sąd wskazał na skalę, w jakiej obwiniona sędzia 
dopuszczała się przekroczenia terminu do sporządzenia uzasadnienia: przekroczenie 
dotyczyło dużej liczby spraw i w wielu z nich było bardzo długie. Podkreślił także, że 
uporczywe niedochowywanie terminu do sporządzenia uzasadnienia narusza prawo 
stron do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie i uchybia powadze wymiaru 
sprawiedliwości. 
W ocenie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego nie budziło również 
wątpliwości 
zawinienie 
obwinionej. 
Występujących 
opóźnień 
nie 
można 
usprawiedliwić nadmiernym obciążeniem obwinionej obowiązkami, jej obowiązki 
były bowiem porównywalne z obowiązkami innych sędziów zarówno pod względem 
ilości, jak i skali trudności. Podobnie powoływane przez obwinioną problemy rodzinne 
nie mogą tłumaczyć rażących i długotrwałych uchybień w pracy. Istota kary 
przeniesienia na inne miejsce służbowe wykluczała usprawiedliwianie się przez 
obwinioną również warunkami, w jakich przyszło jej pracować od października 2007 
roku. Rzeczą sędziego ukaranego taką karą jest odpowiednie zorganizowanie sobie 
życia poza miejscem swego stałego zamieszkania. Za czynnik usprawiedliwiający 
obwinioną nie został też uznany brak dostępu do budynku sądowego po godzinach 
urzędowania, bowiem również wtedy, gdy obwiniona miała dostęp do budynku 
sądowego po godzinach pracy, dochodziło do zaległości w jej referacie, poza tym 
wszyscy sędziowie pracowali w jednakowych warunkach. 
W odniesieniu do trzech spraw (II K 704/07, II K 711/07 i II K 722/07) należało 
jednak postępowanie w zakresie wymierzenia kary umorzyć, ponieważ od chwili 
sporządzenia w tych sprawach uzasadnienia do chwili wyrokowania minęło już ponad 
trzy lata (art. 108 § 2 u.s.p.). 
Wymierzając obwinionej za zarzucany czyn w zakresie obejmującym pozostałe 
sprawy najwyższą karę dyscyplinarną: złożenia z urzędu sędziego (art. 109 § l pkt 5 

7 
 
u.s.p.), Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny miał na względzie: jawne i uporczywe 
lekceważenie przez nią swych obowiązków, skalę naruszeń, brak jakiejkolwiek 
refleksji nad swoim nagannym postępowaniem, składanie obietnic bez pokrycia, 
bezskuteczność wszystkich dotąd stosowanych wobec niej kar dyscyplinarnych oraz 
środków dyscyplinujących i nadzorczych. Wszystko to wyklucza pozytywną prognozę 
co do należytego wypełniania przez obwinioną w przyszłości obowiązków 
sędziowskich i jest jednoznaczne z jej nieprzydatnością do wykonywania zawodu 
sędziego. Za wymierzeniem obwinionej kary dyscyplinarnej złożenia z urzędu za 
uporczywe naruszanie obowiązków sędziowskich przemawiał, zdaniem orzekającego 
Sądu, również wzgląd na prewencję ogólną. 
Odwołanie od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 
lutego 2011 r. wniosła zarówno obrońca obwinionej – która złożyła ponadto pismo 
procesowe z dnia 10 sierpnia 2011 r. precyzujące odwołanie – jak i obwiniona sędzia. 
W obu odwołaniach powyższy wyrok został zaskarżony na korzyść obwinionej w 
części dotyczącej orzeczenia o stopniu winy i karze. 
Obrońca obwinionej zarzuciła na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. i art. 128 u.s.p. 
mogącą mieć wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania: art. 4, 7 i 410 
k.p.k., przez pominięcie tego, że: 
– obwiniona sporządzała uzasadnienia na komputerze, w związku z czym mogły 
one być od razu, bez potrzeby przepisywania, doręczane stronom, 
– w niektórych sprawach po doręczeniu uzasadnienia nie został wniesiony środek 
odwoławczy, 
– w niektórych sprawach wniesiony środek odwoławczy został cofnięty, 
– obwiniona podczas biegu terminów do sporządzenia uzasadnień korzystała ze 
zwolnień lekarskich i urlopów wypoczynkowych oraz przebywała na szkoleniach 
sędziów, 
– obwiniona w okresie objętym wnioskiem prowadziła postępowanie w 
najbardziej obszernej sprawie, jaka toczyła się w Sądzie Rejonowym w C. (II K 
332/08), 
– obwiniona zaproponowała zmianę systemu pracy: wyznaczanie wokand w 
pierwszych trzech tygodniach miesiąca, a pisanie uzasadnień w czwartym tygodniu 
miesiąca, 
– obwiniona wyjaśniła, dlaczego ilość wszystkich spraw załatwianych przez nią 
była mniejsza od ilości spraw załatwianych przez innych sędziów. 
Oprócz tego, obrońca obwinionej zarzuciła na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. i 
art. 128 u.s.p. błąd w ustaleniach faktycznych, dotyczący okoliczności rzutujących na 
stopień naganności zachowania obwinionej a w konsekwencji – wymiar kary, przez 
bezpodstawne przyjęcie, że: 

8 
 
– obwiniona nie rozpoznawała spraw bardziej skomplikowanych niż inni 
sędziowie, taką bowiem bardziej skomplikowaną sprawą była sprawa II K 332/08, 
– obwiniona dopuszczała także do przewlekłości innego rodzaju niż 
niesporządzanie uzasadnień w terminie, co sugeruje zwrot, w którym mowa o 
dopuszczaniu przez obwinioną do przewlekłości postępowania, „zwłaszcza przez 
nieterminowe sporządzanie uzasadnień”, 
– obwiniona dopuszczała się uchybień w zakresie terminowego sporządzania 
uzasadnień od czasów asesury oraz „uchybiała od wielu lat swoim obowiązkom”, 
– przeciwko obwinionej niemal permanentnie przez okres prawie dziesięciu lat 
toczyły się postępowania dyscyplinarne, 
– niemożność pracy w budynku sądowym po godzinach urzędowania nie miała 
wpływu na wykonywanie przez obwinioną swych obowiązków, 
– warunki pracy obwinionej były takie same jak innych sędziów, 
– śmierć ojca nie mogła przez długi czas usprawiedliwiać uchybień obwinionej, 
– w sprawie II K 729/07 termin do sporządzenia uzasadnienia został 
przekroczony o 60 dni, a w sprawie II K 307/08 o 82 dni, podczas gdy w 
rzeczywistości w pierwszej z tych spraw termin ten został przekroczony o 42 dni, a w 
drugiej o 71 dni. 
Ponadto obrońca obwinionej, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. i art. 128 u.s.p., 
zarzuciła rażącą niewspółmierność – surowość – kary orzeczonej wobec obwinionej 
wskutek pominięcia wielu okoliczności łagodzących: przyznania się do winy, 
wyrażenia skruchy, sporządzenia wszystkich zaległych uzasadnień, napisania 
uzasadnień z 2011 roku w terminie 14 dni, wyznaczania wielu wokand od czasu 
zamieszkania w C., akceptowania przez strony argumentacji zawartej w 
uzasadnieniach sporządzonych przez obwinioną wyrażającego się rezygnacją z 
wnoszenia środków odwoławczych bądź ich cofaniem, niezależnej od obwinionej 
niemożności pracy po godzinach urzędowania sądu, dobrego poziomu załatwień i 
jakości orzecznictwa, skomplikowanego dojazdu do C., niedogodności związanych z 
noclegami w mieszkaniu córki w D., trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej. 
W uzasadnieniu odwołania obrońca sprecyzowała, ile dni w związku ze 
zwolnieniami lekarskimi, urlopami i szkoleniami należy odliczyć od ustalonych przez 
Sąd okresów opóźnień w sporządzeniu uzasadnień przez obwinioną. W sprawie II K 
558/07 ustalony okres przekroczenia należy zmniejszyć o 32 dni, w sprawie II W 
465/07 – o 20 dni; w sprawie II K 663/07 – o 7 dni; w sprawie II K 729/07 termin do 
sporządzenia uzasadnienia przekroczono nie o 60 dni, jak podano w uzasadnieniu 
wyroku, lecz o 42 dni i od tego okresu należy jeszcze odliczyć 7 dni; w sprawie II K 
833/07 ustalony okres przekroczenia należy zmniejszyć o 8 dni; w sprawie II K 742/07 
– o 12 dni; w sprawie II W 13/08 – o 7 dni; w sprawie II W 75/08 – o 27 dni; w 
sprawie II K 307/08 termin do sporządzenia uzasadnienia przekroczono nie o 82 dni, 

9 
 
jak podano w uzasadnieniu wyroku, lecz o 71 dni i od tego okresu należy jeszcze 
odliczyć 22 dni; w sprawie II K 167/08 ustalony okres przekroczenia należy 
zmniejszyć o 51 dni; w sprawie II K 567/07 – o 51 dni; w sprawie II K 411/08p termin 
do sporządzenia uzasadnienia przekroczono nie o 74 dni, jak podano w uzasadnieniu 
wyroku, lecz o 69 dni i od tego okresu należy jeszcze odliczyć 22 dni; w sprawie II W 
74/08 ustalony okres przekroczenia należy zmniejszyć o 22 dni; w sprawie II K 418/07 
– o 59 dni; w sprawie II K 790/07 – o 39 dni; w sprawie II K 3/08 – o 39 dni; w 
sprawie II K 910/08 – o 32 dni; w sprawie II K 880/08 – o 37 dni; w sprawie II K 
718/08 – o 18 dni; w sprawie II K 468/08 – o 24 dni; w sprawie II K 406/08 – o 38 
dni; w sprawie II K 730/08 – o 13 dni; w sprawie II Ks 7/08 – o 38 dni; w sprawie II K 
707/07 – o 69 dni; w sprawie II K 863/07 – o 87 dni; w sprawie II K 390/07 – o 62 
dni; w sprawie II K 248/08 – o 84 dni; w sprawie II W 462/07 – o 65 dni; w sprawie II 
W 131/08 – o 38 dni; w sprawie II K 837/07 – o 71 dni; w sprawie II K 354/08 – o 56 
dni; w sprawie II K 456/08 – o 38 dni; w sprawie II K 584/08 – o 37 dni; w sprawie II 
K 496/08 – o 38 dni; w sprawie II K 600/08 – o 44 dni; w sprawie II K 387/06 – o 58 
dni; w sprawie II K 710/08 – o 37 dni; w sprawie II K 714/08 – o 41 dni; w sprawie II 
K 782/08 – o 35 dni; w sprawie II K 757/07 – o 16 dni; w sprawie II K 378/08 – o 21 
dni; w sprawie II K 346/08 – o 34 dni; w sprawie II K 89/08 – o 16 dni; w sprawie II K 
928/08 – o 34 dni; w sprawie II W 33/09 – o 20 dni; w sprawie II K 410/08 – o 35 dni; 
w sprawie II K 350/09 – o 32 dni; w sprawie II K 225/09 – o 27 dni; w sprawie II K 
925/06 – o 27 dni; w sprawie II K 295/09 – o 26 dni; w sprawie II K 48/09 – o 20 dni; 
w sprawie II K 767/08 – o 20 dni; w sprawie II K 528/09 – o 19 dni; w sprawie II K 
521/09 – o 8 dni; w sprawie II K 754/08 – o 6 dni; w sprawie II K 552/09 – o 5 dni; w 
sprawie II K 315/09 – o 5 dni; w sprawie II K 267/09 - o 5 dni; w sprawie II K 229/09 
- o 6 dni; w sprawie II K 4/10 - o 6 dni; w sprawie II K 168/10 – o 43 dni; w sprawie II 
Kp 17/10 – o 5 dni; w sprawie II Kp 20/10 – o 5 dni; w sprawie II Kp 112/09 – o 40 
dni. 
Dodatkowo obrońca obwinionej w piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2011 r. 
podniosła zarzut przedawnienia w zakresie obejmującym 10 spraw: II K 704/07, II K 
711/07, II K 722/07, II K 558/07, II W 465/07, II K 663/07, II K 729/07, II K 833/07, 
II K 742/07, II W 13/08, a ponadto zwróciła uwagę na sprzeczność między 
rozstrzygnięciem zawartym w wyroku a jego uzasadnieniem, przejawiającą się w tym, 
że wskazując datę zwrotu przez obwinioną akt z uzasadnieniem w 10 sprawach (II K 
350/09, II K 528/09, II K 521/09, II K 754/09, II K 267/09, II K 229/09, II K 4/10, II 
Kp 17/10, II Kp20/10, II Kp 112/09), Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w 
pisemnych motywach doliczył odpowiednio od 4 do 10 dni miesiąca maja 2010 r., 
mimo iż w sentencji wyroku przyjął jako końcową datę czynu miesiąc kwiecień 2010 
r. 

10 
 
Nawiązując do podniesionych zarzutów obrońca obwinionej wniosła o zmianę 
wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 lutego 2011 r. i 
wymierzenie obwinionej na podstawie art. 109 § 1 pkt 3 u.s.p. kary dyscyplinarnej 
nagany, z jednoczesnym uchyleniem zawieszenia w czynnościach sędziego, 
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego 
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu. 
Obwiniona zarzuciła: 
– na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. i art. 128 u.s.p. obrazę przepisów 
postępowania: art. 2 § 1 pkt 1, art. 4, art. 7 i art. 410 k.p.k., przez jednostronną ocenę 
dowodów i niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, uwzględnienie jedynie 
okoliczności niekorzystnych dla obwinionej i pominięcie tych, które w znacznym 
stopniu usprawiedliwiają uchybienia służbowe, 
– na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. i art. 128 u.s.p. błąd w ustaleniach 
faktycznych przez przyjęcie, że stwierdzone uchybienia służbowe nacechowane były 
najwyższym stopniem winy i społecznej szkodliwości, 
– na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. i art. 128 u.s.p. rażącą niewspółmierność kary 
wskutek orzeczenia najsurowszej kary dyscyplinarnej w następstwie bezzasadnego 
ustalenia w związku z zarzucanymi uchybieniami najwyższego stopnia winy i 
najwyższej społecznej szkodliwości. 
W uzasadnieniu odwołania obwiniona dokonała obliczeń dotyczących opóźnień 
w sporządzaniu uzasadnień z uwzględnieniem okresów, w których korzystała z 
urlopów wypoczynkowych, zwolnień lekarskich lub brała udział w szkoleniu sędziów; 
obliczenia te są zbieżne z obliczeniami obrońcy obwinionej. Zdaniem obwinionej w 28 
sprawach (w których opóźnienie, według niej, wynosiło od 11 do 100 dni) nie doszło 
do rażącej przewlekłości, a mimo to sprawy te nie zostały wyeliminowane z opisu 
czynu. Obwiniona podkreśliła też, że w żadnej sprawie objętej wnioskiem nie doszło 
do przedawnienia orzekania. Zwróciła też uwagę na fakty odstępowania przez strony 
od wnoszenia apelacji oraz cofania apelacji, świadczące o jakości sporządzanych przez 
nią uzasadnień. Ponadto omówiła prowadzenie bardzo obszernej i pracochłonnej 
sprawy, II K 332/08, i wpływ, jaki miało to na jej obciążenie obowiązkami 
orzeczniczymi. Powołała się przy tym na nierównomierność przydziału spraw do 
poszczególnych referatów sędziów i na utrudnienia związane z pracą w budynku Sądu. 
Konkludując, obwiniona wniosła o zmianę wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 23 lutego 2011 r. i wymierzenie jej na podstawie art. 109 § 1 
pkt 3 u.s.p. kary dyscyplinarnej nagany, z jednoczesnym uchyleniem zawieszenia w 
czynnościach sędziego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi 
Dyscyplinarnemu. 

11 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 107 § 1 u.s.p., przewinieniem służbowym uzasadniającym 
odpowiedzialność dyscyplinarną sędziego jest m.in. dopuszczenie się przez sędziego 
oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa. Przewinienie takie może być popełnione 
tylko w ramach postępowania sądowego. Może je stanowić w zasadzie jedynie 
naruszenie takich przepisów postępowania, które mają na celu zapewnienie sprawnego 
przebiegu postępowania, włączenie bowiem w zakres hipotezy art. 107 § 1 u.s.p. 
naruszenia także innych przepisów, zwłaszcza materialnoprawnych, byłoby co do 
zasady nie do pogodzenia z niezawisłością sędziowską. 
Sporządzenie uzasadnienia orzeczenia z przekroczeniem terminu określonego w 
ustawie stanowi więc przewinienie służbowe polegające na obrazie przepisów prawa 
tylko wtedy, gdy przekroczenie terminu było oczywiste i rażące (por. wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 12 listopada 2003 r., SNO 71/03). 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w zaskarżonym wyroku trafnie uznał, że 
obwiniona sędzia w zakresie objętym wnioskiem o ukaranie dopuściła się oczywistego 
naruszenia art. 423 § 1 i art. 98 § 2 k.p.k. W świetle dokonanych ustaleń, nie budzi 
wątpliwości, kiedy obwiniona powinna była sporządzić uzasadnienia w sprawach 
objętych wnioskiem, jak i to że uzasadnień tych nie sporządziła w wymaganym 
terminie, lecz dopiero znacznie później. Podejmowana w odwołaniach próba 
wykazania, że do biegu terminu instrukcyjnego przewidzianego w art. 423 § 1 k.p.k. 
nie mogą być wliczane okresy, w których sędzia chorował lub przebywał na urlopie 
albo brał udział w szkoleniach, jest chybiona. Do biegu terminu instrukcyjnego 
przewidzianego w art. 423 § 1 k.p.k. mają zastosowanie przepisy art. 123 k.p.k. W ich 
świetle, terminy w postępowaniu karnym, podobnie jak w postępowaniu cywilnym 
(zob. art. 110 i nast. k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c.), mają charakter terminów 
ciągłych, tj. takich, w przypadku których wyłączone jest pomijanie pewnych okresów 
w toku ich biegu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2005 r., V 
CZ 63/05). Terminy te mogą zatem być obliczane tylko w sposób określony w art. 123 
k.p.k., który jest zbieżny z rozwiązaniami przyjętymi w art. 110 i nast. k.c. w związku 
z art. 165 § 1 k.p.c. Tym samym nie było podstaw do skrócenia ustalonych przez Sąd 
Dyscyplinarny okresów przekroczenia terminów do sporządzenia uzasadnienia o 
wskazane w odwołaniach okresy chorób, urlopów i szkoleń obwinionej. Jeżeli chodzi 
o ustalenia dotyczące okresów przekroczenia przez obwinioną terminu do 
sporządzenia uzasadnienia, Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny dopuścił się jednak 
błędu polegającego na przyjęciu dłuższego okresu przekroczenia w trzech sprawach: w 
sprawie II K 729/07 ustalił je na 60 dni zamiast na 42 dni, w sprawie II K 307/08 – na 
82 dni zamiast na 71 dni, w sprawie II K 411/08p – na 74 dni zamiast na 69 dni. 
Ponadto w dziesięciu sprawach, mimo iż zarzutem był objęty czyn popełniony w 

12 
 
okresie od grudnia 2007 roku do kwietnia 2010 roku, Sąd Apelacyjny – Sąd 
Dyscyplinarny uwzględnił także kilka dni opóźnienia trwającego jeszcze w maju 2010 
roku. W sprawie II K 350/09, w której przekroczenie terminu zostało ustalone na 245 
dni – 5 dni; w sprawie II K 528/09, w której przekroczenie terminu zostało ustalone na 
181 dni – 10 dni; w sprawie II K 521/09, w której przekroczenie terminu zostało 
ustalone na 133 dni – 10 dni; w sprawie II K 754/08, w której przekroczenie terminu 
zostało ustalone na 87 dni – 10 dni; w sprawie II K 267/09, w której przekroczenie 
terminu zostało ustalone na 54 dni – 4 dni; w sprawie II K 229/09, w której 
przekroczenie terminu zostało ustalone na 56 dni – 10 dni; w sprawie II K 4/10, w 
której przekroczenie terminu zostało ustalone na 53 dni – 10 dni; w sprawie II Kp 
17/10, w której postanowienie zostało wydane w dniu 24 lutego 2010 r. – 6 dni; w 
sprawie II Kp 20/10, w której postanowienie zostało wydane w dniu 25 lutego 2010 r. 
– 6 dni; w sprawie II Kp 112/09 – w której przekroczenie terminu zostało ustalone na 
321 dni – 6 dni. Jednakże wszystkie te uchybienia nie mogą w żadnym zakresie 
uzasadniać zakwestionowania zaskarżonego orzeczenia, ponieważ nie mogły one mieć 
wpływu na treść tego orzeczenia, albowiem mimo ich popełnienia, rzeczywiste okresy 
przekroczenia przez obwinioną terminu do sporządzenia uzasadnienia w czasie 
objętym zarzutem nie budzą najmniejszej wątpliwości. Tym samym nie mógł też 
odnieść zamierzonego skutku zarzut sprzeczności między rozstrzygnięciem zawartym 
w wyroku a jego uzasadnieniem. 
Trafnie również w zaskarżonym wyroku naruszenie przez obwinioną art. 423 §1 i 
art. 98 §2 k.p.k. zostało uznane za rażące. O tym, czy obraza przez sędziego przepisów 
prawa w toku postępowania jest rażąca, decydują jej negatywne skutki, godzące w 
interesy 
uczestników 
postępowania 
lub 
innych 
podmiotów 
albo 
wymiaru 
sprawiedliwości – oceniane zawsze na tle konkretnych okoliczności. W przypadkach 
sporządzenia uzasadnienia orzeczenia z przekroczeniem terminu wspomniane 
negatywne skutki, a tym samym i uznanie naruszenia właściwych przepisów za rażące, 
uzależnia się przede wszystkim od znacznego przekroczenia terminu (por. wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 12 listopada 2003 r., SNO 71/03). Znaczne przekroczenie przez 
obwinioną terminu do sporządzenia uzasadnienia w sprawach objętych skierowanym 
przeciwko niej wnioskiem nie budzi wątpliwości – tak jak przyjął Sąd Apelacyjny – co 
do żadnej z tych spraw. Wystarczy przypomnieć, że w 5 sprawach przekroczenie 
mieściło się w granicach 27 – 50 dni, w 21 sprawach – w granicach 51 – 100 dni, w 12 
sprawach w granicach 101 – 150 dni, w 3 sprawach w granicach 151 – 200 dni, w 18 
sprawach w granicach 201 – 300 dni, w 3 sprawach powyżej 300 dni. Należy podzielić 
też stanowisko Sądu Apelacyjnego co do poważnych negatywnych skutków opóźnień 
obwinionej w sferze funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości – dla jego powagi i 
zdolności zagwarantowania stronom prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym 
terminie. Taką ocenę tych skutków uzasadnia w szczególności skala uchybień 

13 
 
obwinionej zarówno co do liczby spraw, jak i czasu trwania. Dlatego brak podstaw do 
wyłączenia którejkolwiek ze spraw objętych wnioskiem o ukaranie z opisu czynu 
przypisanego obwinionej ze względu na powoływane w ramach obrony 
niewystąpienie rażącego naruszenia art. 423 § 1 lub art. 98 § 2 k.p.k. Żaden z 
argumentów przytaczanych w odwołaniach przeciwko przyjętej w zaskarżonym 
wyroku ocenie uchybień obwinionej jako rażących naruszeń prawa nie jest zasadny. 
Sporządzanie przez sędziego uzasadnień na komputerze może mieć w konkretnych 
okolicznościach znaczenie przy ocenie rażącego charakteru przekroczenia terminu do 
sporządzenia uzasadnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2005 r., 
SNO 55/04), np. może uchylać taką ocenę przekroczenia terminu do sporządzenia 
uzasadnienia, jeżeli uzasadnienia dzięki temu sposobowi ich sporządzania trafiają do 
stron, mimo naruszenia art. 423 §1 k.p.k., w takim samym czasie, jak uzasadnienia 
sporządzane pismem ręcznym z zachowaniem terminu. W okolicznościach niniejszej 
sprawy nie ma jednak, ze względu na czas opóźnień, podstaw do łączenia takich 
konsekwencji ze sporządzaniem uzasadnień przez obwinioną na komputerze. Tak 
samo niewniesienie przez strony w niektórych sprawach objętych wnioskiem o 
ukaranie środka odwoławczego lub jego cofnięcie nie dawało podstaw do 
zanegowania 
szkodliwych 
skutków 
przekroczenia 
terminu 
do 
sporządzenia 
uzasadnienia, ponieważ strony powinny móc podjąć decyzję co do zaskarżenia 
orzeczenia, dysponując uzasadnieniem sporządzonym we właściwym czasie. 
Na aprobatę zasługuje również stanowisko Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego co do winy obwinionej. Przede wszystkim, jak wynika już z wyroku 
Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2010 r., SNO 43/10, wydanego w toku 
postępowania w niniejszej sprawie, opóźnień obwinionej w sporządzaniu uzasadnień 
nie mogą ze względu na istotę kary przeniesienia na inne miejsce służbowe 
usprawiedliwiać warunki pracy, będące następstwem wymierzenia jej tej kary. 
Negowanie w odwołaniach ustaleń i ocen Sądu, że obowiązki obwinionej nie były 
nadmierne i dawały się porównać zarówno pod względem ilości, jak i skali trudności z 
obowiązkami innych sędziów, nie ma uzasadnionych podstaw. Prowadzenie przez 
obwinioną, eksponowanej w ramach obrony, sprawy II K 332/08 nie usprawiedliwia 
podważenia tej oceny. W każdym razie nie można zrozumieć, dlaczego prowadzenie 
tej sprawy miało utrudniać obwinionej terminowe sporządzenie uzasadnień nawet w 
prowadzonych w tym samym czasie sprawach drobnych. Problemy rodzinne, 
zwłaszcza związane ze śmiercią osoby najbliższej, mogą oczywiście stanowić 
usprawiedliwienie przejściowego zakłócenia terminowego sporządzania uzasadnień, 
nie można jednak akceptować tłumaczenia tymi problemami długotrwałych uchybień 
w pracy. Podobnie – mimo, iż sędziowie powinni niewątpliwie mieć ze względu na 
specyfikę swojej pracy dostęp do budynku sądowego także po godzinach urzędowania 
i brak tego dostępu może co do zasady usprawiedliwiać opóźnienia w wypełnianiu 

14 
 
przez nich swych obowiązków – w okolicznościach niniejszej sprawy nie można 
opóźnień obwinionej w pisaniu uzasadnień wiązać przyczynowo z utrudnieniami w 
dostępie do budynku sądowego po godzinach urzędowania. Przyjęciu takiego 
powiązania sprzeciwia się skala opóźnień obwinionej jak i – jak trafnie zauważył Sąd 
Apelacyjny – występowanie opóźnień także wtedy, gdy obwiniona miała dostęp do 
budynku sądowego po godzinach pracy. Analogicznie, choć choroba sędziego, 
przebywanie na urlopie lub odbywanie szkolenia usprawiedliwia oczywiście co do 
zasady przekroczenie terminu do sporządzenia uzasadnienia (por. wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 12 stycznia 2011 r., SNO 53/10), to ustalone okresy opóźnień 
obwinionej w sporządzaniu uzasadnień tak dalece wykraczają poza czas, w jakim 
miała ona korzystać ze zwolnień lekarskich i przebywać na urlopach i szkoleniach, że 
opóźnień tych nie da się usprawiedliwić wskazywanymi przez nią zwolnieniami, 
urlopami i szkoleniami. 
Należało natomiast częściowo uwzględnić podniesiony przez obrońcę 
obwinionej w piśmie z dnia 10 sierpnia 2011 r. zarzut przedawnienia, zmierzający do 
umorzenia postępowania co do wymierzenia kary dyscyplinarnej w zakresie 
odnoszącym się do dziesięciu określonych spraw. Według art. 108 § 2 zdanie drugie 
u.s.p., jeżeli przed upływem trzech lat od chwili czynu sprawa nie została 
prawomocnie zakończona, sąd dyscyplinarny orzeka o popełnieniu przewinienia 
dyscyplinarnego, 
umarzając 
postępowanie 
w 
zakresie 
wymierzenia 
kary 
dyscyplinarnej. W odniesieniu do wszystkich spraw objętych zarzutem ziściła się 
przewidziana w art. 108 § 2 zdanie drugie u.s.p. przesłanka umorzenia postępowania w 
zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej: przed prawomocnym zakończeniem 
postępowania przeciwko obwinionej upłynął trzyletni termin przewidziany w tym 
przepisie. Jednakże Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w zaskarżonym wyroku w 
zakresie dotyczącym uchybienia terminom do sporządzenia uzasadnienia w trzech, 
objętych zarzutem sprawach: II K 704/07, II K 711/07 i II K 722/07 – w których 
zaległe uzasadnienia zostały sporządzone w styczniu 2008 roku – umorzył już na 
podstawie art. 108 § 2 u.s.p. postępowanie co do wymierzenia kary. Nie było więc 
potrzeby ponownie umarzać w tym zakresie postępowania co do wymierzenia kary. 
Potrzeba umorzenia postępowania co do wymierzenia kary wystąpiła tylko w zakresie 
dotyczącym uchybienia terminom do sporządzenia uzasadnienia w siedmiu 
pozostałych, objętych zarzutem sprawach: II K 558/07, II W 465/07, II K 663/07, II K 
729/07, II K 833/07, II K 742/07, II W 13/08, w których zaległe uzasadnienia zostały 
sporządzone w czerwcu i lipcu 2008 roku. 
Samą jednak karę złożenia z urzędu sędziego, wymierzoną obwinionej w 
zaskarżonym wyroku, należało za uchybienia terminom do sporządzenia uzasadnienia 
w pozostałych 57 sprawach objętych wnioskiem o ukaranie zachować. Kara ta jest 
niewątpliwie najsurowszą spośród kar dyscyplinarnych przewidzianych w art. 109 § 1 

15 
 
u.s.p., ale jej wymierzenie obwinionej przez Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny 
było w pełni uzasadnione. 
Zarzuty podnoszone w odwołaniach przeciwko prawidłowości ustaleń 
stanowiących podstawę wymiaru kary orzeczonej wobec obwinionej są chybione. 
Zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zdania sugerującego, że 
obwiniona sędzia podczas pracy w C. nie tylko przekraczała terminy do sporządzenia 
uzasadnienia, ale dopuszczała także do przewlekłości innego rodzaju, było 
uzasadnione – jak wynika z pisma z dnia 11 stycznia 2011 r., sporządzonego w trybie 
art. 37 §4 u.s.p. – niewyznaczeniem terminów posiedzeń o wydanie wyroków 
łącznych w czterech sprawach; w pierwszej z nich wniosek wpłynął już w marcu 2010 
roku. W aktach osobowych obwinionej znajduje potwierdzenie również ta 
uwzględniona przy wymiarze kary przez Sąd okoliczność, że obwiniona już od czasów 
asesury dopuszczała się uchybień w zakresie terminowego sporządzania uzasadnień. 
Tak samo oparcie w materiale sprawy ma fakt zwrócenia uwagi obwinionej w trybie 
właściwych przepisów na uchybienia w zakresie terminowości sporządzania 
uzasadnień przed wszczęciem pierwszej sprawy dyscyplinarnej. Ze względu na trzy 
toczące się wcześniej przeciwko obwinionej postępowania dyscyplinarne, z których 
pierwsze zostało wszczęte w 2002 roku, uzasadnione było też posłużenie się przez Sąd 
Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny obrazowym określeniem, że przeciwko obwinionej 
niemal permanentnie przez okres prawie dziesięciu lat toczyły się postępowania 
dyscyplinarne. 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wymierzając obwinionej, na podstawie 
dokonanych w sprawie ustaleń, karę złożenia z urzędu sędziego trafnie podkreślił 
skalę 
popełnionych 
przez 
obwinioną 
uchybień 
(z 
57 
spraw 
nieobjętych 
przedawnieniem orzekania o karze aż w 40 termin został przekroczony o ponad 100 
dni, a w 26 o ponad 200 dni) oraz uporczywość obwinionej w ich popełnianiu i bardzo 
duży stopień winy obwinionej, jak też negatywną prognozę co do należytego 
wypełniania przez obwinioną w przyszłości obowiązków sędziowskich i wynikającą z 
tej prognozy nieprzydatność obwinionej do wykonywania zawodu sędziego. Prognoza 
ta ma uzasadnienie w bezskuteczności trzech wcześniej wymierzonych obwinionej 
lżejszych kar dyscyplinarnych oraz wszelkich innych, stosowanych wobec niej dotąd, 
środków dyscyplinujących i nadzorczych. 
W tych okolicznościach przywoływane w ramach obrony jako sprzeciwiające się 
wymierzeniu kary złożenia z urzędu okoliczności łagodzące: przyznanie się 
obwinionej do winy i wyrażenie przez nią skruchy, nie mogą odnieść zamierzonego 
skutku. Nie ma bowiem uzasadnionych podstaw do oczekiwania, że wyrażona przez 
sędziego Sądu Rejonowego w poczuciu winy skrucha przyniesie w przyszłości zmianę 
jej postępowania w zakresie wypełniania obowiązków służbowych. 

16 
 
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zaskarżony 
wyrok zmienił w punkcie I w ten sposób, że umorzeniem postępowania w zakresie 
wymierzenia kary dyscyplinarnej objął także uchybienia terminom do sporządzenia 
uzasadnień w sprawach: II K 558/07, II W 465/07, II K 663/07, II K 729/07, II K 
833/07, II K 742/07, II W 13/08, a w pozostałej części utrzymał w mocy (art. 437 
k.p.k. w związku z art. 128 u.s.p.).