SNO 34/09

WYROK  Z  DNIA  9  CZERWCA  2009  R.  
SNO  34/09 
 
Przewodniczący: sędzia SN Ewa Strużyna (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Jacek Gudowski, Hubert Wrzeszcz. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  z udziałem Zastępcy 
Rzecznika Dyscyplinarnego – sędziego Sądu Okręgowego w sprawie sędziego Sądu 
Rejonowego obwinionej o przewinienie służbowe przewidziane w art. 107 § 1 ustawy 
– Prawo o ustroju sądów powszechnych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie 
w dniu 9 czerwca 2009 r. odwołań obwinionej, Ministra Sprawiedliwości oraz 
Krajowej Rady Sądownictwa od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego 
z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt ASD (...) 
 
1. 
zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 
ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych orzekł wobec sędziego Sądu 
Rejonowego karę złożenia z urzędu, 
2 
kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Sędzia Sądu Rejonowego obwiniona została o to, że w dniu 12 czerwca 2008 r. 
zgłosiła się do pracy i prowadziła posiedzenie w stanie po użyciu alkoholu, tj. o 
popełnienie przewinienia służbowego w rozumieniu art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 
2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. 
akt ASD (...), uznał obwinioną – sędziego Sądu Rejonowego za winną zarzucanego jej 
przewinienia służbowego w postaci uchybienia godności urzędu i na podstawie art. 
109 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych 
wymierzył jej karę przeniesienia na inne miejsce służbowe w Sądzie Rejonowym w 
obszarze właściwości Sądu Apelacyjnego w A. 
Odwołania od tego wyroku wniesione zostały przez Krajową Radę Sądownictwa, 
Ministra Sprawiedliwości oraz samą obwinioną. 
Krajowa Rada Sądownictwa zaskarżając powyższy wyrok na niekorzyść 
obwinionej – sędziego Sądu Rejonowego w części dotyczącej orzeczenia o karze i 
zarzucając rażącą niewspółmierność wymierzonej obwinionej kary dyscyplinarnej 
przeniesienia na inne miejsce służbowe w stosunku do przypisanego przewinienia, 
nieodzwierciedlającej stopnia społecznej szkodliwości i nie spełniającej w związku z 
tym celów jakie ma osiągnąć, wniosła: 

 
2 
o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie wobec obwinionej kary 
dyscyplinarnej złożenia z urzędu, określonej w art. 109 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 
lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych. 
Minister Sprawiedliwości wnosząc odwołanie na niekorzyść obwinionej, na 
podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi 
rażącą niewspółmierność orzeczenia o karze polegającego na wymierzeniu obwinionej 
na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 u.s.p. kary dyscyplinarnej przeniesienia na inne miejsce 
służbowe, będącą wynikiem nieuwzględnienia w sposób właściwy stopnia zawinienia 
obwinionej oraz wagi popełnionego przez nią przewinienia, i wniósł 
o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie obwinionej, na podstawie art. 
109 § 1 pkt 5 u.s.p., kary dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu. 
Obwiniona sędzia Sądu Rejonowego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku 
przez wymierzenie kary dyscyplinarnej w postaci nagany. W uzasadnieniu odwołania 
podniosła, że cała jej praca zawodowa związana jest z sądownictwem, ale jako osoba o 
wyłącznie pozytywnych cechach charakteru i nieodporna na stresy, z trudem 
funkcjonuje w środowisku zawodowym, w którym panuje zła atmosfera związana z 
walką o stanowiska, a także zawiść, egoizm i karierowiczostwo. W tych warunkach 
zawiódł ją instynkt samozachowawczy i przed pięciu laty doszło do ukarania jej 
usunięciem z zajmowanego stanowiska. W tym czasie okazało się, że jest chora, a 
ponadto ciężko zachorowała jej matka, której jest jedyną opiekunką. Od kilku lat żyje 
zatem w ciągłym stresie i pozostaje w złej kondycji psychofizycznej (stopniowo 
ujawniają się liczne poważne dolegliwości zdrowotne). 
Podniosła ponadto, że zdarzenie będące przedmiotem niniejszego postępowania 
dyscyplinarnego, do którego się przyznała i z powodu którego jest jej wstyd, 
spowodowane 
zostało 
przemęczeniem, 
utratą 
samokontroli 
i 
nadmiernymi 
obowiązkami. W opisanych trudnych warunkach zdrowotnych i życiowych 
uzasadniona jest więc, zdaniem obwinionej, prośba o wymierzenie łagodniejszej kary 
dyscyplinarnej. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Odwołanie obwinionej nie jest zasadne. W świetle analizy okoliczności sprawy i 
przy uwzględnieniu wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu brak bowiem 
podstaw nie tylko do wymierzenia obwinionej łagodniejszej kary dyscyplinarnej, ale 
do powzięcia przekonania, że obwiniona powinna nadal sprawować urząd sędziego. 
Zły stan zdrowia i trudna sytuacja życiowa nie mogą mieć decydującego znaczenia dla 
uznania, że obwiniona zasługuje na sprawowanie tego urzędu. Nie może mieć w tym 
względzie znaczenia także eksponowane w odwołaniu przyznanie się obwinionej do 
popełnionego przewinienia, skoro w świetle zgromadzonych dowodów fakt 

 
3 
wykonywania przez nią czynności sędziowskich w stanie po użyciu alkoholu nie mógł 
być skutecznie kwestionowany. 
Sposób scharakteryzowania przez obwinioną w odwołaniu przymiotów własnej 
osoby i poczucia doznawanej krzywdy w konfrontacji z negatywnymi cechami 
środowiska sędziowskiego z jakim związana jest jej droga zawodowa, wskazuje na 
brak krytycyzmu i dystansu do siebie samej. Jest także wyrazem przekonania, że 
negatywne 
wydarzenia, 
będące 
następnie 
przedmiotem 
odpowiedzialności 
dyscyplinarnej, nastąpiły w wyniku okoliczności zewnętrznych na które nie miała 
wpływu. Obwiniona, w przeciwieństwie do tego co deklaruje, w rzeczywistości nie ma 
poczucia winy, skoro uważa, że brak przeszkód do dalszego pełnienia przez nią 
obowiązków sędziego w sądzie, w którym naraziła zarówno siebie jak i wymiar 
sprawiedliwości na kompromitację. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wykonywanie 
obowiązków przez sędziego będącego w stanie po użyciu alkoholu jest, w odbiorze 
społecznym, kompromitujące dla wymiaru sprawiedliwości. 
Trafne są ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Apelacyjny – Sąd 
Dyscyplinarny, że bardzo poważne przewinienie służbowe obwinionej, ma postać 
rażącego uchybienia godności urzędu. Należy dodać, że przewinienie to nastąpiło w 
wyniku świadomego złamania poczucia obowiązku, zasad uczciwości, godności i 
honoru. 
Słusznie zwraca się uwagę w odwołaniu Krajowej Rady Sądownictwa, że 
stawienie się do pracy i wykonywanie obowiązków pod wpływem alkoholu przez 
pracownika, stanowi podstawę do rozwiązania umowy o pracę w trybie 
przewidzianym w art. 52 Kodeksu pracy. A nie ulega wątpliwości, że wobec sędziego, 
od którego wymaga się nieskazitelnego charakteru i którego urząd obwarowany jest 
licznymi gwarancjami, m. in. w zakresie nieusuwalności, muszą być stosowane 
znacznie podwyższone standardy w zakresie wszelkich zachowań, w tym także zasad 
sprawowania tego urzędu. 
Konieczne jest ponadto podkreślenie, że przewinienia będącego przedmiotem 
postępowania w niniejszej sprawie obwiniona dopuściła się po raz kolejny i pomimo 
uprzedniego ukarania jej w postępowaniu dyscyplinarnym (wyrokiem Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 4 listopada 2003 r. wymierzono 
obwinionej karę usunięcia z funkcji przewodniczącej wydziału). 
Mając na uwadze wszystkie przytoczone okoliczności należało uznać, że 
obwiniona utraciła autorytet niezbędny do sprawowania urzędu sędziego i nie daje 
gwarancji należytego wykonywania obowiązków sędziego w przyszłości. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, uznając zatem wniesione na niekorzyść 
obwinionej przez Krajową Radę Sądownictwa i Ministra Sprawiedliwości odwołania 
za zasadne, zmienił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 ustawy – 

 
4 
Prawo o ustroju sądów powszechnych orzekł wobec sędziego Sądu Rejonowego karę 
złożenia z urzędu. 
O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny 
postanowił w oparciu o przepis art. 133 u.s.p.