SNO 33/05

UCHWAŁA  Z  DNIA  14  LIPCA  2005  R. 
SNO  33/05 
 
 
Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Błuś.  
Sędziowie SN: Helena Ciepła (sprawozdawca), Mirosław Bączyk. 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu bez udziału Zastępcy 
Rzecznika Dyscyplinarnego, z udziałem protokolanta w sprawie sędziego Sądu 
Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2005 r. w związku z zażaleniem na 
uchwałę Sądu Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego z dnia 25 maja 2005 r. 
sygn. akt (...) w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych 
 
u c h w a l i ł :  utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę i kosztami postępowania 
obciążyć Skarb Państwa. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Prezes Sądu Okręgowego w dniu 17 maja 2005 r., działając na podstawie 
art. 130 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, zarządził natychmiastową 
przerwę w czynnościach służbowych wykonywanych przez sędziego Sądu 
Rejonowego od dnia 17 maja 2005 r. do dnia 16 czerwca 2005 r., podając że 
wymagają tego istotne interesy służbowe.  
Sąd Apelacyjny  Sąd Dyscyplinarny ustalił, że wymieniony sędzia w 
okresie od dnia 1 marca 2003 r. do dnia 13 kwietnia 2005 r. pełnił funkcję 
Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Sądu Rejonowego. Decyzją Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 23 marca 2005 r. został oddelegowany do pełnienia 
obowiązków sędziego w Sądzie Okręgowym na okres od dnia 1 kwietnia 2005 r. 
do dnia 30 września 2005 r. 
Prokurator Prokuratury Krajowej w odpowiedzi z dnia 16 maja 2005 r. 
udzielonej Prezesowi Sądu Okręgowego, co do stanu zaawansowania 
postępowania przygotowawczego prowadzonego między innymi wobec sędziów 
tego Sądu stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w trakcie śledztwa 
Prokuratora Apelacyjnego, sygn. akt AP II Ds. (...), pozwala na sformułowanie 
pod adresem sędziego Sądu Rejonowego zarzutu dopuszczenia się czynów 
zabronionych w okresie pełnienia funkcji Przewodniczącego Wydziału. 
W tak ustalonym stanie faktycznym i powołaniu się na znany Sądowi 
Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu z urzędu fakt złożenia przez 
Prokuratora Apelacyjnego wniosku z dnia 20 maja 2005 r. o zezwolenie na 
pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do odpowiedzialności karnej, Sąd ten 
uznał, że istotne interesy służbowe i dobro wymiaru sprawiedliwości wymagają 
zawieszenia tego sędziego w wykonywaniu czynności służbowych. 

 
2 
W konkluzji, uchwałą z dnia 25 maja 2005 r., na podstawie art. 131 § l  
u.s.p. zawiesił sędziego w czynnościach służbowych. 
Sędzia Sądu Rejonowego w zażaleniu na tę uchwałę zarzucił obrazę 
przepisów:  
- art. 439 § 1 pkt1 k.p.k. w związku z art. 111 u.s.p. przez udział w wydaniu 
orzeczenia sędziego nieuprawnionego; 
- art. 438 pkt 2 k. p. k. w związku z art. 6, 7, 92 i art.410 oraz art. 168 w 
związku z art. 170 § 3 i 368 k.p.k. przez: 
 naruszenie prawa obwinionego do obrony, 
 oparcie treści uchwały na nieujawnionym materiale dowodowym w 
postaci akt sprawy AP II Ds. (...) Prokuratury Apelacyjnej i wniosku 
Prokuratora tej Prokuratury o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do 
odpowiedzialności karnej oraz nieuwzględnienie wniosku obrońcy o 
zarządzenie przerwy celem zapoznania się z wymienionym materiałem 
dowodowym, 
 brak uzasadnienia, jakie istotne interesy służbowe przemawiają za 
zawieszeniem w czynnościach służbowych i na czym ma polegać dobro 
wymiaru sprawiedliwości, 
- art. 438 pkt 1 k.p.k. w związku z art. 130 u.s.p. przez uznanie, że istotne 
interesy służbowe i dobro wymiaru sprawiedliwości wymagają zawieszenia 
go w czynnościach służbowych na czas nieokreślony. 
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy 
do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jej zmianę przez uchylenie 
zarządzenia Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 17 maja 2005 r. o 
natychmiastowej przerwie w czynnościach służbowych wykonywanych przez 
skarżącego. 
Sąd Najwyższy  Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Stanowisko Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego nie może być 
skutecznie zwalczane, albowiem znajduje uzasadnienie w treści art. 131 § 1 
u.s.p.  
Zarzut naruszenia przepisu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w związku z art. 111 
u.s.p. okazał się chybiony. Jak bowiem wynika z pisma Wiceprezesa Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 7 lipca 2005 r. do zmiany składu 
orzekającego w przedmiotowej sprawie doszło w związku z pozostawaniem na 
urlopie pierwotnie wylosowanego sędziego E. M., co spowodowało, jak tego 
wymaga przepis art. 111 § l u.s.p., ponowne losowanie, w wyniku którego 
wylosowano nowego członka składu w osobie sędziego A. U. Tym samym nie 
zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza, o jakiej mowa w art. 439 § l pkt 
1 k.p.k. 
Nie może też odnieść skutku zarzut  naruszenia prawa obwinionego do 
obrony. Wprawdzie słusznie zarzuca on  Sądowi Apelacyjnemu  Sądowi 
Dyscyplinarnemu, obrazę wymienionych na wstępie przepisów kodeksu 

 
3 
postępowania karnego przez nieuwzględnienie, złożonego na posiedzeniu Sądu 
w dniu 25 maja 2005 r., wniosku jego obrońcy o umożliwienie zapoznania się z 
wnioskiem 
Prokuratury 
Apelacyjnej 
o 
pociągnięcie 
obwinionego 
do 
odpowiedzialności karnej i z aktami tej sprawy, jednakże uchybienie to 
ostatecznie pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonej uchwały. Jak bowiem 
wynika z akt Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w sprawie o 
zezwolenie na pociągnięcie obwinionego do odpowiedzialności karnej, z 
których Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny przeprowadził dowód, obwiniony 
sędzia otrzymał odpis wymienionego wniosku w dniu 6 czerwca 2005 r. i 
zapoznał się wraz ze swoim obrońcą z aktami tej sprawy w dniu 8 czerwca 2005 
r. W związku z tym uzupełnił złożone zażalenie w sprawie rozpoznawanej przez 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny. W konsekwencji bez wpływu na treść 
zaskarżonej uchwały pozostaje też akcentowany przez obwinionego brak 
formalnego oddalenia przytoczonego wyżej wniosku dowodowego jego 
obrońcy, jak tego wymagają przepisy art.170 § 3 k.p.k., który obwiniony 
traktuje wyjątkowo instrumentalnie.  
Wreszcie, nieuzasadniony okazał się zarzut kwestionujący prawidłowość 
uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Wprawdzie ma rację obwiniony, że 
postępowanie dyscyplinarne podporządkowane jest regułom przepisów 
normujących sporządzanie uzasadnień w postępowaniu karnym oraz że 
uzasadnienie jest ogólnikowe i zawiera zwroty ustawowe. Jednakże w 
postępowaniu dyscyplinarnym nie można stosować tych wszystkich przepisów 
kodeksu postępowania karnego, których nie można pogodzić ze specyficznym 
charakterem postępowania dyscyplinarnego. Ogólnikowość uzasadnienia 
zaskarżonej uchwały nie jest też takiego stopnia, żeby uniemożliwiała 
dokonanie kontroli instancyjnej. Zawiera ono bowiem elementy wymagane 
przepisem art. 424 k.p.k. Wskazuje, odwołując się do treści odpowiedzi 
otrzymanej przez Prezesa Sądu Okręgowego od Prokuratora Prokuratury 
Krajowej powody, jakimi kierował się Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny 
przy ferowaniu  zaskarżonej uchwały. Sąd ten nie naruszył też wymienionego 
przepisu, używając zwrotu ustawowego zawartego w przepisie art. 130 u.s.p., że 
„istotne interesy służbowe i dobro wymiaru sprawiedliwości wymagają 
zawieszenia sędziego”. Co należy rozumieć pod pojęciami istotnych interesów 
służbowych i powagi sądu nie może budzić wątpliwości u obwinionego jako 
sędziego i dlatego brak ich konkretyzacji pozostaje bez wpływu na trafność 
zaskarżonej uchwały. 
W tym stanie rzeczy, skoro nie zachodzi żadna z bezwzględnych przyczyn 
odwoławczych, stwierdzić trzeba, że zaskarżona uchwała jest merytorycznie 
słuszna i dlatego Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał ją w mocy.