SNO 32/05

UCHWAŁA  Z  DNIA 30 CZERWCA 2005 R. 
SNO  32/05 
 
 
Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Błuś (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Helena Ciepła, Mirosław Bączyk. 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu bez udziału Zastępcy 
Rzecznika Dyscyplinarnego, z udziałem protokolanta w sprawie sędziego Sądu 
Okręgowego po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2005 r., w związku z 
zażaleniem sędziego na uchwałę Sądu Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego z 
dnia 11 maja 2005 r., sygn. akt (...), w przedmiocie zawieszenia sędziego w 
czynnościach służbowych 
 
uchwalił: 
zaskarżoną 
u c h w a ł ę  
uchylić i sprawę p r z e k a z a ć  Sądowi 
Apelacyjnemu 
– 
Sądowi 
Dyscyplinarnemu 
d o  
p o n o w n e g o  
r o z p o z n a n i a . 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Zarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2005 r. Prezes Sądu Okręgowego, na 
podstawie art. 130 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) zarządził natychmiastową 
przerwę w czynnościach służbowych sędziego Sądu Okręgowego, z uwagi na 
istotne interesy służbowe. 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 11 maja 2005 r., 
sygn. akt (...), zawiesił sędziego Sądu Okręgowego w czynnościach służbowych. 
Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego, postanowieniem z dnia 20 maja 
2005 r., postawił temu sędziemu zarzut, że „w okresie od 2000 r. do września 
2003 r. w A. będąc sędzią sprawozdawcą w sprawach gospodarczych: z 
powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „P.(...)” w A. przeciwko (...) Sp. z o.o. w 
A. oraz w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki 
Cieplnej Sp. z o.o. w A. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej „P.(...)” w A. 
pomimo bliskich kontaktów osobistych z Prezesem tejże Spółdzielni złożyła 
oświadczenia, iż nie łączą ją z nim żadne stosunki osobiste, co skutkowało 
oddaleniem wniosku o wyłączenie jej od rozpoznawania tych spraw, a nadto 
rozpoznawała inne sprawy gospodarcze, w których stroną była wyżej 
wymieniona Spółdzielnia, co mogło wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej 
bezstronności, jak również udzielała porad prawnych Prezesowi Spółdzielni w 
toczących się sprawach”. 

 
2 
Zażalenie na wyżej wymienioną uchwałę złożyła sędzia Sądu Okręgowego 
i zarzucając jej: 
 uchybienie postanowieniom przepisu art. 127 ustawy z dnia 27 lipca 2001 
r. (…) polegające na niesporządzeniu uzasadnienia odpowiadającego 
wymaganiom określonym w tym przepisie, 
 niewyjaśnienie wszystkich kwestii, a w szczególności niewskazanie jakie 
to istotne interesy służbowe uzasadniały wydanie zaskarżonej uchwały 
wniosła o uwzględnienie zażalenia i uchylenie zaskarżonej uchwały. 
W piśmie adresowanym do Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego 
Zastępca 
Rzecznika 
Dyscyplinarnego 
Sądu 
Apelacyjnego 
wniosła 
o 
nieuwzględnienie zażalenia i utrzymanie zaskarżonej uchwały w mocy, zaś 
stająca przed sądem sędzia Sądu Okręgowego podtrzymała zarzuty i wnioski 
zawarte w zażaleniu. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Zażalenie sędziego Sądu Okręgowego jest zasadne. 
Zgodnie z treścią art. 127 cyt. ustawy – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych, zwanej dalej u.s.p., rozstrzygnięcia zapadające w toku 
postępowania dyscyplinarnego wymagają z urzędu uzasadnienia na piśmie. Do 
rozstrzygnięć, o których mowa w tym przepisie, należy zaliczyć najogólniej 
rzecz ujmując wyroki sądu dyscyplinarnego, postanowienia i to zarówno 
wydawane przez rzecznika dyscyplinarnego jak i przez sąd dyscyplinarny oraz 
uchwały podejmowane przez sąd dyscyplinarny w warunkach określonych w 
art. 80 oraz w art. 129 – 131 u.s.p. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że 
uzasadnienie wyroku zapadającego w toku postępowania dyscyplinarnego 
powinno odpowiadać warunkom o jakich mowa w art. 424 k.p.k. W kwestii 
dotyczącej postanowień, przepisy nie określają wprawdzie precyzyjnie 
warunków, którym powinno odpowiadać uzasadnienie postanowienia, to jak 
najbardziej za zasadny należy uznać pogląd ugruntowany w orzecznictwie i w 
doktrynie, że uzasadnienie tego orzeczenia powinno wskazywać wszystkie 
istotne przesłanki, którymi kierował się organ wydający postanowienie, a w 
konsekwencji powinno wyczerpująco wyjaśniać przede wszystkim podstawę 
faktyczną postanowienia, a w miarę potrzeby wskazywać także przesłanki 
prawne (por. T. Ereciński, J. Gudowski, J. Iwulski: Komentarz do prawa o 
ustroju sądów powszechnych i ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, 
Warszawa 2002, s. 383 i oraz powołane tam orzecznictwo i literatura). Z 
podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku uchwał podejmowanych w 
toku postępowania dyscyplinarnego. Żaden przepis u.s.p. nie określa warunków 
jakim powinno odpowiadać uzasadnienie uchwały. Również stosowane 
odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego (art. 128 u.s.p.) nie dają 
żadnych wskazówek w tym zakresie. Nie oznacza to jednak, że wymóg 
sporządzenia uzasadnienia na piśmie uchwały sądu dyscyplinarnego, o którym 
mowa w art. 127 u.s.p. jest czysto formalnym obowiązkiem spoczywającym na 

 
3 
tym organie procesowym. Należy przecież pamiętać, iż uchwały te zapadają w 
niezwykle istotnych kwestiach, dotyczących wymiaru sprawiedliwości w 
szerokim rozumieniu znaczenia tego pojęcia. I tak dotyczą wydania zezwolenia 
na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej 
sądowej lub 
administracyjnej (art. 80 u.s.p.) oraz zawieszenia sędziego w czynnościach 
służbowych (art. 129 – 131 5 u.s.p.). Z tych właśnie powodów uzasadnienie 
uchwały, podejmowanej w trybie art. 130 § 2 u.s.p., powinno wskazywać jakimi 
przesłankami kierował się sąd dyscyplinarny podejmując decyzję. Powołany 
wyżej przepis określa, że przyczyną zawieszenia sędziego w czynnościach 
służbowych może być schwytanie go na gorącym uczynku popełnienia 
przestępstwa, albo jeżeli ze względu na rodzaj czynu dokonanego przez 
sędziego 
powaga 
sądu 
lub 
istotne 
interesy 
służbowe 
wymagają 
natychmiastowego 
odsunięcia 
sędziego 
od 
wykonywania 
obowiązków 
służbowych. Podjęcie decyzji o zastosowaniu tego środka wobec sędziego 
wymaga wielkiej ostrożności i rozwagi oraz powinno być uznane za czynność 
nadzwyczajną, za dokonaniem której przemawia wzgląd na dużą szkodliwość 
czynu i stopień zawinienia albo wzgląd na wyjątkowo negatywny odbiór 
społeczny zachowania sędziego (por. T. Ereciński, J. Gudowski, J. Iwulski: 
Komentarz ..., s. 388). Należy także pamiętać, że postępowanie w przedmiocie 
zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych jest postępowaniem 
dwuinstancyjnym. Nie budzi zatem wątpliwości, iż sąd odwoławczy aby 
skutecznie dokonać kontroli instancyjnej, musi mieć do dyspozycji również 
takie uzasadnienie uchwały sądu dyscyplinarnego z treści którego będzie mógł 
poznać i ocenić powody podjęcia takiej, a nie innej decyzji. 
W sprawie będącej przedmiotem postępowania odwoławczego mamy do 
czynienia z sytuacją, w której z uwagi na daleko posuniętą lakoniczność 
uzasadnienia uchwały Sądu pierwszej instancji, Sąd Najwyższy – Sąd 
Dyscyplinarny nie ma możliwości poznania motywów podjęcia tej uchwały. Tak 
więc doszło do obrazy art. 127 u.s.p., co musiało spowodować uchylenie 
uchwały Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do 
ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny rozpoznając 
ponownie sprawę powinien podjąć uchwałę, której uzasadnienie będzie 
pozwalało na poznanie motywów tej decyzji, bez względu na to czy będzie to 
uchwała o zawieszeniu, czy też niezawieszeniu, sędziego w czynnościach 
służbowych. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, na podstawie art. 436 k.p.k. w zw. z 
art. 128 u.s.p., ograniczył rozpoznanie zażalenia do pierwszego z podniesionych 
przez skarżącą uchybienia, bowiem okazało się to wystarczające do wydania 
orzeczenia, zaś rozpoznanie w tej sytuacji pozostałych zarzutów byłoby 
przedwczesne. 
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak na 
wstępie.