SNO 30/11

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  20  LIPCA  2011  R. 
  SNO  30/11 
 
Przewodniczący: 
sędzia 
SN 
Jadwiga 
Żywolewska-Ławniczak 
(sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Jacek Gudowski, Bogusław Cudowski. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  na posiedzeniu w 
sprawie sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku, po rozpoznaniu w dniu 20 
lipca 2011 r. wniosku sędziego w stanie spoczynku o wznowienie postępowania w 
sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 
czerwca 2005 r., sygn. SNO 31/05, zmieniającym wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. ASD (...) 
 
postanowił: 
1. 
w n i o s e k  p o z o s t a w i ć  b e z  r o z p o z n a n i a ;  
2. 
kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2005 r., ASD (...), Sąd Apelacyjny – Sąd 
Dyscyplinarny, w wyniku rozpoznania sprawy dyscyplinarnej sędziego Sądu 
Okręgowego obwinionego o to, że w nocy z dnia 30 na 31 maja 2004 r. w A., po 
zatrzymaniu przez funkcjonariuszy Policji do kontroli drogowej odmówił poddania się 
badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, czym dopuścił się 
uchybienia godności urzędu sędziego, to jest popełnienia czynu z art. 107 § 1 ustawy z 
dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 
ze zm., dalej u.s.p.) uznał obwinionego sędziego winnym popełnienia zarzucanego mu 
czynu i na mocy art. 109 § 1 pkt 1 ustawy wymierzył mu karę dyscyplinarną 
upomnienia. 
Po rozpoznaniu odwołania Ministra Sprawiedliwości od powyższego wyroku – 
na niekorzyść obwinionego – w części orzeczenia o karze, Sąd Najwyższy – Sąd 
Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005 r., SNO 31/05, zmienił zaskarżony 
wyrok w zakresie orzeczenia o karze i w miejsce wymierzonej kary dyscyplinarnej 
upomnienia orzekł karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe. 
W piśmie z dnia 5 stycznia 2010 r., skierowanym do Pierwszego Prezesa Sądu 
Najwyższego, sędzia Sądu Okręgowego w stanie spoczynku, na podstawie art. 125 
oraz art. 126 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, wniósł o 
wznowienie postępowania dyscyplinarnego w tej sprawie na jego korzyść, uchylenie 

2 
 
wyroków Sądów Dyscyplinarnych obu instancji i umorzenie postępowania 
dyscyplinarnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał na rażące naruszenie prawa 
procesowego, mianowicie art. 4 i art. 7 k.p.k., wskutek nierzetelnej analizy 
całokształtu ujawnionych faktów, stanowiącej podstawę zaskarżonego wyroku, co 
miało istotny wpływ na treść wyroków wydanych w tej sprawie. Domagał się 
odmiennej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie prowadzącej do 
wniosku, że nie popełnił przypisanego mu czynu, a przyjęte za podstawę 
kwestionowanego wyroku zeznania funkcjonariuszy policji były nieprawdziwe. Wedle 
twierdzenia skarżącego wadliwie ustalone fakty nie uwzględniały okoliczności, iż 
uczestniczący w zatrzymaniu go do kontroli funkcjonariusze policji „nie posiadali 
alkomatu ani innego przyrządu służącego do mierzenia alkoholu w wydychanym 
powietrzu” (k. 4 i 5 akt sprawy SNO 2/10). 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny postanowieniem z dnia 26 lutego 2010 r. 
oddalił powyższy wniosek stwierdzając, że skarżący nawet nie usiłował wykazać, że w 
sprawie po wydaniu prawomocnego orzeczenia ujawniły się nowe okoliczności lub 
dowody nie znane przedtem Sądowi, a w istocie domagał się niedopuszczalnego w 
postępowaniu wznowieniowym badania prawidłowości dokonanej poprzednio przez 
sąd orzekający oceny przeprowadzonych dowodów oraz procesowej prawidłowości 
poczynionych ustaleń faktycznych. 
Niniejsza sprawa została zainicjowana kolejnym wnioskiem sędziego Sądu 
Okręgowego w stanie spoczynku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej 
wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 czerwca 2005 r., 
sygn. SNO 31/05, zmieniającym w zakresie orzeczenia o karze wyrok Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. ASD (...), w 
którym, powołując się na nowe fakty świadczące o wadliwości tych orzeczeń, wniósł 
uchylenie wyżej wymienionych wyroków i uniewinnienie go od zarzuconego mu 
czynu. 
Autor wniosku wskazał jako nowy fakt, nieznany sądom wyrokującym we 
wskazanej wyżej sprawie, okoliczność, że w chwili zatrzymania go funkcjonariusze 
policji „nie posiadali alkomatu ani też innego przyrządu służącego do mierzenia 
alkoholu w wydychanym powietrzu” co miałoby wskazywać na brak możliwości 
odmowy poddania się badaniu na zawartość alkoholu, przypisanego wnioskodawcy 
kwestionowanymi wyrokami. Okoliczność tę miały wykazać zeznania świadków w 
osobach funkcjonariusza policji Jerzego B. oraz obecnych przy zatrzymaniu 
wnioskodawcy, Stanisława D. i Krzysztofa S. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Wniosek sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku o wznowienie 
postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu 

3 
 
Dyscyplinarnego z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. SNO 31/05, został merytorycznie 
rozpoznany i oddalony prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 26 lutego 2010 r. 
Orzeczenie to stworzyło stan materialnej prawomocności w odniesieniu do 
poddanych ocenie Sądu Najwyższego okoliczności, wskazanych w rozpoznanym 
wniosku jako nowe fakty lub dowody. 
Zaistniały stan rzeczy nie wykluczył możliwości ponownego złożenia wniosku o 
wznowienie postępowania przez tę samą osobę, w tej samej sprawie, pod warunkiem, 
że kolejny wniosek zostałby oparty na innych faktach i dowodach wskazujących na 
wadliwość kwestionowanego orzeczenia, a nie na tych, które stanowiły podstawę 
oddalenia pierwszego wniosku (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 lutego 
1980 r., IV KO 72/79, OSNKW 1980 r., z. 4, poz. 40; z dnia 10 listopada 2004 r., II 
KZ 37/ 04, R-OSNKW 2004, poz. 2077). 
Tymczasem wniosek będący przedmiotem niniejszej sprawy powiela twierdzenia 
stanowiące podstawę wniosku prawomocnie oddalonego w sprawie SNO 2/10. 
Porównanie treści obu wniosków nie pozostawia wątpliwości, iż wnioskodawca 
ponownie powołał jako nowy fakt wskazujący na niepopełnienie przypisanego mu 
czynu okoliczność, że dokonujący zatrzymania funkcjonariusze „nie posiadali 
alkomatu ani też innego przyrządu służącego do mierzenia alkoholu w wydychanym 
powietrzu” (k. 3). 
W tym stanie rzeczy wniosek jako niedopuszczalny z mocy ustawy nie podlega 
rozpoznaniu, wobec czego, na podstawie art. 128 u.s.p. w zw. z art. 545 § 2 i art. 429 § 
1 k.p.k. należało postanowić jak na wstępie.