SNO 30/04

UCHWAŁA  Z  DNIA  16  WRZEŚNIA  2004  R. 
SNO  30/04 
 
Stan naruszenia powagi stanowiska powstaje z chwilą zaistnienia 
faktów, które w opinii środowiska znacząco redukują lub w ogóle 
pozbawiają sędziego wiarygodności, a sędzia ten nadal pełni swój urząd. 
 
Przewodniczący: sędzia SN Jerzy Steckiewicz. 
Sędziowie 
SN: 
Krystyna 
Bednarczyk, 
Roman 
Kuczyński 
(sprawozdawca). 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na posiedzeniu z 
udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego 
oraz protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 
16 września 2004 r. w związku z zażaleniem sędziego Sądu Rejonowego na 
uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 22 marca 2004 r., 
sygn. akt (...) w przedmiocie przeniesienia sędziego Sądu Rejonowego na inne 
miejsce służbowe 
 
u c h w a l i ł: 
1) u t r z y m a ć   w   m o c y   zaskarżoną   u c h w a ł ę, 
2) kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2003 r. Sąd Dyscyplinarny w 
Warszawie umorzył postępowanie w sprawie sędziego Sądu Rejonowego na 
podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w związku z art. 81 § 1 ustawy z dnia 20 

 
2 
czerwca 1985 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz. U. 
z 1994 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.), w związku z art. 204 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 
2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze 
zm.). 
Kolegium Sądu Okręgowego uchwałą z dnia 5 grudnia 2003 r. wystąpiło 
na podstawie art. 75 § 2 pkt 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych z 2001 r. – 
do Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z wnioskiem o przeniesienie 
sędziego Sądu Rejonowego na inne miejsce służbowe ze względu na powagę 
stanowiska. 
Uchwałą z dnia 22 marca 2004 r., sygn. akt (...) Sąd Dyscyplinarny – Sąd 
Apelacyjny przeniósł sędziego Sądu Rejonowego na inne miejsce służbowe. 
Powyższą uchwałę sędzia ten zaskarżył zażaleniem, w którym stwierdził, 
że się z nią nie zgadza. Z uwagi na powołanie się przez tę uchwałę w 
uzasadnieniu na uchwałę Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 4 
grudnia 2003 r., sygn. akt SNO 77/03 skarżący stwierdził, że ta ostatnia uchwała 
nie jest mu znana, ponieważ okazała się dla niego niedostępna, wobec czego 
zarzuty i ich uzasadnienie zawrze w uzupełnieniu zażalenia. Uzupełnienie takie 
nie zostało przez skarżącego złożone. 
Zastępca 
Rzecznika 
Dyscyplinarnego 
przy 
Sądzie 
Apelacyjnym 
uczestniczący w posiedzeniu Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego 
wniósł o utrzymanie zaskarżonej uchwały w mocy. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Zażalenie jest nieuzasadnione. Przede wszystkim należy zauważyć, że 
skarżący – co wynikało z jego wypowiedzi na posiedzeniu Sądu Najwyższego – 
Sądu Dyscyplinarnego utożsamia przyczyny przeniesienia go na inne miejsce 
służbowe w trybie art. 75 § 2 pkt 3 Prawa o u.s.p. z przyczynami wszczęcia 
przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, następnie umorzonego 
wskutek 
upływu 
przedawnienia 
przewinienia 
służbowego. 
Przyczyny 

 
3 
uzasadniające przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe bez jego zgody 
określone zostały w art. 75 § 2 pkt 1 – 4 Prawa o u.s.p. Jeżeli przyczyna 
określona w pkt 4 jest jedną z kar dyscyplinarnych, przewidzianą także w 
katalogu kar (art. 109 § 1 pkt 4 Prawa o u.s.p.) to jest oczywistym, iż 
przeniesienie na inne miejsce służbowe, gdy wymaga tego wzgląd na powagę 
stanowiska nie może mieć zastosowania do przewinień służbowych i uchybień 
godności urzędu, choćby miały one bezpośredni negatywny wpływ na powagę 
stanowiska sędziego. W przedmiotowej sprawie przyczyną przeniesienia 
skarżącego na inne miejsce służbowe nie były też okoliczności faktyczne 
wskazane przez Rzecznika Dyscyplinarnego we wniosku o wszczęcie 
postępowania dyscyplinarnego, zakończonego umorzeniem postępowania. 
Przeniesienie sędziego na inne stanowisko służbowe ze względu na powagę 
stanowiska zależy przede wszystkim od ustalenia, że dalsze wykonywanie przez 
niego czynności w danym sądzie naruszałoby lub zagrażałoby powadze 
orzekania, to jest czynności stanowiącej istotę tego stanowiska. Możliwość 
pełnienia tego stanowiska z powagą, o jakiej mowa w art. 75 § 2 pkt 3 Prawa o 
u.s.p. zależy od posiadania zdolności pełnienia go z wiarygodnością, której 
poziom i zakres pozwalają akceptować wykonywanie czynności sędziego przez 
określoną osobę. Podstawą takiej wiarygodności jest nie tylko przekonanie, że 
sędzia działa wyłącznie na podstawie prawa, lecz także świadomość nieistnienia 
jakichkolwiek innych przyczyn, które niweczyłyby obraz sędziego jako osoby 
wiarygodnej. 
Stan naruszenia powagi stanowiska powstaje z chwilą zaistnienia faktów, 
które w opinii środowiska znacząco redukują lub w ogóle pozbawiają sędziego 
wiarygodności, a sędzia ten nadal pełni swój urząd. W przedmiotowej sprawie 
takimi faktami są znajdujące się w aktach sprawy publikacje zamieszczone w 
środkach masowego przekazu, z których wynika negatywny wizerunek 
skarżącego tak w lokalnej społeczności, jak i w środowisku sędziów 
miejscowego sądu. 

 
4 
Niestawiennictwo skarżącego na dwunastu z trzynastu wyznaczonych na 
przestrzeni dwóch lat i dziesięciu miesięcy terminach rozpraw dyscyplinarnych, 
a stawiennictwo jedynie na ostatniej rozprawie, na której postępowanie musiało 
być umorzone z powodu przedawnienia zarzucanych czynów i to wówczas, gdy 
zwolnienia lekarskie udzielane były skarżącemu już po otrzymaniu przez niego 
wezwania na rozprawę oraz gdy w okresie tych zwolnień brał udział w 
posiedzeniach klubu sportowego – zostało przez miejscową opinię publiczną, a 
także przez środowisko sędziowskie ocenione wybitnie negatywnie, jako 
uchylanie się od odpowiedzialności przy wykorzystaniu pozycji zawodowej. 
Uchybiające powadze stanowiska sędziego były też jego – przytaczane przez 
prasę – wypowiedzi o tak szczególnym umiłowaniu tenisa, że mimo 
doznawanych kontuzji powodujących niezdolność do pracy nie może on sobie 
odmówić przyjemności powracania na korty. Nie bez znaczenia dla oceny, czy 
powaga stanowiska sędziego doznała uszczerbku jest też zainteresowanie 
organów ścigania prawidłowością i zasadnością udzielania skarżącemu licznych 
zwolnień lekarskich, gdyby zaś nawet okazało się, że w tej kwestii nie doszło do 
naruszenia prawa to należy zgodzić się ze stanowiskiem zaskarżonej uchwały, 
że wiarygodność skarżącego została poderwana także przez to, iż lecząc się 
ortopedycznie i neurologicznie, cierpiąc na dolegliwości układu ruchu, 
świadomie narażał się on na nawroty choroby i urazy, którymi następnie 
usprawiedliwiał niestawiennictwo przed Sądem Dyscyplinarnym. Możliwość 
zatem przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe bez jego zgody ze 
względu na powagę stanowiska (art. 75 § 2 pkt 3 Prawa o u.s.p.) nie zależy od 
uprzedniego prowadzenia i sposobu zakończenia postępowania karnego lub 
dyscyplinarnego, ani od charakteru i zawinienia przez sędziego okoliczności, 
które są przyczyną istniejącego obiektywnie, wymagającego zlikwidowania 
stanu naruszenia powagi stanowiska. „Uzasadniona nie dającymi się 
kwestionować okolicznościami opinia miejscowej społeczności, czyniąca 
powszechnie znanym obraz sędziego jako osoby niegodnej sprawowania swego 

 
5 
urzędu z powodów moralno-etycznych jest wystarczającą przyczyną ustalenia, 
że naruszenie powagi stanowiska wymaga przeniesienia sędziego na inne 
miejsce służbowe bez jego zgody” (uchwała Sądu Najwyższego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 4 grudnia 2003 r., sygn. akt SNO 77/03, Orzecznictwo 
Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego, II Półrocze 2003 r., poz. 70, 
Warszawa 2004). 
W końcu należy także stwierdzić, że zażalenie, poza brakiem akceptacji dla 
zaskarżonej 
uchwały, 
pozbawione 
jest 
jakichkolwiek 
argumentów 
korespondujących z uzasadnieniem zaskarżonej uchwały. 
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak na wstępie.