SNO 27/17

Sprawa dotyczyła zażaleń wniesionych przez obwinionego sędziego W.P. oraz jego obrońcę na zarządzenie Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, które odmówiło przyjęcia środka odwoławczego od postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia biegłym. Obwiniony argumentował, że przysługuje mu prawo do zaskarżenia orzeczenia w przedmiocie wynagrodzenia biegłych, powołując się na treść art. 133 Prawa o ustroju sądów powszechnych oraz błędne pouczenie o możliwości złożenia zażalenia. Obrońca podnosił błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących braku tzw. gravamenu po stronie obwinionego. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uznał oba zażalenia za niezasadne. Podkreślono, że status strony postępowania dyscyplinarnego nie daje automatycznie prawa do zaskarżania orzeczeń w przedmiocie kosztów, w tym wynagrodzenia biegłych. Kluczowym warunkiem jest posiadanie interesu prawnego (gravamen), czyli sytuacji, gdy rozstrzygnięcie narusza prawa lub szkodzi interesom strony. Sąd wskazał, że postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia biegłemu rodzi stosunek prawny wyłącznie między Skarbem Państwa a biegłym i nie dotyka praw obwinionego. Dodatkowo, w sprawach dyscyplinarnych sędziów koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, co odróżnia je od spraw karnych. Sąd stwierdził, że nawet błędne pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia nie może przyznać prawa, którego ustawa nie przewiduje. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający