SNO 26/11

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  30  CZERWCA  2011  R. 
  SNO  26/11 
 
Przewodniczący: sędzia SN Jarosław Matras (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Katarzyna Gonera. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  z udziałem protokolanta 
w sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 
czerwca 2011 r. zażalenia, wniesionego przez obwinionego sędziego Sądu 
Okręgowego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego –  Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt ASD (...), na podstawie art. 437 § 
1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. 
 
postanowił: zaskarżone z a r z ą d z e n i e  u t r z y m a ć  w  m o c y .  
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 11 marca 2011 r. sędzia Sądu Apelacyjnego 
odmówił – w oparciu o przepis art. 429 § 1 k.p.k. – przyjęcia odwołania wniesionego 
przez obwinionego sędziego Sądu Okręgowego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego, wydanego w dniu 15 grudnia 2011 r. w sprawie ASD (…), 
albowiem wniesione ono zostało po terminie 14 dni. W uzasadnieniu wskazano, że 
termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 marca 2011 r., zaś odwołanie zostało 
nadane na poczcie w dniu 3 marca 2011 r., a więc jeden dzień po zawitym terminie do 
wniesienia odwołania. 
W zażaleniu na to zarządzenie, obwiniony sędzia zarzucając zarządzeniu 
naruszenie art. 429 § 1 k.p.k. poprzez błędne uznanie, że zażalenie zostało złożone po 
terminie, oraz art. 94 § 2 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nie wskazanie 
oznaczenia organu oraz osoby wydających zarządzenie, wniósł o uchylenie 
zaskarżonego zarządzenia. W uzasadnieniu tego środka odwoławczego skarżący 
podniósł, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem otrzymał w dniu 16 lutego 2011 r., a 
odwołanie od tego wyroku sporządził w dniu 2 lutego 2011 r. (we wskazanej dacie 
zaistniała omyłka pisarska, albowiem odwołanie nosi datę 2 marca 2011 r. – dop. SN – 
SD) i tego samego dnia złożył je w sekretariacie Prezesa Sądu Okręgowego, zaś z 
przepisu art. 89 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –  Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) wynika, że żądania, wystąpienia i 
zażalenia w sprawach związanych z pełnionym urzędem sędzia może wnosić tylko w 
drodze służbowej, a zatem odwołanie złożył zgodnie z tym przepisem i nie miał 
żadnego wpływu na to, kiedy odwołanie zostanie wysłane do właściwego sądu. W 

2 
 
zakresie zarzutu naruszenia art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 94 § 2 k.p.k. obwiniony 
podkreślił, że z zarządzenia nie wynika czy wydała je osoba uprawniona, albowiem 
nie wskazano ani organu wydającego zarządzenie ani osoby, co nie pozwala na 
ustalenie czy sporządziła je osoba uprawniona. 
Sąd Najwyższy –  Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Zażalenie nie jest zasadne. Z oryginału wydanego w dniu 11 marca 2011 r. 
zarządzenia o odmowie przyjęcia odwołania wynika w sposób jednoznaczny, że wydał 
je – działając z upoważnienia Prezesa Sądu Apelacyjnego –  Sądu Dyscyplinarnego – 
sędzia Sądu Apelacyjnego. To, że w znajdującym się w aktach sprawy Sądu 
Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego odpisie tego zarządzenia (k. 5 akt SN – SD) nie 
wskazano danych sędziego wydającego to zarządzenie, a umieszczono jedynie 
informację podpisaną przez inspektora w Oddziale Kadr, iż na oryginale znajdują się 
właściwe podpisy, stanowi wadę w sporządzeniu odpisu zarządzenia a nie stanowi o 
naruszeniu wskazanego przez skarżącego przepisu art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 
94 § 2 k.p.k. Oczywiste jest, że ocenę zawartości zaskarżonego zarządzenia pod kątem 
spełnienia wymogów określonych w tych przepisach procesowych należy odnosić do 
wydanego zarządzenia a nie do jego odpisów; jest bezsporne, że w przypadku 
sporządzania i doręczania odpisów zarządzeń, które podlegają zaskarżeniu, treść 
sporządzanych odpisów powinna zawierać dane prezesa sądu lub sędziego wydającego 
zarządzenie (art. 94 § 2 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 93 § 2 k.p.k.), a 
jedynie fakt złożenia podpisu na oryginalnym zarządzeniu może być poświadczony 
przez właściwego urzędnika sądowego sporządzającego odpis. 
Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 429 § 1 k.p.k. Nie ma racji obwiniony 
wywodząc, że już złożenie w terminie zawitym 14 dni odwołania prezesowi sądu, w 
którym pełni służbę sędziego, stanowi o terminowym wniesieniu tego środka 
zaskarżenia. Powoływany przez obwinionego przepis art. 89 § 1 u.s.p. nie reguluje 
bowiem trybu składania środków odwoławczych wnoszonych od orzeczeń sądów 
dyscyplinarnych, a jedynie nakłada obowiązek zachowania drogi służbowej przy 
składaniu żądań, wystąpień i zażaleń w sprawach związanych z pełnionym urzędem. 
Fakt, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem wysłano dla obwinionego za 
pośrednictwem prezesa sądu, w którym pełnił on służbę (k.906), był jedynie 
konsekwencją realizacji zapisu § 572 ust. 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 
dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów 
sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. z 2003 r. Nr 5, poz. 22 
ze zm.) i takie postąpienie absolutnie nie zmieniało trybu wnoszenia środków 
odwoławczych przez obwinionego sędziego nie tylko dlatego, iż regulacja ta 
skierowana była tylko w jedną stronę, tj. doręczanie przez sąd dyscyplinarny wezwań, 
zawiadomień i odpisów orzeczeń sędziom, ale przede wszystkim dlatego, że tryb 

3 
 
wnoszenia tych środków – wobec braku odmiennych uregulowań w u.s.p. (art. 128 
k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. i w zw. z art. 121 § 1 i 2 u.s.p.) – wynikał z przepisów 
rangi ustawowej, tj. Kodeksu postępowania karnego, a zwłaszcza z przepisu art. 445 § 
1 k.p.k. w zw. z art. 428 § 1 k.p.k. oraz art. 124 k.p.k. i art. 125 k.p.k. (co do relacji § 
572 powołanego wyżej zarządzenia do przepisów k.p.k. w zakresie doręczania 
korespondencji – por. uchwała SN-SD z dnia 30 marca 2005 r., SNO 11/05, OSN-SD 
2005, poz.6). Złożenie przez obwinionego w terminie zawitym odwołania prezesowi 
sądu w którym obwiniony sędzia pełni obowiązki (o ile obwinionym sędzią nie jest 
sędzia Sądu Najwyższego –  art. 53 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie 
Najwyższym – Dz. U. Nr 240, poz.2052 ze zm.) nie mieści się w dyspozycji żadnego z 
powołanych powyżej przepisów, a więc nie stanowi o dokonaniu tej czynności w 
terminie. Wypada jedynie dodać, że treścią dyspozycji przepisu art. 125 k.p.k. jest 
objęta sytuacja, w której pismo omyłkowo wniesiono do niewłaściwego – dla 
przyjęcia tego pisma procesowego –  organu procesowego [zob. np. T. Grzegorczyk: 
Kodeks postępowania karnego, Komentarz, 2003, s.368; J. Grajewski, L.K. Paprzycki, 
S. Steinborn, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Tom I (art. 1 – 424), LEX, 
2010 teza 2; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego, 
Komentarz, Warszawa 1999, s. 532], a Sąd Okręgowy nie jest w postępowaniu 
dyscyplinarnym organem procesowym; takim organem był tylko Sąd Apelacyjny oraz 
Sąd Najwyższy (art. 110 §1 u.s.p.). Skoro zatem odwołanie obwinionego sędziego 
zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 3 marca 2011 r. (data stempla 
pocztowego), to jest oczywiste, że wniesione zostało po terminie. W tej sytuacji 
zarządzenie o odmowie przyjęcia odwołania nie naruszało przepisów prawa 
procesowego i nie może zostać uchylone, jak domaga się tego skarżący. Wobec 
złożenia przez obwinionego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania 
rzeczą właściwego sądu będzie rozpoznanie tego wniosku. 
Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w postanowieniu.