SNO 26/08

UCHWAŁA  Z  DNIA  20  MARCA  2008  R. 
  SNO  26/08 
 
Przewodniczący: sędzia SN Waldemar Płóciennik. 
Sędziowie SN: Krzysztof Cesarz (sprawozdawca), Krzysztof Strzelczyk. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y   S ą d  D y s c y p l i n a r n y  z udziałem Zastępcy 
Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym oraz protokolanta w sprawie 
asesora Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. zażalenia obrońcy 
na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 października 2007 
r., sygn. akt (...), w przedmiocie zawieszenia asesora w czynnościach służbowych i 
obniżenia wysokości jego wynagrodzenia 
 
u c h w a l i ł :  
1. u t r z y m a ć  w  m o c y  zaskarżoną u c h w a ł ę , 
2. określić, że koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. 
 
Z  u z a s a d n i e n i a :  
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 30 października 2007 r., 
sygn. akt ASDo (...), na podstawie  art. 129 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo 
o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm. – u.s.p.) zawiesił 
asesora Sądu Rejonowego w czynnościach służbowych na okres 4 miesięcy oraz 
obniżył jego wynagrodzenie o 30 % na czas zawieszenia w czynnościach służbowych. 
Zażalenie na tę uchwałę złożył obrońca asesora Sądu Rejonowego, zarzucając 
naruszenie art. 129 § 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) „poprzez ograniczenie 
postępowania wyłącznie do przyjęcia argumentacji zamieszczonej we wniosku 
Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego bez uwzględnienia toku sprawy prowadzonej 
pod sygnaturą ASD (...), w której prowadzone jest postępowanie dowodowe włącznie 
z korzystaniem z opinii biegłych”, po czym wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały, 
ewentualnie o jej zmianę przez „zawieszenie asesora w czynnościach służbowych na 
okres 2 miesięcy i obniżenie o 25 % wynagrodzenia asesora przez okres zawieszenia”. 
W toku posiedzenia odwoławczego Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego wniósł 
o pozostawienie zażalenia bez rozpoznania z uwagi na upływ okresu zawieszenia 
asesora w czynnościach służbowych. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 

 
2 
Wniosek Zastępcy Rzecznika nie mógł być uwzględniony, ponieważ, mimo 
upływu terminu, do którego zawieszono asesora w czynnościach służbowych, badaniu 
podlegała legalność i zasadność tej decyzji procesowej oraz obniżenie wynagrodzenia 
powyżej minimalnej granicy. 
Zażalenie nie jest zasadne. Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego w dniu 9 
października 2007 r. wszczął wobec asesora sądowego postępowanie dyscyplinarne o 
czyn uchybiający godności urzędu, opisany w ten sposób, że asesor od października 
2006 r. do kwietnia 2007 r. wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z 
góry powziętego zamiaru, używając przemocy poprzez bicie rękoma i kijem oraz 
groźby bezprawnej wobec małoletniego syna Kamila M., doprowadził go do 
obcowania płciowego oraz poddania się innym czynnościom seksualnym (...), to jest o 
przewinienie dyscyplinarne z art. 107 § 1 u.s.p., którego opis odpowiada ustawowym 
znamionom czynu zabronionego stypizowanego jako przestępstwo umyślne określone 
w art. 197 § 1 i 2 k.k., 200 § 1 k.k. i 202 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i 11 § 2 k.k. 
Wcześniej asesor Sądu Rejonowego był zawieszony w czynnościach służbowych 
do dnia 30 października 2007 r. na podstawie uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 28 czerwca 2007 r., zmienionej uchwałą Sądu Najwyższego – 
Sądu Dyscyplinarnego z dnia 11 września 2007 r., zapadłej na skutek zawiadomienia 
prezesa z dnia 22 czerwca 2007 r. o zarządzeniu natychmiastowej przerwy w 
czynnościach służbowych asesora, wydanym wobec zebrania w postępowaniu 
przygotowawczym dowodów wskazujących co najmniej na dopuszczenie się przez 
asesora czynu z at. 200 § 1 k.k. 
Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się w razie zaistnienia podstaw 
dowodowych do przedstawienia sędziemu zarzutu (art. 114 § 2 u.s.p.). Uprzednie 
postępowanie wyjaśniające musiało zatem dostarczyć okoliczności koniecznych do 
ustalenia znamion przewinienia (art. 114 § 1 u.s.p.). Jeżeli zarzucone przewinienie 
odpowiada zarazem cechom przestępstwa, które wyczerpuje znamiona kilku 
przepisów ustawy karnej, było popełnione w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, 
trwało dłuższy czas i zostało skierowane przeciwko małoletniemu pokrzywdzonemu, a 
wreszcie, godziło w jego dobra osobiste, to zachodziły przesłanki najpierw do 
natychmiastowej przerwy w czynnościach służbowych, a następnie do zawieszenia 
asesora w tych czynnościach. Tymi przesłankami, wymienionymi w art. 130 § 1 u.s.p., 
występującymi łącznie i również obecnie, były: rodzaj zarzucanego czynu oraz (nie 
wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, ale też niewątpliwie zachodzące) 
konieczność zachowania powagi sądu i istotnych interesów służby. Na istnienie tych 
przesłanek wskazywała już powołana wyżej uchwała Sądu Najwyższego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 11 września 2007 r. 

 
3 
Wbrew twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu zażalenia, u podstaw zaskarżonej 
uchwały nie było więc „niezakończone postępowanie o zezwolenie na przedstawienie 
zarzutów, w którym postępowanie dowodowe toczy się...”. 
Nie ma też powodów do uwzględnienia alternatywnego żądania zażalenia, jeżeli 
weźmie się pod uwagę ciężar zarzucanego przewinienia oraz brak uzasadnienia dla 
tezy, z którego wywodzone jest żądanie, iż obecnie nie zachodzą żadne okoliczności 
potwierdzające sprawstwo asesora. Podzielając nadto stanowisko co do przesłanek 
ewentualnego miarkowania obniżenia wynagrodzenia, wyrażone w uchwale Sądu 
Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 15 września 2006 r. (SNO 48/06 – 
OSNSD 2006, poz. 15), które w tej sprawie nie zachodzą, orzeczono jak na wstępie.