SNO 26/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił wyrok sądu dyscyplinarnego wobec sędziego za przewlekłość w sprawach, wskazując na błędy w uzasadnieniu i potrzebę analizy warunków pracy.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, który uznał sędziego za winnego rażącego naruszenia procedury cywilnej poprzez bezczynność w sprawach. Sąd Najwyższy wskazał na niespójność wyroku z uzasadnieniem, brak analizy uchybienia godności urzędu oraz niewystarczające wyjaśnienie przyczyn zaległości i winy sędziego. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, rozpoznając odwołanie sędziego Sądu Rejonowego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sędzia został uznany za winnego rażącego naruszenia przepisów procedury cywilnej poprzez spowodowanie rażących bezczynności w rozlicznych sprawach, co stanowiło uchybienie godności urzędu. Sąd Najwyższy stwierdził jednak, że zaskarżone orzeczenie jest dotknięte wadliwością. Wskazano na niespójność sentencji z uzasadnieniem, gdzie skupiono się na naruszeniu przepisów, pomijając kwestię uchybienia godności urzędu. Ponadto, nie wyjaśniono wystarczająco przyczyn powstania zaległości, obiektywnych możliwości podołania obowiązkom, ani nie podjęto działań organizacyjnych. Sąd Najwyższy podkreślił, że nie można przypisać odpowiedzialności za niedomagania organizacyjne i nierówne obciążenie pracą. Brak analizy stopnia winy sędziego również stanowił istotną wadę. Sąd Najwyższy nakazał ponowne rozważenie wszystkich okoliczności, w tym warunków pracy, obciążenia sędziów i przyczyn przewlekłości.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zaskarżone orzeczenie jest dotknięte wadliwością, która nie pozwala na jego zaakceptowanie. Sąd Najwyższy uchylił wyrok z powodu niespójności sentencji z uzasadnieniem, braku analizy uchybienia godności urzędu, niewystarczającego wyjaśnienia przyczyn zaległości i winy sędziego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał na błędy formalne i merytoryczne w orzeczeniu sądu niższej instancji, w tym na niezgodność sentencji z uzasadnieniem, brak analizy wszystkich elementów przewinienia dyscyplinarnego (w tym uchybienia godności urzędu i winy sędziego), a także na niewystarczające zbadanie przyczyn przewlekłości i warunków pracy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania
Strona wygrywająca
obwiniony sędzia
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| sędzia Sądu Rejonowego | organ_państwowy | obwiniony |
| Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny | organ_państwowy | orzekający w niższej instancji |
| Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego | organ_państwowy | uczestnik postępowania |
Przepisy (3)
Główne
u.s.p. art. 197 § § 1
Ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych
Określa przewinienie dyscyplinarne sędziego.
u.s.p. art. 109 § § 1 pkt 1
Ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych
Podstawa wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia.
u.s.p. art. 107 § § 1
Ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych
Wymienia kategorie przewinień dyscyplinarnych: oczywista i rażąca obraza przepisów prawa, uchybienia godności urzędu, inne przewinienia służbowe.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niespójność zaskarżonego orzeczenia (sentencji z uzasadnieniem). Brak analizy uchybienia godności urzędu jako elementu przewinienia dyscyplinarnego. Niewystarczające wyjaśnienie przyczyn zaległości i obiektywnych możliwości podołania obowiązkom. Brak analizy winy sędziego i stopnia tej winy. Niedostateczne rozważenie obiektywnie istniejących warunków pracy i obciążenia sprawami.
Godne uwagi sformułowania
nie pozwala na bezkrytyczne jego zaakceptowanie niespójność zaskarżonego orzeczenia polegająca na niezgodności jego sentencji z treścią uzasadnienia zbywając zupełnym milczeniem powody, dla których uznano, iż jego zachowanie uchybia godności sprawowanego urzędu nie wyjaśniono w sposób zadowalający przyczyn, dla których w referacie obwinionego sędziego powstały tak znaczne zaległości nie może być uznane za wystarczające (choćby wielokrotne) „dyscyplinowanie” sędziego, który przecież nie może ponosić odpowiedzialności za niedomagania organizacyjne twierdzenie to pozostaje jedynie pustym frazesem w kontekście braku choćby próby jego skonfrontowania z realiami niniejszej sprawy
Skład orzekający
Piotr Hofmański
przewodniczący-sprawozdawca
Jacek Sobczak
członek
Kazimierz Jaśkowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów, w szczególności wymogów formalnych uzasadnienia orzeczeń dyscyplinarnych oraz konieczności analizy przyczyn przewlekłości i winy sędziego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury dyscyplinarnej wobec sędziów, ale zasady dotyczące uzasadnienia i oceny winy mogą mieć szersze zastosowanie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego, co jest tematem budzącym zainteresowanie ze względu na rolę sędziów w systemie prawnym i kwestie zaufania do wymiaru sprawiedliwości. Pokazuje też, jak ważne są formalne aspekty orzekania.
“Sąd Najwyższy uchyla wyrok dyscyplinarny wobec sędziego – kluczowe błędy w uzasadnieniu i ocenie winy.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyWYROK Z DNIA 7 LIPCA 2004 R. SNO 26/04 Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca). Sędziowie SN: Jacek Sobczak, Kazimierz Jaśkowski. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny z udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r., sprawy sędziego Sądu Rejonowego w związku odwołaniem obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 22 marca 2004 r., sygn. akt (...) u c h y l i ł zaskarżony w y r o k i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 22 marca 2004 r., sygn. akt (...), sędzia Sądu Rejonowego uznany został za winnego tego, że w okresie od dnia 10 czerwca 2001 r. do dnia 25 lipca 2003 r. dopuścił się rażącego naruszenia przepisów procedury cywilnej poprzez spowodowanie rażących bezczynności w rozlicznych sprawach, czym uchybił godności urzędu, to jest przewinienia dyscyplinarnego z art. 197 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych i za to na podstawie art. 109 § 1 pkt 1 tej ustawy wymierzono mu karę dyscyplinarną upomnienia. Powyższy wyrok został zaskarżony odwołaniem obwinionego, który zarzucił mu obrazę przepisów prawa materialnego, to jest art. 107 § 1 u.s.p., polegającą na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez uznanie go za winnego przypisanego mu przewinienia, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za 2 podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że w trzech spośród wymienionych w sentencji spraw nie podejmował czynności procesowych przez czas przekraczający okres jednego roku, a także rażącą niewspółmierność wymierzonej kary. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: Odwołanie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie dotknięte jest wadliwością, która nie pozwala na bezkrytyczne jego zaakceptowanie. W realiach niniejszej sprawy byłoby rzeczą przedwczesną szczegółowe odnoszenie się do podniesionych zarzutów i argumentacji wytoczonej przez autora odwołania. Nie będąc związanym granicami podniesionych w odwołaniu zarzutów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zauważa w pierwszej kolejności niespójność zaskarżonego orzeczenia polegającą na niezgodności jego sentencji z treścią uzasadnienia. O ile bowiem z tzw. dyspozytywnej części wyroku wynika, że sędziego Sądu Rejonowego uznano za winnego rażącego naruszenia przepisów procedury cywilnej poprzez spowodowanie rażących bezczynności w sprawach cywilnych, stanowiące uchybienie godności urzędu, o tyle w uzasadnieniu orzeczenia skoncentrowano się wyłącznie na pierwszym elemencie owej kumulatywnej kwalifikacji prawnej przypisanego obwinionemu przewinienia dyscyplinarnego, zbywając zupełnym milczeniem powody, dla których uznano, iż jego zachowanie uchybia godności sprawowanego urzędu. Tymczasem nie może ulegać wątpliwości, iż wśród przewinień dyscyplinarnych ustawodawca wymienia w art. 107 § 1 u.s.p. trzy ich kategorie: oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa, uchybienia godności urzędu oraz inne przewinienia służbowe. Nie jest oczywiście wykluczone, iż zachowanie obwinionego polegające na rażącym i oczywistym obrażeniu prawa jest jednocześnie (i kumulatywnie) uchybieniem godności urzędu, niemniej przyjęcie takiej kwalifikacji wymaga 3 dokonania ustaleń co do każdego z wchodzących w rachubę elementów kwalifikacji. Są także inne powody, dla których uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie może wytrzymać krytyki. Zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego nie wyjaśniono w sposób zadowalający przyczyn, dla których w referacie obwinionego sędziego powstały tak znaczne zaległości. W szczególności nie wykazano, iżby obiektywnie możliwe było podołanie obowiązkom nałożonym na obwinionego. Nie wskazano także, czy i w jakim zakresie podjęto w zaistniałej sytuacji przedsięwzięcia organizacyjne zmierzające do usprawnienia postępowania. Z całą zaś pewnością nie może być uznane za wystarczające (choćby wielokrotne) „dyscyplinowanie” sędziego, który przecież nie może ponosić odpowiedzialności za niedomagania organizacyjne, polegające między innymi na nierównym obciążaniu pracą sędziów orzekających. Wskazane braki uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie pozwalają na zweryfikowanie tezy, iż naruszenie przepisów procedury cywilnej było w przedmiotowej sprawie „rażące” i „oczywiste”, czego wymaga przepis art. 107 § 1 u.s.p. Zagadnieniu temu Sąd Apelacyjny –Sąd Dyscyplinarny nie poświęca zresztą uwagi. Okoliczności, w jakich doszło do obiektywnie nieakceptowalnych przewlekłości w postępowaniu cywilnym muszą być także poddane szczegółowej analizie z punktu widzenia oczywistego elementu konstrukcyjnego przewinienia dyscyplinarnego, jakim jest wina sędziego. Wprawdzie Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wskazuje, iż „przewinienie służbowe” nie może być przypisane bez ustalenia winy obwinionego, niemniej twierdzenie to pozostaje jedynie pustym frazesem w kontekście braku choćby próby jego skonfrontowania z realiami niniejszej sprawy. Nie wiadomo zatem ani tego, na czym polegała wina obwinionego sędziego, ani też tego, jaki jest stopień tej winy, choć właśnie do stopnia winy odwołuje się Sąd Apelacyjny – 4 Sąd Dyscyplinarny uzasadniając wymiar orzeczonej wobec obwinionego kary dyscyplinarnej. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny ponownie podda ocenie wszystkie okoliczności sprawy, rozważając w szczególności znaczenie obiektywnie istniejących w Sądzie Rejonowym warunków pracy, obciążenie sprawami referatów poszczególnych sędziów, rodzaj podejmowanych czynności organizacyjnych mających przeciwdziałać przewlekłości postępowań, a także okoliczności mające wpływ na przypisanie obwinionemu winy.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI