SNO 22/07

UCHWAŁA  Z  DNIA  8  MAJA  2007  R. 
SNO  22/07 
 
Przewodniczący: sędzia SN Jerzy Steckiewicz. 
Sędziowie 
SN: 
Kazimierz 
Jaśkowski 
(sprawozdawca), 
Zbigniew 
Kwaśniewski. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  na posiedzeniu z 
udziałem sędziego Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla 
okręgu Sądu Okręgowego w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w 
dniu 8 maja 2007 r. w związku z zażaleniem na uchwałę Sądu Apelacyjnego  Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt (...), w przedmiocie zezwolenia na 
pociągnięcie do odpowiedzialności karnej 
 
u c h w a l i ł :  
1) u t r z y m a ć  zaskarżoną u c h w a ł ę  w  m o c y ;  
2) kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Sąd Apelacyjny  Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt 
(...), zezwolił Prokuratorowi Okręgowemu na pociągnięcie do odpowiedzialności 
karnej sędziego Sądu Rejonowego za czyn polegający na tym, że w dniu 27 
października 2004 r. w miejscowości A., woj. (...), kierując samochodem osobowym 
marki Fiat Brava o numerze rejestracyjnym (...) umyślnie naruszył zasady 
bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, iż prowadząc pojazd na odcinku 
drogi oznaczonym znakami poziomymi zakazu wyprzedzania, w warunkach znacznie 
ograniczonej widoczności, rozpoczął manewr wyprzedzania samochodu osobowego 
marki Mercedes 123D o numerze rejestracyjnym (...), a następnie nie powracając na 
swój pas ruchu, kontynuując wyprzedzanie nieustalonego samochodu osobowego i 
samochodu marki Żuk doprowadził do zderzenia czołowego z prawidłowo 
poruszającym się z przeciwnego kierunku ruchu samochodem marki Daewoo Lanos o 
numerze rejestracyjnym (...), w wyniku czego pasażer tegoż pojazdu Zygmunt G. 
doznał obrażeń ciała w postaci rozerwania mięśnia sercowego i worka osierdziowego 
z następowym masywnym krwotokiem do jamy opłucnej lewej, z wstrząsem 
pokrwotocznym, pourazowym i ostrą niewydolnością krążenia, skutkujących jego 
zgon; kierująca pojazdem marki Daewoo Lanos Monika J. doznała obrażeń ciała w 
postaci ran tłuczonych twarzy, złamania wieloodłamowego kości udowej lewej, 
złamania otwartego rzepki prawej, złamania rzepki lewej oraz złamania kości 

 
2 
łokciowej lewej skutkujących ciężkim uszczerbkiem na jej zdrowiu w postaci ciężkiej 
choroby długotrwałej, a nadto pasażer pojazdu marki Daewoo Lanos Dawid J. doznał 
obrażeń ciała w postaci uogólnionego stłuczenia głowy i brzucha z występującymi 
zaburzeniami 
emocjonalnymi 
o 
charakterze 
zespołu 
stresu 
pourazowego, 
powodującymi rozstrój jego zdrowia trwający dużej niż siedem dni, wyczerpującym 
znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 i 2 k.k. Nadto Sąd Apelacyjny zawiesił sędziego 
Sądu Rejonowego w czynnościach służbowych i obniżył wysokość jego 
wynagrodzenia na czas trwania tego zawieszenia o 25 %, zaś kosztami postępowania 
w przedmiocie o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej 
obciążył Skarb Państwa. 
Na powyższą uchwałę zażalenie wniósł sędzia Sądu Rejonowego, zarzucając 
obrazę przepisu art. 80 § 2c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.  Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), polegającą na błędnym przyjęciu, że 
zebrane w toku postępowania przygotowawczego dowody dostatecznie uzasadniają 
podejrzenie popełnienia przestępstwa opisanego w treści uchwały. Skarżący podniósł, 
że nie można zaakceptować wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały 
poglądu, iż poza zakres kognicji sądu dyscyplinarnego wychodzi ustalenie związku 
przyczynowego pomiędzy naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym a 
wynikającymi stąd skutkami w postaci obrażeń ciała osób pokrzywdzonych. Zdaniem 
sędziego Sądu Rejonowego, rolą sądu dyscyplinarnego rozpoznającego wniosek o 
zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej za przestępstwo 
spowodowania wypadku drogowego jest ocena zebranego materiału dowodowego z 
punktu widzenia tego, czy dostatecznie uzasadnia on również istnienie tego rodzaju 
związku przyczynowego, bez wystąpienia którego przypisanie sprawcy czynu 
zabronionego określonego w art. 177 k.k. nie jest dopuszczalne. Samo zatem 
poprzestanie na ocenie zebranych dowodów pod kątem jedynie naruszenia zasad 
bezpieczeństwa w ruchu lądowym i charakteru obrażeń ciała pokrzywdzonych 
powstałych w następstwie zderzenia pojazdów jest, jego zdaniem, niewystarczające do 
uznania, iż w konkretnym stanie faktycznym istotnie zachodzi uzasadnione 
podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 177 k.k., zwłaszcza gdy wiele okoliczności 
przemawia za tym, że zaistniałe skutki nie stanowiły normalnego następstwa zderzenia 
uczestniczących w wypadku pojazdów. Skarżący podniósł bowiem, iż zarówno 
kierująca samochodem Daewoo Lanos, jak i pasażer tego pojazdu nie mieli zapiętych 
pasów bezpieczeństwa mimo wynikającego z art. 39 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 
1997 r.  Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze 
zm.) obowiązku w tym zakresie, a jadące na tylnym siedzeniu dziecko  wbrew 
unormowaniu zawartemu w art. 39 ust 3 tego Prawa nie było przewożone w foteliku 
ochronnym. W zażaleniu podniesiono, że fakt ten nie został poddany głębszej analizie, 
a biegły w swojej opinii ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż niezapięcie pasów 

 
3 
bezpieczeństwa i przewożenie dziecka bez fotelika ochronnego mogło mieć wpływ na 
skutki wypadku. Ponadto, jak wskazuje skarżący, z opinii biegłego sądowego wynika, 
że w trakcie oględzin powypadkowych samochodu stwierdził on wadliwe lub 
uszkodzone w trakcie eksploatacji mocowanie zbiornika gazu, co spowodowało w 
trakcie wypadku jego przemieszczenie i uderzenie w oparcie tylnej kanapy. Wpływ 
tego ostatniego czynnika, jak podkreślił skarżący, nie był w ogóle brany pod uwagę. 
Drugi zarzut składającego zażalenie sprowadza się do stwierdzenia, iż rekonstrukcja 
przebiegu wypadku opiera się w dużej mierze na zeznaniach świadków, którzy w jego 
ocenie są niewiarygodni. 
Sędzia Sądu Rejonowego wniósł o zmianę uchwały poprzez nieuwzględnienie 
wniosku Prokuratora Okręgowego i odmowę zezwolenia na pociągnięcie go do 
odpowiedzialności karnej, ewentualnie uchylenie uchwały i przekazanie sprawy 
Sądowi Dyscyplinarnemu  Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Zażalenie jest bezzasadne. 
Artykuł 177 k.k. w paragrafie pierwszym penalizuje czyn, którego sprawca, 
naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, 
wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, którego skutkiem jest 
uszczerbek na zdrowiu innej osoby, polegający na naruszeniu czynności narządu ciała 
lub rozstroju zdrowia przez okres przekraczający siedmiu dni. Paragraf drugi tego 
przepisu osobno traktuje sytuację, w której następstwem wypadku jest śmierć innej 
osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu. 
Jest oczywiste, iż przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego 
określone w tym przepisie ma charakter skutkowy, a zatem, że dla uznania sprawcy 
winnym jego popełnienia konieczne jest ustalenie, że pomiędzy stwierdzonym 
naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu a zaistniałym wypadkiem zachodzi 
związek przyczynowy. Błędne jest jednak twierdzenie skarżącego, jakoby do ustalenia 
tego musiało bezwzględnie dojść już w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na 
pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego, któremu prokurator przypisuje 
popełnienie tego przestępstwa. Należy bowiem stwierdzić, iż z art. 80 § 2c ustawy z 
dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 
ze zm.) wynika, że do zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności 
karnej wystarczające jest dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez 
niego przestępstwa, a nie przesądzenie, iż jest on winnym jego popełnienia. Wina 
może być bowiem przesądzona jedynie przez sąd powszechny w postępowaniu 
przeprowadzonym według ogólnych reguł Kodeksu postępowania karnego. W gestii 
sądu dyscyplinarnego orzekającego w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do 
odpowiedzialności karnej sędziego jest jedynie zbadanie, czy zasadność stawianego 

 
4 
sędziemu zarzutu jest na tyle uprawdopodobniona, iż wykluczone jest, że sędzia jest 
oskarżany bez uzasadnienia. Istotą immunitetu sędziowskiego jest bowiem nie ochrona 
sędziego przed odpowiedzialnością karną, ale gwarancja jego niezawisłości; ma on 
chronić wolność decyzji sędziego w sprawach, w których orzeka, przez zapobieżenie 
wywieraniu na niego nieformalnego nacisku przez kierowanie przeciwko niemu 
bezpodstawnych, fikcyjnych zarzutów. W przedmiotowej sprawie nie może być o tym 
mowy, skoro poza sporem jest, iż sędzia Sądu Rejonowego poruszając się 
samochodem po pasie ruchu przeznaczonym dla pojazdów jadących w przeciwnym 
kierunku, zderzył się czołowo z prawidłowo poruszającym się samochodem jadącym z 
naprzeciwka i w wyniku tego zderzenia trzy osoby poniosły obrażenia cielesne, przy 
czym jedna z nich zmarła, druga doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, u trzeciej 
zaś, oprócz stłuczeń głowy i brzucha, wystąpiły zaburzenia emocjonalne o charakterze 
zespołu pourazowego, powodujące rozstrój jej zdrowia trwający dłużej niż siedem dni. 
To, że fakty te miały miejsce przyznaje sam sędzia, nic zatem nie wskazuje na to, aby 
wystąpienie przez prokuratora o uchylenie immunitetu sędziego miało charakter 
szykany, czy mogło godzić bezpodstawnie w dobre imię sędziego. 
Z tego samego względu należy uznać, że na etapie postępowania w przedmiocie 
zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej przedwczesny jest 
wymóg pełnej oceny wiarygodności zeznających w sprawie świadków, których relacje 
mają nota bene służyć jedynie rekonstrukcji dokładnego przebiegu całego zdarzenia, a 
nie potwierdzenia, czy zdarzenie to w ogóle miało miejsce. 
Z tych względów Sąd Najwyższy  Sąd Dyscyplinarny utrzymał zaskarżoną 
uchwałę w mocy.