SNO 22/05

WYROK  Z  DNIA  17  MAJA  2005  R. 
SNO 22/05 
 
 
Przewodniczący: sędzia SN Marian Buliński. 
Sędziowie SN: Maria Grzelka, Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca). 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na rozprawie z udziałem Zastępcy 
Rzecznika Dyscyplinarnego po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2005 r. sprawy 
sędziego Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem sędziego od wyroku Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 14 marca 2005 sygn. akt (...) 1/05 
 
u t r z y m a ł   w   m o c y   zaskarżony   w y r o k. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 14 marca 2005 r. 
uznał sędziego Sądu Rejonowego winną popełnienia dwóch czynów 
polegających na tym, że: 
1. w okresie od dnia 20 listopada 1998 r. do dnia 7 grudnia 1998 r. 
prawidłowo pouczona o odpowiedzialności za złożenie niezgodnego z prawdą 
oświadczenia lustracyjnego, świadoma treści art. 82 § 1 i 2 ustawy z dnia 27 
lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 
ze zm.), złożyła niezgodne z prawdą oświadczenie, o którym mowa w art. 6 ust. 
1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach 
bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944 – 1990 osób 
pełniących funkcje publiczne (jedn. tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428 ze 
zm.), stwierdzenie czego prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w 
Warszawie z dnia 2 marca 2004 r. jest – stosownie do art. 30 ust. 1 powołanej 
ustawy - równoznaczne z utratą wskazanych w art. 61 § 1 pkt 2 Prawa o ustroju 
sądów powszechnych (u.s.p.) kwalifikacji moralnych w postaci nieskazitelności 
charakteru, niezbędnych do zajmowania funkcji publicznych, 
2. w okresie trwania postępowania lustracyjnego odstąpiła od wywiązania 
się z obowiązku wynikającego z art. 90 u.s.p., nie powiadamiając Prezesa Sądu 
Okręgowego o dotyczącym jej postępowaniu lustracyjnym przed Sądem 
Apelacyjnym w Warszawie. 
Uznając czyny te za przewinienie służbowe i dyscyplinarne z art.107 § 1 
u.s.p. Sąd Apelacyjny powołanym wyrokiem wymierzył sędziemu Sądu 
Rejonowego na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 u.s.p. karę dyscyplinarną złożenia 
sędziego z urzędu. 
Obwiniona w odwołaniu od powyższego wyroku zarzuciła obrazę 
przepisów art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 i 424 § 1 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. przez: 

 
2 
- pominięcie dowodów z akt spraw lustracyjnych przed Sądem 
Apelacyjnym – Sądem Lustracyjnym w Warszawie oraz przed Sądem 
Najwyższym, który postanowieniem z dnia 15 grudnia 2004 r. oddalił kasację 
obwinionej jako oczywiście bezzasadną, akt S.O.S „C. (...)” – 24805 i akt 
„F.(...)” nr 4907, teczki nr (...) oraz akt tajnych wymienionych w uzasadnieniach 
orzeczeń Sądu Apelacyjnego – Sądu Lustracyjnego w Warszawie na 
okoliczność rzeczywistego charakteru kontaktów obwinionej ze służbą 
bezpieczeństwa oraz faktycznego stopnia uchybienia przez obwinioną godności 
urzędu i utraty przez nią kwalifikacji moralnych, niezbędnych do zajmowania 
funkcji publicznych; 
- pominięcie dowodu z przesłuchania świadka – Prezesa Sądu Rejonowego 
na okoliczność ustalenia spełnienia przez obwinioną kryteriów nieskazitelności 
charakteru oraz spełnienia przez nią kwalifikacji moralnych niezbędnych do 
pełnienia służby sędziowskiej, a także dowodu z przesłuchania świadka – 
Prezesa Sądu Okręgowego na okoliczność niezwłocznego zawiadomienia przez 
obwinioną o toczącym się postępowaniu lustracyjnym; 
- nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z konfrontacji między obwinioną a 
Prezesem Sądu Okręgowego na okoliczność rozmowy przeprowadzonej we 
wrześniu 2001 r., podczas której obwiniona poinformowała o toczącym się 
postępowaniu lustracyjnym; 
- niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku wskutek nie ustosunkowania 
się do treści art. 30 ustawy lustracyjnej, przewidującego zróżnicowany sposób 
postępowania z osobami, wobec których Sąd Lustracyjny orzekł o złożeniu 
niezgodnego z prawdą oświadczenia; 
- ukształtowanie 
przekonania 
Sądu bez 
uwzględnienia 
wszystkich 
dowodów i dokonanie ich oceny w sposób dowolny z przekroczeniem zasady 
swobodnej oceny dowodów. 
Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy 
Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania, 
ewentualnie o zmianę tego orzeczenia i uniewinnienie obwinionej od 
zarzucanych jej deliktów dyscyplinarnych. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, odnosząc się do wyjaśnień 
obwinionej, 
według 
której 
informacje 
przekazane 
oficerowi 
Służby 
Bezpieczeństwa były nieistotne, zasadnie podkreślił, że zgodnie z art.1 ustawy z 
dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach 
bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944 – 1990 osób 
pełniących funkcje publiczne, dalej jako „ustawa lustracyjna”, sądem 
właściwym do orzekania o zgodności z prawdą oświadczeń dotyczących pracy 
lub służby w organach bezpieczeństwa państwa wymienionych w ustawie lub 
współpracy z tymi organami we wskazanym okresie, jest Sąd Apelacyjny – Sąd 
Lustracyjny w Warszawie. Prawomocne orzeczenie tego Sądu jest wiążące dla 

 
3 
Sądu Dyscyplinarnego. Nie podlegają ocenie Sądu Dyscyplinarnego także 
prawne skutki orzeczenia Sądu Lustracyjnego z dnia 2 marca 2004 r. Zgodnie z 
art. 30 ust. 2 ustawy lustracyjnej „prawomocne orzeczenie Sądu, stwierdzające 
fakt złożenia przez osobę lustrowaną niezgodnego z prawdą oświadczenia 
powoduje utratę zajmowanego stanowiska lub funkcji, do których pełnienia 
wymagane są cechy określone w ust. 1 …”. W art. 30 ust. 1 ustawy lustracyjnej 
wymienione 
zostały 
następujące 
cechy: 
nieskazitelność 
charakteru, 
nieposzlakowana opinia, dobra opinia obywatelska przestrzeganie zasad 
moralnych. Cechy te są niezbędne do zajmowania funkcji publicznych 
określonych w odpowiednich ustawach (art. 30 ust. 1 ustawy lustracyjnej). 
Okoliczność, że skutek w postaci utraty zajmowanego stanowiska „nie dotyczy 
sędziów, którzy w tym zakresie podlegają sądownictwu dyscyplinarnemu” (art. 
30 ust. 2 in fine ustawy lustracyjnej) nie oznacza – wbrew zarzutom 
podniesionym w odwołaniu – że Sąd Dyscyplinarny może dokonywać 
odmiennej oceny oraz ustaleń, które stanowiły podstawę faktyczną i prawną 
wyroku Sądu Lustracyjnego. Uregulowanie przyjęte w art. 30 ust. 2 in fine 
ustawy lustracyjnej jest konsekwencją konstytucyjnej gwarancji niezawisłości 
sędziowskiej wyrażonej w art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z tym 
przepisem sędziowie są nieusuwalni, a złożenie sędziego z urzędu, zawieszenie 
w urzędowaniu, przeniesienie do innej siedziby lub na inne stanowisko wbrew 
jego woli może nastąpić jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach 
określonych w ustawie. Orzeczenie Sądu Lustracyjnego z dnia 2 marca 2004 r. 
wydane w stosunku do sędziego Sądu Rejonowego jest jednoznaczne z utratą 
przez niego atrybutu nieskazitelnego charakteru, co zarazem oznacza utratę 
kwalifikacji wymaganych od osoby pełniącej służbę sędziowską (art. 61 § 1 pkt 
2 u.s.p.). Jedyną karą dyscyplinarną jaką powinien orzec w stosunku do 
obwinionej Sąd Dyscyplinarny była orzeczona przez ten Sąd kara złożenia 
sędziego z urzędu. Z tych względów zarzuty powołane w odwołaniu, a mające 
związek z pierwszym czynem nie zasługiwały na uwzględnienie. 
Bezzasadne są także zarzuty związane z drugim czynem. Twierdzenie 
obwinionej, że powiadomiła Prezesa Sądu Okręgowego o toczącym się 
postępowaniu lustracyjnym zostało zakwestionowane przez tegoż Prezesa. 
Skoro więc obwiniona nie zachowała trybu i formy powiadomienia, o których 
mowa w art. 89 § 1 i art. 90 u.s.p., to Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że 
obwiniona jest winna popełnienia także drugiego z zarzucanych jej czynów. 
Z tych wszystkich względów należało orzec jak w sentencji.