SNO 18/12

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  24  KWIETNIA  2012  R. 
SNO  18/12 
 
Przewodniczący: sędzia SN Eugeniusz Wildowicz. 
Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca). 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny z udziałem protokólanta w sprawie sędziego 
Sądu Okręgowego w stanie spoczynku po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012 r. zaża-
lenia wniesionego przez sędziego na postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscypli-
narnego w A. z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. ASD (...), w przedmiocie podjęcia zawieszo-
nego postępowania oraz wniosku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. o 
przekazanie sprawy innemu sądowi 
 
postanowił: 1. u t r z y m a ć  w  m o c y  zaskarżone p o s t a n o w i e n i e ;  
2. przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscy-
plinarnemu w B. 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 
Postanowieniem z dnia 2 października 2009 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny 
w A. wyłączył do odrębnego rozpoznania sprawę o czyn zarzucany obwinionemu sę-
dziemu Sądu Okręgowego w pkt 2 wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej, polega-
jący na dopuszczeniu się uchybienia godności urzędu przez to, że w dniu 15 grudnia 2006 
r. znajdując się w stanie nietrzeźwości i bez posiadania uprawnień prowadził pojazd me-
chaniczny w ruchu lądowym na trasie G. – J., tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 107 § 
1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, 
poz. 1070 ze zm. – dalej jako u.s.p.). Tym samym postanowieniem, uwzględniając wnio-
sek obwinionego, Sąd Apelacyjny zawiesił w zakresie tego czynu postępowanie dyscypli-

2 
narne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, prowadzonego prze-
ciwko obwinionemu przez Sąd Rejonowy pod sygn. II K 156/07. 
W uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania wskazano, że postępo-
wanie karne prowadzone przeciwko obwinionemu sędziemu dotyczy czynu tożsamego do 
objętego zarzutem w sprawie dyscyplinarnej. Podkreślono także, że z uwagi na przebieg i 
ostateczny wynik postępowania karnego może mieć istotne znaczenie dla toku postępo-
wania dowodowego oraz sposobu rozstrzygnięcia sprawy dyscyplinarnej, tak z punktu 
widzenia niezbędnych ustaleń co do winy jak i terminu przedawnienia określonego w art. 
108 § 3 u.s.p. 
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w A. 
podjął zawieszone postępowanie, a nadto wystąpił do Sądu Najwyższego – Sądu Dyscy-
plinarnego o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dys-
cyplinarnemu w B. W uzasadnieniu pierwszego z wymienionych rozstrzygnięć Sąd Ape-
lacyjny wskazał, że w obecnej chwili postępowanie karne przeciwko obwinionemu sę-
dziemu zostało zakończone, co wynika z treści wyroków Sądu Rejonowego z dnia 19 
kwietnia 2011 r., sygn. akt II K 156/09 oraz Sądu Okręgowego z dnia 17 stycznia 2012 r., 
sygn. akt IX Ka 1106/11. 
W uzasadnieniu wystąpienia do Sądu Najwyższego w trybie art. 36 k.p.k. w zw. z 
art. 128 u.s.p., Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w A. wskazał, że wszystkie osoby, 
które zgodnie z wnioskiem należy wezwać na rozprawą zamieszkują z dala od Sądu Ape-
lacyjnego w A., a w pobliżu, bądź znacznie bliżej Sądu Apelacyjnego w B. Konieczne 
może też być przesłuchanie biegłych psychiatrów oraz psychologa zatrudnionych na 
Uniwersytecie Medycznym w B. 
Obwiniony sędzia wniósł zażalenie na powyższe postanowienie w części dotyczącej 
podjęcia postępowania dyscyplinarnego. W jego uzasadnieniu zarzucił, że wyrok Sądu 
Okręgowego w sprawie karnej jest po części orzeczeniem kasatoryjnym, albowiem uchy-
lił rozstrzygnięcie zawarte w jednym z punktów wyroku Sądu pierwszej instancji i w tej 
części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Dlatego, zdaniem ob-
winionego, błędne jest stanowisko, że postępowanie karne jakie toczyło się przeciwko 
niemu zakończyło się i nie było podstaw do podjęcia postępowania dyscyplinarnego. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 

3 
Zarzuty podniesione w zażaleniu są nieuzasadnione. Z treści wyroku Sądu Okręgo-
wego z dnia 17 stycznia 2012 r. w sprawie IX Ka 1106/11 wynika jednoznacznie, że po-
stępowanie karne przeciwko obwinionemu w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia o 
winie, rodzaju i wysokości kary zostało prawomocnie zakończone. Sąd odwoławczy w 
tym zakresie zmienił skazujący wyrok Sądu pierwszej instancji jedynie co do orzeczonej 
grzywny. Uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie temu Sądowi sprawy do 
ponownego rozpoznania, na czym opiera swoje zarzuty obwiniony, dotyczyło wyłącznie 
zawartego w punkcie VII wyroku Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcia w zakresie 
wydatków. 
W tym stanie rzeczy została prawomocnie rozstrzygnięta kwestia odpowiedzialności 
karnej obwinionego za popełnienie czynu stanowiącego występek z art. 178a § 1 k.k. a 
ostateczne rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nie ma żadnego wpływu na to mery-
toryczne orzeczenie. Wobec tego, że odpadła przyczyna zawieszenia dotychczasowego 
postępowania dyscyplinarnego jego podjęcie jest uzasadnione. 
Z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał w mocy zaskarżone 
postanowienie na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. 
Zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego uzasadniony jest, zawarty w 
tym samym postanowieniu, wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Ape-
lacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w B. Zgodnie z art. 36 k.p.k., sąd wyższego rzędu 
nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli 
większość osób, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala 
od sądu właściwego. Z uzasadnienia wniosku o przekazanie sprawy wynika, że taka sytu-
acja bez wątpienia występuje w niniejszej sprawie. 
Dlatego Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na podstawie art. 36 k.p.k. w zw. z art. 
128 u.s.p. orzekł jak wyżej w punkcie drugim postanowienia.