SNO 14/07

UCHWAŁA  Z  DNIA  27  MARCA  2007  R. 
SNO  14/07 
 
Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Maciak. 
Sędziowie 
SN: 
Krystyna 
Bednarczyk, 
Małgorzata 
Gierszon 
(sprawozdawca). 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  na posiedzeniu z 
udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego oraz protokolanta w sprawie 
zawieszenia w czynnościach służbowych i obniżenia wysokości wynagrodzenia 
sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2007 r. w związku z 
zażaleniem sędziego na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 
19 stycznia 2007 r., sygn. akt (...), w przedmiocie zawieszenia w czynnościach 
służbowych na czas trwania postępowania dyscyplinarnego z jednoczesnym 
obniżeniem wysokości jego wynagrodzenia 
 
u c h w a l i ł :  utrzymać w  m o c y  zaskarżoną u c h w a ł ę .  
 
U z a s a d n i e n i e  
 
W dniu 15 stycznia 2007 r. do Sądu Apelacyjnego w A. wpłynął wniosek 
Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla okręgu Sądu Okręgowego w B. o 
zawieszenie sędziego Sądu Rejonowego w C. w czynnościach służbowych na 
podstawie art. 129 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070). 
W uzasadnieniu wniosku jego autor podniósł, że postanowieniem z dnia 15 
stycznia 2007 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne i przedstawił sędziemu Sądu 
Rejonowego zarzuty popełnienia czterech przewinień dyscyplinarnych określonych w 
art. 107 § 1 wspomnianej ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. 
Te przewinienia miały charakter czynów korupcyjnych, polegających na 
każdorazowym przyjmowaniu różnych korzyści majątkowych w zamian za korzystne 
dla tych osób, które je udzieliły, wykonanie określonych czynności służbowych, czy 
też na podjęciu się pośrednictwa w zamian za korzyść majątkową wydania dla 
ofiarującej ją osoby korzystnych dla niej orzeczeń, przez uprawnione do ich wydania 
organy. 
Powołując się na 
rodzaj tych zarzucanych obwinionemu przewinień 
dyscyplinarnych Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego uznał celowość odsunięcia 
sędziego od wykonywania zadań w zakresie sprawowania wymiaru sprawiedliwości 

 
2 
na zajmowanym przez niego stanowisku – na czas trwania postępowania 
dyscyplinarnego. 
Uchwałą z dnia 19 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny 
zawiesił sędziego Sądu Rejonowego w czynnościach służbowych na czas trwania 
postępowania dyscyplinarnego, z jednoczesnym obniżeniem o 50 % wysokości jego 
wynagrodzenia. 
W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny podniósł, że 
zgromadzone i ujawnione w tym postępowaniu dowody wskazują na dostateczne 
przypuszczenie popełnienia przez sędziego owych zarzucanych mu przewinień, co 
uniemożliwia wykonywanie przez niego czynności służbowych. Pełnienie bowiem 
przez niego obowiązków związanych z wykonywaniem wymiaru sprawiedliwości 
godziłoby w powagę sądu. Nadto Sąd podniósł, iż przy obniżeniu o 50 % wysokości 
należnego sędziemu wynagrodzenia wziął pod uwagę warunki osobiste sędziego, jego 
stan rodzinny, sytuację majątkową, a także znaczny stopień społecznej szkodliwości 
tych zarzucanych mu czynów. 
Zażalenie na tę uchwałę wniósł obwiniony. Zarzucił jej obrazę przepisów prawa, 
a to: 
1) art. 129 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych przez wydanie uchwały o zawieszeniu go w czynnościach służbowych 
na czas trwania postępowania dyscyplinarnego; 
2) art. 129 § 3 tej samej ustawy poprzez obniżenie o 50 % wysokości jego 
wynagrodzenia 
i wniósł o: 
zmianę tej uchwały poprzez przywrócenie go do czynności służbowych lub o 
obniżenie o 25 % wysokości jego wynagrodzenia na czas trwania postępowania 
dyscyplinarnego. 
W uzasadnieniu zażalenia skarżący – podważając wartość zebranych przeciwko 
niemu dowodów – kwestionował trafność wyrażonego przez Sąd Dyscyplinarny 
przekonania o tym, że wskazują one na dostateczne przypuszczenie popełnienia przez 
niego owych przewinień. Nadto akcentował trudności swojej obecnej sytuacji 
majątkowej i rodzinnej, wynikające z konieczności spłaty zaciągniętego kredytu i 
odwołania żony ze stanowiska prokuratora. 
Nadto w dniu 26 marca 2007 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo 
obwinionego w którym popierał zażalenie, ewentualnie wnosząc o odroczenie 
posiedzenia w przedmiocie jego rozpoznania do czasu rozpoznania przez Sąd 
Najwyższy jego zażalenia na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z 
dnia 18 stycznia 2007 r. o zezwoleniu na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej 
za czyny z art. 228 § 1 i § 3 k.k. i art. 230 § 1 k.k. z jednoczesnym zawieszeniem go w 
czynnościach służbowych i obniżeniu o 50 % wysokości jego wynagrodzenia. 

 
3 
Stwierdził przy tym, że zaskarżona uchwała z dnia 19 stycznia 2007 r. obraża prawo 
procesowe, a to art. 4 k.p.k., skoro nie respektuje określonej w tym przepisie zasady 
obiektywizmu i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz nie wskazuje tych dowodów na których 
Sąd się oparł. 
Do pisma obwiniony dołączył odwołanie od wspomnianej uchwały Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 18 stycznia 2007 r. o zezwoleniu na 
pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej i obniżeniu o 50 % wysokości jego 
wynagrodzenia. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył co następuje: 
Zażalenie jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym. 
Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu w przedmiocie zawieszenia sędziego 
w czynnościach służbowych, sąd dyscyplinarny rozstrzyga tylko o zasadności 
odsunięcia sędziego od wykonywania obowiązków służbowych w związku ze 
sformułowanymi zarzutami. Równie bezsporne jest też to, że postępowanie w tym 
przedmiocie ma jedynie charakter incydentalny, toteż żadną miarą nie może 
rozstrzygać o zasadności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego (por. uchwała SN–
SD z dnia 23 września 2003 r., SNO 30/02, OSNSD 2002, nr 1–2, poz. 12). 
Niekwestionowanym przedmiotem postępowania w przedmiocie zawieszenia sędziego 
w czynnościach służbowych jest rozważenie tego, czy zgromadzone w toku 
postępowania dowody nakazują uniemożliwienie wykonywania przez niego tych 
czynności służbowych, z uwagi na rodzaj czynu zarzucanego, bądź przypisanego 
obwinionemu, gdyż pełnienie przez niego w takiej sytuacji obowiązków związanych z 
wykonywaniem wymiaru sprawiedliwości godziłoby w powagę sądu (por. W. 
Kozielewicz: Odpowiedzialność dyscyplinarna sędziów. Komentarz Warszawa 2005, 
s. 144). 
Trafnie Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uznał, że to właśnie nastąpiło w 
przypadku obwinionego. 
Dowody zgromadzone w toku prowadzonego przez ten Sąd postępowania z 
jednej strony są bowiem wystarczające do uznania zaistnienia domniemania dokonania 
przez obwinionego owych zarzucanych mu przewinień, z drugiej strony zaś, tak 
określają charakter tych zarzucanych mu czynów, iż oczywista się staje konieczność 
odsunięcia go od wykonywania obowiązków służbowych. Godność i powaga sądu – 
co jest tak niewątpliwe, iż nie wymaga dalszego uzasadnienia – wymagają przecież 
odsunięcia od obowiązków związanych z wykonywaniem wymiaru sprawiedliwości 
osób, którym stawia się takie – jak obwinionemu – zarzuty. Skoro te zarzucane 
obwinionemu czyny miały polegać na przyjęciu korzyści majątkowych i płatnej 
protekcji w związku z pełnieniem obowiązków sędziego, a równocześnie (jak już 
odnotowano) nie sposób uznać – analizując zebrane w sprawie dowody – braku 

 
4 
domniemania dokonania przez niego tych czynów, to trafność zaskarżonej uchwały 
nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. 
W takich bowiem – jak te stwierdzone w sprawie okolicznościach – sędzia 
obarczony zarzutami o takim charakterze – nie może w sposób wiarygodny, bez 
realnego narażania na szwank dobra wymiaru sprawiedliwości, wykonywać 
obowiązków służbowych. 
Wspomniana już incydentalność samego postępowania w przedmiocie 
zawieszenia sędziego w obowiązkach służbowych, jego funkcja i cele, pozwalają też 
uznać zupełną nietrafność przytaczanej przez skarżącego w zażaleniu argumentacji. Ta 
bowiem, podważając wiarygodność poszczególnych dowodów (niezależnie od oceny 
jej kompletności i pełnej rzetelności z punktu widzenia tak rzeczywistej treści zeznań 
poszczególnych świadków, czy względów logiki i doświadczenia życiowego, które 
powinny być brane pod uwagę przy ich ocenie, która to z uwagi na zakres niniejszego 
postępowania jest najwyraźniej zbędna), w istocie ignoruje fakt, iż w tym 
postępowaniu nie dokonuje się ostatecznej, merytorycznej oceny poszczególnych 
dowodów (i tym samym przesądza o słuszności postawionych obwinionemu 
zarzutów). Rozstrzyga się w nim jedynie o tym, czy w oparciu o te dowody można 
przyjąć istnienie domniemania dokonania przez sędziego owych zarzucanych mu 
czynów. Wbrew twierdzeniom obwinionego Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny 
trafnie – bo w sposób uzasadniony treścią tych zebranych przeciwko obwinionemu 
dotychczas dowodów – wywodzi, że takowe domniemanie istnieje. 
Nie ma też – tak prawnych, jak i faktycznych – przesłanek do tego, by 
zakwestionować zakres wysokości obniżenia należnego sędziemu wynagrodzenia. 
Stosownie do treści art. 129 § 3 u.s.p. sąd wydając uchwałę o zawieszeniu sędziego w 
czynnościach służbowych, musi jednocześnie orzec o obniżeniu należnego temu 
sędziemu wynagrodzenia w granicach w tym przepisie wskazanych. Przy 
podejmowaniu decyzji o wysokości obniżenia wynagrodzenia należy brać pod uwagę 
okoliczności dotyczące warunków osobistych sędziego, jego stanu rodzinnego, czy 
sytuacji majątkowej, ale ocenionych także w kontekście stopnia szkodliwości 
społecznej owych zarzucanych czynów i (zarzucanego) stopnia zawinienia. Wszystkie 
te okoliczności Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny rozważył. Analiza motywacji tej 
decyzji dokonania z uwzględnieniem treści ujawnionych dotychczas w sprawie 
okoliczności, pozwala uznać jej zasadność i tym samym brak racjonalnych warunków 
do zmiany tego rozstrzygnięcia. 
Z tych to powodów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak wyżej.