SNO 14/06

WYROK  Z  DNIA  10  MAJA  2006  R. 
SNO  14/06 
 
Przewodniczący: sędzia SN Marek Sokołowski. 
Sędziowie SN: Gerard Bieniek, Marian Kocon (sprawozdawca). 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  na rozprawie z udziałem 
Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego, sędziego Sądu Okręgowego 
oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2006 r. sprawy sędziego Sądu 
Rejonowego w związku z odwołaniem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu 
Okręgowego sędziego Sądu Okręgowego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt (...) 
 
u t r z y m a ł  
w  
m o c y  zaskarżony 
w y r o k ,  
a kosztami postępowania 
odwoławczego obciążył Skarb Państwa. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 r. Sąd Apelacyjny– Sąd Dyscyplinarny, m. 
in. uniewinnił obwinionego sędziego Sądu Rejonowego od tego, że po ogłoszeniu 
wyroku z dnia 30 grudnia 2003 r., w sprawie sygn. akt VK 194/03, oskarżonego 
Emiliana K., w pkt 1 tego wyroku brzmiącym: „oskarżonego Emiliana K. uznaje za 
winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 1 aktu oskarżenia i za to na mocy 
(według brzmienia, „z mocy”) art. 263 § 2 wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy 
pozbawienia wolności” po słowach „i za to z mocy art. 263 § 2” dopisał „w zw. z art. 
60 § k.k.”, to jest od przewinienia służbowego określonego w art. 107 § 1 ustawy z 
dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 
ze zm., dalej „u.s.p.”). 
Od tego orzeczenia odwołanie, błędnie nazwane „apelacją”, na niekorzyść 
obwinionego wniósł Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Okręgowym, 
zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że dopisek „w zw. 
z art. 60 § k.k.” został uczyniony przed ogłoszeniem wyroku z dnia 30 grudnia 2003 r. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Odnosząc się do przytoczonego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych 
stwierdzić należy, że skarżący nie dotrzymał podstawowego wymogu, niezbędnego 
przy konstruowaniu tego rodzaju zarzutu. Wskazać zatem trzeba, że zarzut błędu w 
ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, może być tylko wówczas 
uznany za słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd 

 
2 
orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada 
prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może także sprowadzać się do 
samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku; niezbędne 
jest bowiem wykazanie konkretnych uchybień, jakich w zakresie zasad logicznego 
rozumowania dopuścił się sąd orzekający przy ocenie zebranego materiału 
dowodowego. Istniejąca możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego 
odmiennych ocen i wniosków, przy braku przekonującej argumentacji, że to właśnie 
ów odmienny pogląd znajduje znacznie silniejsze wsparcie w ujawnionym materiale 
dowodowym niż wersja ustaleń przyjęta przez sąd orzekający, nie może prowadzić do 
wniosku o dokonaniu przez sąd orzekający błędu w ustaleniach faktycznych (por. 
wyrok SN z dnia 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975, z. 9, poz. 84). Inaczej 
mówiąc, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę 
zaskarżonego wyroku, nie może sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny 
materiału dowodowego, lecz jego skuteczność jest uzależniona od wykazania, jakich 
uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd 
orzekający w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. 
Argumentacja odwołania nie pozwala na przyjęcie, że skarżący wykazał błędy w 
ustaleniu Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, że dopisek „w zw. z art. 60 § 
k.k.” został uczyniony przed ogłoszeniem wyroku z dnia 30 grudnia 2003 r. Skarżący 
nie wskazuje, dlaczego ocena dowodów dokonana przez Sąd, co do tej okoliczności 
nie uwzględnia zasad prawidłowego rozumowania, czy wskazań wiedzy i 
doświadczenia życiowego. Nie da się nawet wyczytać z uzasadnienia odwołania ani 
tego jakie reguły wnioskowania zostały naruszone, ani tego jakich źródeł wiedzy Sąd 
nie uwzględnił. 
Błędna jest też teza skarżącego, że uznanie za wiarygodne dowodów wskazanych 
w odwołaniu, a w szczególności zeznań świadka Wojciecha G., prowadziłoby do 
ustalenia, że dopisek „w zw. z art. 60 § k.k.” został uczyniony po ogłoszeniu wyroku z 
dnia 30 grudnia 2003 r. 
Po pierwsze, skarżący pomija, że z zeznań tego świadka wynika, iż nie widział 
on oryginału wyroku z dnia 30 grudnia 2003 r. bezpośrednio po jego ogłoszeniu. 
Oznacza to, że świadek ten nie ma wiedzy wynikającej z oglądu tego dokumentu 
dotyczącej treści ogłoszonego wyroku z dnia 30 grudnia 2003 r., w szczególności, czy 
 inaczej, niż to zakłada skarżący  dopisek „w zw. z art. 60 § k.k.” został uczyniony 
jeszcze przed jego ogłoszeniem, jak wyjaśnił obwiniony sędzia oraz zeznali 
sędziowie-ławnicy E. K. i E. G., a także sekretarz sądowy Dorota J.-C. Po drugie, 
uszło uwagi skarżącego, że świadek Wiesław G. zeznał, iż na kserokopii, którą 
otrzymał dnia 30 grudnia 2003 r. nie ma podpisu składu orzekającego (k. 74). Oznacza 
to, że otrzymał on jedynie kserokopię, co wymaga podkreślenia, projektu wyroku z 
dnia 30 grudnia 2003 r., a nie kserokopię tego wyroku. Dopisek „w zw. z art. 60 § 

 
3 
k.k.” został zaś uczyniony jedynie na oryginale wyroku, a nie na jego projektach. 
Dopisku tego, bez jego naniesienia przez sekretarza sądowego, nie mógł więc w swej 
treści zawierać dokument wydany świadkowi Wiesławowi G. Wskazywane zatem w 
odwołaniu sprzeczności w zeznaniach świadków odnośnie do okoliczności wydania 
świadkowi Wiesławowi G. kserokopii projektu wyroku (wydruku projektu wyroku) 
mają charakter drugorzędny. Dotyczą one okoliczności ubocznych i są wytłumaczalne 
między innymi upływem czasu. Co do faktu głównego, a mianowicie, co do 
okoliczności, że dopisek „w zw. z art. 60 § k.k.” został uczyniony przed ogłoszeniem 
wyroku z dnia 30 grudnia 2003 r., świadkowie sędziowie-ławnicy oraz sekretarz 
sądowy w zasadzie zeznawali jednolicie. Snucie domysłów, co do ewentualnej 
niewiarygodności ich zeznań jest całkowicie dowolne, a wnioski wynikające z tych 
zeznań w połączeniu z wyjaśnieniami obwinionego są jednoznaczne i zgodne z 
poczynionymi przez Sąd ustaleniami.  
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny nie znalazł podstaw do 
uwzględnienia odwołania i orzekł, jak w wyroku.