SNO 12/07

WYROK  Z  DNIA  27  MARCA  2007  R. 
SNO  12/07 
 
Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Maciak (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Małgorzata Gierszon. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  na rozprawie z udziałem 
protokolanta po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2007 r. sprawy sędziego Sądu 
Rejonowego w związku z odwołaniem obwinionej od wyroku Sądu Apelacyjnego – 
Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt (...) 
 
u t r z y m a ł  w  m o c y  zaskarżony w y r o k . 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 października 
2006 r., sygn. akt (...), sędzia Sądu Rejonowego została uznana winną przewinienia 
dyscyplinarnego z art. 107 § 1 ustawy a dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) popełnionego w ten sposób, że 
dopuściła się rażącej przewlekłości postępowania w sprawie sygn. akt VII C 22/04 z 
powództwa Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej im. F. Stefczyka w G. 
przeciwko Agnieszce R. i Jolancie J. o zapłatę, za który to czyn, na podstawie art. 107 
§ 1 w zw. z art. 109 § 1 pkt 1 cyt. ustawy, wymierzono obwinionej karę upomnienia. 
Odwołanie od powyższego orzeczenia wniosła obwiniona sędzia Sądu 
Rejonowego, która zarzucając zaskarżonemu wyrokowi błędne ustalenia faktyczne 
przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, a polegające na stwierdzeniu, iż w sprawie VII C 
22/04 dopuściła się rażącej zawinionej przewlekłości poprzez przetrzymywanie akt lub 
brak nadzoru nad biegiem sprawy oraz w postępowaniu klauzulowym wniosła: „o 
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie (...) od obydwu powyższych zarzutów 
lub o uniewinnienie od pierwszego z nich, a co do drugiego o umorzenie sprawy ze 
względu na znikomy stopień społecznej szkodliwości lub o odstąpienie od 
wymierzenia kary dyscyplinarnej”. Alternatywnie obwiniona postulowała „uchylenie 
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi 
Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania”. 
W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co 
następuje: 
Odwołanie obwinionej od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego 
na uwzględnienie nie zasługuje. 

 
2 
Wbrew wywodom sędziego Sądu Rejonowego zawartym w odwołaniu, Sąd 
pierwszej instancji w sposób bardzo szczegółowy i wnikliwie przeanalizował 
wszystkie trzy przedstawione obwinionej przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego 
zarzuty, odrzucając w myśl zasady in dubio pro reo, wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k., dwa 
pierwsze z nich. Przypisując zaś obwinionej rażącą przewlekłość postępowania w 
sprawie sygn. akt VII C 22/04, sąd a quo, zajęte w tym zakresie stanowisko, 
szczegółowo i przywołując określone dowody, uzasadnił. W sprawie tej, w 
szczególności w oparciu o zapisy z Repertorium, zawartość akt oraz zeznania świadka, 
Kierowniczki Sekretariatu Zofii K., Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w sposób 
należyty i zgodny z zasadą określoną w art. 7 k.p.k. wykazał, że akta sprawy, sygn. 
VII C 22/04, pozostawały w dyspozycji sędziego Sądu Rejonowego w okresie od dnia 
16 grudnia 2002 r. do dnia 23 lutego 2004 r. (a więc ponad rok i 2 miesiące), kiedy to 
nie były podejmowane w tej sprawie żadne czynności. 
Również w zakresie postępowania klauzulowego w omawianej sprawie, 
przyjmując najbardziej korzystną dla obwinionej wersję, rozpoznający sprawę w 
pierwszej instancji Sąd Dyscyplinarny w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, że 
bezczynność sędziego Sądu Rejonowego miała miejsce w okresie od dnia 6 
października 2005 r. do dnia 24 listopada 2005 r. (łącznie 49 dni), kiedy to na jej 
zarządzenie z tej daty, nadana została klauzula. 
W ocenie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego, w świetle prawidłowych 
ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, zgodzić się należy również z 
zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tezą, że podana wyżej rażąca 
przewlekłość postępowania w sprawie, sygn. akt VII C 22/04, była skutkiem braku 
właściwej organizacji pracy obwinionej i braku dostatecznej samodyscypliny w 
zakresie kontrolowania biegu przydzielonych jej spraw i bezczynności tej nie można 
tłumaczyć 
podnoszonym 
przez 
obwinioną 
przeciążeniem 
jej 
obowiązkami 
służbowymi. 
W tej sytuacji, mając przy tym na uwadze, że sędzia Sądu Rejonowego, za tego 
samego rodzaju przewinienie dyscyplinarne, była już ukarana wyrokiem Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt (...), karą 
dyscyplinarną upomnienia, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny nie znalazł żadnych 
podstaw do uwzględnienia odwołania obwinionej i ewentualnego skorygowania 
zaskarżonego wyroku.