SNO 10/11

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  25  MARCA  2011  R. 
  SNO  10/11 
 
Z przepisów Konstytucji RP i z wydanej na jej podstawie ustawy z dnia 27 
lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 11, 
poz. 67 ze zm.) wynika, że w postępowaniach sądowych, które Rada może 
inicjować lub w nich występować nie ma ona statusu strony. Zatem art. 40 § 1 pkt 
5 k.p.k. nie ma zastosowania do czynności procesowych Krajowej Rady 
Sądownictwa. Nie ma również zastosowania z tego powodu, że ówczesny 
Przewodniczący Rady wprawdzie uczestniczył w podjęciu uchwały przez Radę i 
ją podpisał, ale uczynił to w imieniu ciała kolegialnego, a do podpisania był 
zobowiązany z racji pełnionego urzędu. 
 
Przewodniczący: sędzia SN Rafał Malarski. 
Sędziowie SN: Jacek Sobczak, Wojciech Katner (sprawozdawca). 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  w sprawie sędziego 
Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. wniosku o wznowienie 
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt SNO 19/10, złożonego przez 
obrońcę obwinionej postanowił: 
 
1) 
o d d a l i ć  w n i o s e k ,  
2) 
obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania wznowieniowego. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Wnioskiem z dnia 8 lutego 2011 r. obrońca obwinionej – sędziego Sądu 
Rejonowego wniósł o wznowienie, także z urzędu, postępowania zakończonego 
prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego - Sądu Dyscyplinarnego z dnia 19 maja 
2010 r., sygn. akt SNO 19/10, uchylenie tego wyroku oraz wyroku Sądu Apelacyjnego 
– Sądu Dyscyplinarnego z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt ASD (…), i 
uniewinnienie obwinionej od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1 
ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, 
poz. 1070 ze zm., dalej jako u.s.p.), ewentualnie uchylenie powołanych wyroków i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosek został uzasadniony 
okolicznościami wydania wyroku przez Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w dniu 
19 maja 2010 r., w następstwie złożonego odwołania od powołanego wyroku Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, z naruszeniem art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k. 

2 
 
Naruszenie tego przepisu, przewidującego wyłączenie sędziego z mocy prawa 
wynikało z udziału w postępowaniu odwoławczym sędziego Sądu Najwyższego, który 
działał w charakterze strony przez to, że składał w sprawie odwołanie na niekorzyść 
obwinionej w imieniu Krajowej Rady Sądownictwa jako jej przewodniczący. 
Rozpoznając wniosek 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Wniosek obrońcy jest niezasadny i podlega oddaleniu. 
Wyłączenie sędziego z mocy prawa (iudex inhabilis) na podstawie art. 40 § 1 pkt 
5 k.p.k. może mieć miejsce, jeżeli sędzia brał udział w sprawie jako prokurator, 
obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel ustawowy strony, albo prowadził postępowanie 
przygotowawcze. Wbrew twierdzeniu wnioskodawcy sędzia Sądu Najwyższego 
będący w składzie orzekającym w sprawie zakończonej wyrokiem w sprawie sygn. akt 
SNO 19/10 nie jest żadną z osób sprawujących funkcje wskazane w art. 40 § 1 pkt 5, 
w tym zwłaszcza nie działał w charakterze strony. Wniesienie odwołania od wyroku 
Sądu Dyscyplinarnego pierwszej instancji na niekorzyść obwinionej nastąpiło w 
wyniku uchwały Krajowej Rady Sądownictwa. Zgodnie z postanowieniami 
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Krajowa Rada 
Sądownictwa zajmuje specjalną pozycję wśród organów sądowych, jako strażnik 
niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 ust. 1 Konstytucji RP), mając 
określony ustrój, zakres działania, tryb pracy i sposób wyboru członków Rady w 
odrębnej ustawie (art. 187 ust. 4 Konstytucji RP). Z przepisów Konstytucji RP i z 
wydanej na jej podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie 
Sądownictwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze zm.) wynika, że w 
postępowaniach sądowych, które Rada może inicjować lub w nich występować nie ma 
ona statusu strony. Także w tej sprawie, wnosząc odwołanie na niekorzyść obwinionej, 
nie miała takiego statusu, wykonując uprawnienie przyznane przez art. 121 § 1 u.s.p. 
Zatem art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k. nie ma zastosowania do czynności procesowych 
Krajowej Rady Sądownictwa. Nie ma również zastosowania z tego powodu, że 
ówczesny przewodniczący Rady wprawdzie uczestniczył w podjęciu uchwały przez 
Radę i ją podpisał, ale uczynił to w imieniu ciała kolegialnego, a do podpisania był 
zobowiązany z racji pełnionego urzędu. 
Mając to na uwadze, ze względu na brak spełnienia przesłanek zawartych w art. 
40 § 1 pkt 5 k.p.k., należało orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach 
postępowania na podstawie art. 133 u.s.p.