SK 41/20

Skarga konstytucyjna została wniesiona przez parafię rzymskokatolicką w O. przeciwko przepisom Kodeksu cywilnego (art. 292 w zw. z art. 172 § 1 w zw. z art. 285 § 1 i 2 w zw. z art. 305[4] w zw. z art. 352 § 1 k.c.) w zakresie, w jakim umożliwiają one nabycie przez zasiedzenie służebności przesyłu w dobrej wierze bez decyzji administracyjnej oraz doliczenie posiadania sprzed 3 sierpnia 2008 r. do okresu zasiedzenia. Parafia, której własność nieruchomości została przywrócona po 1989 r., argumentowała, że przepisy te naruszają prawo własności (art. 64 Konstytucji), zasadę niedziałania prawa wstecz, pewność prawa oraz zasadę zaufania do państwa, ponieważ w okresie PRL była pozbawiona możliwości dochodzenia swoich praw, a bieg zasiedzenia rozpoczął się mimo tego. Sprawa wywodziła się z pozwu parafii o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości, który został oddalony przez Sąd Rejonowy w P. ze względu na zasiedzenie służebności przesyłu przez przedsiębiorstwo energetyczne. Sąd Okręgowy w P. utrzymał to orzeczenie w mocy. Prokurator Generalny wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że skarga dotyczy indywidualnego zastosowania prawa, a nie jego zgodności z Konstytucją. Trybunał Konstytucyjny, analizując przesłanki dopuszczalności skargi konstytucyjnej, stwierdził, że skarżąca kwestionuje przede wszystkim sposób zastosowania przepisów przez sądy powszechne w jej konkretnej sprawie, a nie samą normę prawną. Podkreślono, że kompetencją Trybunału jest badanie zgodności z Konstytucją norm prawnych, a nie orzeczeń indywidualnych. W związku z tym, Trybunał umorzył postępowanie na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, uznając wydanie orzeczenia za niedopuszczalne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający