SK 21/05

Skarga konstytucyjna Marka Jarockiego dotyczyła zgodności art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 Konstytucji RP. Skarżący podniósł, że przepis ten, który stanowi, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, nieopłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty stałej, narusza prawo do sądu i zasadę dwuinstancyjności postępowania. Argumentował, że ustawa nie przewiduje procedury zwolnienia od opłaty przed wniesieniem skargi kasacyjnej, co w praktyce zamyka drogę sądową. Prokurator Generalny i Marszałek Sejmu przedstawili stanowiska, zgodnie z którymi przepis jest zgodny z Konstytucją, wskazując na możliwość interpretacji przepisów w sposób zapewniający dostęp do sądu. Trybunał Konstytucyjny, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo (sygn. SK 11/05), stwierdził, że art. 221 P.p.s.a. jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Analizując zasadę dwuinstancyjności (art. 176 Konstytucji), Trybunał podkreślił, że choć ustawodawca ma pewną swobodę regulacyjną, nie może zamykać dostępu do sądu drugiej instancji ani ustanawiać nieuzasadnionych ograniczeń. Rozważając kwestię kosztów sądowych i prawa pomocy, Trybunał wskazał, że choć ustawa nie przewiduje wezwania do uiszczenia opłaty stałej w przypadku pism profesjonalnych pełnomocników, to istnieją mechanizmy zapewniające dostęp do sądu, w tym możliwość ubiegania się o przywrócenie terminu po rozpatrzeniu wniosku o prawo pomocy. Trybunał zaznaczył, że ewentualne wątpliwości dotyczące procedury przyznawania prawa pomocy i jej wpływu na terminy procesowe nie podważają konstytucyjności samego art. 221 P.p.s.a., a dotyczą innych, niezaskarżonych przepisów. W konsekwencji, Trybunał uznał art. 221 P.p.s.a. za zgodny z Konstytucją.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający