SDI 62/04

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  17  GRUDNIA  2004  R. 
SDI  62/04 
 
 
Uprawnienia Sądu Najwyższego co do orzekania w przedmiocie za-
wieszenia w czynnościach, określone w art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 20 
czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206, ze zm.), 
odnosić należy jedynie do takiej konfiguracji procesowej, w której zawie-
szenie to związane jest z potrzebą dokonania oceny należytego zabezpie-
czenia toku postępowania, dotyczącą deliktu dyscyplinarnego, co do które-
go sąd powołany jest do rozstrzygnięcia w postępowaniu kasacyjnym. 
 
Przewodniczący: sędzia SN S. Zabłocki (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: P. Kalinowski, M. Pietruszyński. 
 
Sąd Najwyższy postanowił: 
p o z o s t a w i ć   bez rozpoznania zawarty w końcowej części skargi ka-
sacyjnej wniosek o  uchylenie zawieszenia B.S. w czynnościach. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
Pole zaskarżenia skargą kasacyjną stanowiło jedynie orzeczenie z 
pkt II tzw. sentencji orzeczenia Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego dla 
Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym RP, albowiem – zgodnie z art. 
83 § 2 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 519 k.p.k. –kasacja przysługuje 
stronom jedynie od orzeczenia: 1) wydanego przez sąd dyscyplinarny dru-
giej instancji, 2) prawomocnie kończącego postępowanie. Wprawdzie ten 

 
2
ostatni warunek nie został expressis verbis wyrażony w treści przepisu art. 
83 § 2 ustawy o prokuraturze, ale konieczność jego zmaterializowania się 
jest wręcz oczywista w związku z treścią art. 519 k.p.k., stosowanego na 
podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o prokuraturze także i w postępowaniu dys-
cyplinarnym przeciwko prokuratorom. Tak więc, nie może stanowić sub-
stratu zaskarżenia skargą kasacyjną jakiekolwiek inne orzeczenie Odwo-
ławczego Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów przy Prokuratorze Ge-
neralnym, a zatem także i orzeczenie tego sądu z dnia 18 września 2003 r. 
o utrzymaniu w mocy decyzji o zawieszeniu prokuratora B.S. w czynno-
ściach, która to decyzja stanowi sui generis środek zapobiegawczy stoso-
wany w toku postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji może być 
na każdym jego etapie zmieniona (ma zatem charakter incydentalny i nie 
zyskuje atrybutu „kończącej postępowanie”).  
Wniosek co do uchylenia tego środka, zawarty w skardze kasacyjnej, 
nie mógł stanowić przedmiotu rozpoznania przez sąd kasacyjny także w 
innym trybie, tj. w trybie rozpoznania wniosku o charakterze incydentalnym. 
Należy bowiem zważyć, że na obecnym etapie postępowania środek ten 
bez wątpienia nie jest już stosowany w związku z deliktem dyscyplinarnym, 
który zarzucany był B.S. w pkt I wniosku o pociągnięcie go do odpowie-
dzialności dyscyplinarnej, gdyż w tej części postępowanie zostało prawo-
mocnie umorzone z powodu przedawnienia, zaś skarga kasacyjna doty-
cząca tego pola orzekania została w dniu dzisiejszym oddalona. Środek 
ten nie jest też stosowany w związku z deliktem dyscyplinarnym, który sta-
nowił przedmiot zarzutu z pkt IV wniosku o pociągnięcie B.S. do odpowie-
dzialności dyscyplinarnej, albowiem w tej części postępowanie zostało 
prawomocnie umorzone, już przez organ orzekający w pierwszej instancji, 
z powodu przedawnienia, ani też w związku z deliktem dyscyplinarnym, 
który stanowił przedmiot zarzutu z pkt  II wniosku, albowiem w tej z kolei 
części postępowanie zostało prawomocnie zakończone orzeczeniem ska-

 
3
zującym na karę upomnienia, utrzymanym w mocy przez Odwoławczy Sąd 
Dyscyplinarny dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym w dniu 18 
września 2003 r., i kasacja w tym zakresie nie była wnoszona. Tak więc na 
aktualnym etapie postępowania środek w postaci zawieszenia prokuratora 
B.S. w czynnościach  stosowany jest jedynie w związku z przedstawionym 
mu zarzutem popełnienia deliktu dyscyplinarnego, zawartym w pkt III wnio-
sku o pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej. W tym zakresie 
zaś Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny dla Prokuratorów przy Prokuratorze 
Generalnym uchylił orzeczenie sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji i 
przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, 
postępowanie w tym zakresie nadal toczy się. Sąd Najwyższy nie jest wła-
ściwy do wypowiadania się w kwestii zasadności stosowania zawieszenia 
w czynnościach  B.S. w związku z tym zarzutem z tego powodu, że zarzut 
ten – jak już wyżej wskazano – nie był i nie mógł być objęty polem zaskar-
żenia skargą kasacyjną, a zatem nie pozostaje w jakimkolwiek aspekcie w 
kognicji sądu kasacyjnego. Tak więc prerogatywy Sądu Najwyższego co do 
orzekania w przedmiocie zawieszenia w czynnościach, określone w art. 71 
ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. Nr 21 z 
2002 r., poz. 206, ze zm.), odnosić należy jedynie do takiej konfiguracji 
procesowej, w której zawieszenie to związane jest z potrzebą dokonania 
oceny należytego zabezpieczenia toku postępowania, dotyczącą deliktu 
dyscyplinarnego, co do którego sąd kasacyjny powołany jest do rozstrzy-
gnięcia w postępowaniu kasacyjnym. 
W układzie procesowym, z którym mamy do czynienia w niniejszej 
sprawie, organem właściwym do ewentualnego uchylenia zawieszenia pro-
kuratora w czynnościach pozostaje – na dalszym etapie postępowania – 
sąd dyscyplinarny właściwy do rozpoznania sprawy w przedmiocie deliktu 
dyscyplinarnego zarzuconego prokuratorowi B.S. w pkt III wniosku o pocią-
gnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej (art. 71 ust. 4 ustawy o proku-

 
4
raturze) oraz – na każdym etapie postępowania - przełożony dyscyplinarny 
(art. 71 ust. 7 ustawy o prokuraturze). Jednakże tenże przełożony, t.j. – 
działający z upoważnienia Prokuratora Generalnego – Prokurator Krajowy, 
postanowieniem z dnia 26 listopada 2004 r. (a więc wydanym już po wyda-
niu postanowienia przez Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny dla Prokuratorów 
przy Prokuratorze Generalnym z dnia 18 września 2003 r.) nie znalazł po 
temu należytych podstaw.  
Tak więc uznając, że w opisanym wyżej układzie procesowym roz-
strzygnięcie w przedmiocie zawieszenia prokuratora B.S. w czynnościach 
wykraczałoby poza zakres kognicji sądu kasacyjnego – Sąd Najwyższy po-
zostawił wniosek złożony w tym przedmiocie bez rozpoznania.