SDI 45/13

Sygn. akt SDI 45/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca) SSN Kazimierz Klugiewicz Protokolant Anna Kuras przy udziale Zastępcy Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, w sprawie dr n. med. J.D., obwinionego z art. 8 Kodeksu Etyki Lekarskiej i art. 4 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. nr 136 z 2008 r., poz. 857 z póżn. zm.), po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę obwinionego, od orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 19 lutego 2013 r., utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Lekarskiego w […] z dnia 26 października 2012 r., 1/ oddala kasację; 2/ opłatą kasacyjną oraz wydatkami postępowania kasacyjnego w kwocie 20 zł (dwudziestu złotych) obciąża obwinionego. UZASADNIENIE W dniu 12 września 2011r. Zastępca Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej złożył wniosek o ukaranie dr n. med. J. D., którego obwiniono o to, że: 2 1/ podczas hospitalizacji G. Ż. w okresie od 6 do 8 maja 2009 r. na Oddziale Chirurgii Ogólnej Szpitala Powiatowego w Z. pomimo jednoznacznych sugestii radiologa opartych na wyniku TK klatki piersiowej z dnia 7.05.2009 r. opóźnił rozpoznanie chłoniaka u w/wymienionej pacjentki co stanowi naruszenia art. 8 Kodeksu Etyki Lekarskiej i art. 4 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. nr 136 z 2008 r., poz. 857 ze zm.), co doprowadziło do opóźnienia wdrożenia odpowiedniego leczenia; 2/ w dniu 8 maja 2009 po wypisie G. Ż. z Oddziału Chirurgii Ogólnej Szpitala Powiatowego w Z. nie poinformował jej o konieczności wykonania dodatkowych konsultacji specjalistycznych w poradni chorób sutka i pulmonologicznej w związku ze zmianą treści karty informacyjnej z w/w hospitalizacji, co stanowi naruszenie art. 21 Kodeksu Etyki Lekarskiej, co doprowadziło do opóźnienia rozpoznania chłoniaka i późniejszego wdrożenia leczenia onkologicznego. Okręgowy Sąd Lekarski w […] orzeczeniem z dnia 26 października 2012r. uznał dr n.med. J. D. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i skazał za to na karę upomnienia. Obaj obrońcy obwinionego zaskarżyli powyższe orzeczenie odwołaniami. W pierwszym z nich podniesiono zarzut dokonania błędnych ustaleń faktycznych, w drugim zaś obrazę przepisu postępowania, mianowicie art. 439 pkt 2 k.p.k., którego treść zawiera tak zwaną bezwzględną przesłankę uchylenia orzeczenia wynikającą z faktu, iż jeden z członków składu orzekającego nie był obecny na całej rozprawie. Orzeczenie zostało również zaskarżone przez pokrzywdzoną, która w swym odwołaniu podniosła zarzut rażąco niskiego wymiaru kary. 3 Naczelny Sąd Lekarski orzeczeniem z dnia 19 lutego 2013r., po rozpoznaniu odwołań, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji. Orzeczenie to zaskarżone zostało kasacją obrońcy obwinionego, w której ponownie podniesiono zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego, polegającego na obrazie przepisu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. – nieobecności jednego z członków składu orzekającego na całej rozprawie mającej miejsce przed Okręgowym Sądem Lekarskim, co stanowi bezwzględne uchybienie procesowe. Podnosząc ten zarzut, obrona wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzut podniesiony w kasacji skarżącego na uwzględnienie nie zasługiwał. Bezsprzecznie w protokole rozprawy z dnia 13 kwietnia 2012r. znajduje się zapis następującej treści: „obrońca – radca prawny I. H. – proszę o zaprotokołowanie, że w czasie składania wyjaśnień przez obwinionego jeden z członków sądu opuścił salę na około minutę”. Stwierdzenie to nie spotkało się z jakąkolwiek reakcją Okręgowego Sądu Lekarskiego, więc w istocie z protokołu rozprawy nie wynika, czy zawnioskowana do zaprotokołowania sytuacja rzeczywiście miała miejsce, którego z członków składu miałoby to dotyczyć, ewentualnie podczas jakiej części wyjaśnień obwinionego jeden z członków składu nie był obecny, oraz czy powtórzono czynność, w części jakiej była ona kwestionowana. Zasadą obowiązującą w przepisach procesowych, które w niniejszym postępowaniu są stosowane odpowiednio – art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708), jest to, że przebieg rozprawy odzwierciedla protokół – art. 143§1 pkt 11 k.p.k. O ile 4 któraś ze stron kwestionuje rzetelność sporządzenia protokołu z rozprawy, powinna wnieść o jego sprostowanie w trybie art. 152 k.p.k. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Brak zatem materiału, poza oświadczeniem obrońcy, który pozwalałby na przyjęcie, że jeden z członków składu orzekającego nie był obecny podczas całej rozprawy oraz dokonania kompleksowej oceny zaistniałego zdarzenia. Niezależnie od powyższego, stwierdzić należy, że o ile nawet opisana sytuacja miała miejsce, to nie miała ona znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie spowodowała zaistnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej. Jak wynika z akt, na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2012r. (k.137) Okręgowy Sąd Lekarski podjął decyzję o zawieszeniu postępowania w sprawie. Postępowanie podjęto dopiero w dniu 26 października 2012r. (k. 165v). Zgodnie zatem z dyspozycją art. 404§2 i 3 k.p.k. zasadą jest, że po podjęciu zawieszonego postępowania rozprawę prowadzi się w nowym terminie od początku. Tak też należy traktować rozprawę z dnia 26 października 2012r. Na rozprawę w dniu 26 października 2012r. obwiniony nie stawił się będąc prawidłowo zawiadomiony o jej terminie (k.153). W tej sytuacji, zgodnie z dyspozycją art. 479§2 k.p.k. (przepisy o postępowaniu uproszczonym stosuje się odpowiednio na podstawie art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009r. o izbach lekarskich), jeżeli obwiniony nie stawił się na rozprawie, odczytuje się uprzednio złożone jego wyjaśnienia. Wyjaśnienia obwinionego, jak i część innych dowodów przeprowadzonych w sprawie zostały na tej rozprawie ujawnione bez odczytywania w trybie art. 394§2 k.p.k. Obrońcy obwinionego w tej kwestii nie składali żadnych wniosków, przeciwnie, radca prawny I. H. oświadczył, że: „podtrzymuje to, co jest ustalone w protokole z 13.04.12 i nie ma więcej nic do dodania oprócz tego co przedstawił wcześniej” (k.165). 5 O ile można przyjąć, że przeprowadzone w ten sposób postępowanie narusza pewne wymogi procesowe w zakresie formy przeprowadzenia rozprawy, to jednak trzeba również mieć na względzie, że nie jest ono prowadzone przez osoby z wykształceniem prawniczym. Jednocześnie stwierdzić należy, ze żadne z uchybień, które zaistniało w tych okolicznościach nie ma charakteru bezwzględnej przesłanki odwoławczej, a także nie miało istotnego wpływu na treść zapadłego w sprawie orzeczenia. W tej sytuacji, brak jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutu podniesionego w kasacji. Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.