SDI 1/08

POSTANOWIENIE Z DNIA 11 LUTEGO 2008 R. SDI 1/08 Określenie w przepisach art. 91 a-d ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.): podstaw, granic, przedmiotu zaskarżenia i kręgu podmiotów uprawnionych do wno- szenia kasacji nie pozwala na uznanie, iż jest to „sprawa nieuregulowana w niniejszym rozdziale” (art. 95n powołanej ustawy), co wyklucza możliwość zaskarżenia kasacją Prokuratora Generalnego w trybie art. 521 k.p.k. roz- strzygnięcia sądu dyscyplinarnego niebędącego orzeczeniem. Przewodniczący: sędzia SN A. Siuchniński. Sędziowie SN: J. Dołhy, P. Kalinowski (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Krajowej: A. Herzog. Rzecznik Dyscyplinarny NRA: T. Krzemiński. Sąd Najwyższy w sprawie adw. Jacka B. i adw. Marcina Z., w przed- miocie uchybienia zasadom etyki zawodu adwokata, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 11 lutego 2008 r., z urzędu kwestii do- puszczalności kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na nie- korzyść od postanowienia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy Naczel- nej Radzie Adwokackiej z dnia 7 lipca 2007 r., utrzymującego w mocy po- stanowienie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w K. z dnia 29 wrze- śnia 2006 r., p o s t a n o w i ł pozostawić bez rozpoznania kasację Prokuratora Gene- ralnego. 2 U Z A S A D N I E N I E Postępowanie dyscyplinarne w stosunku do adwokatów Jacka B. i Marcina Z. zostało wszczęte o to, że: I. adw. Jacek B.: 1. w dniach 15, 16, i 18 lutego 2005 r. w W., naruszył obowiązek zachowa- nia umiaru i taktu wobec sądu, przed którym występował, a to Sądu Okrę- gowego w W., przez to, że zaniechał wykonywania obowiązków obrońcy z urzędu oskarżonej Janiny C. oraz celowo utrudniał doręczenie zarządze- nia o wyznaczeniu obrońcą z urzędu i wezwania na rozprawę, tj. o przewi- nienie dyscyplinarne z § 27 ust. 1 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godno- ści zawodu uchwalonego przez Naczelną Radę Adwokacką w dniu 10 paź- dziernika 1998 r. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Pra- wo o adwokaturze (Dz. U. 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.); 2. w dniach 16 i 18 lutego 2005 r. w W., nie stawił się na rozprawę przed Sądem Okręgowym w W., nie powiadamiając sądu o niemożności wzięcia udziału w rozprawie, tj. o przewinienie dyscyplinarne z § 30 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu uchwalonego przez Naczelną Radę Adwokacką w dniu 10 października 1998 r.; 3. w dniu 15 lutego 2005 r. w W., w piśmie kierowanym do Sądu Okręgo- wego w W., świadomie niezgodnie z prawdą podał, że pismo oskarżonej Janiny C. o wypowiedzeniu pełnomocnictwa otrzymał po rozprawie, tj. o przewinienie dyscyplinarne z § 11 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godno- ści zawodu uchwalonego przez Naczelną Radę Adwokacką w dniu 10 paź- dziernika 1998 r.; II. adw. Marcin Z.: 1. w dniach 15, 16, i 18 lutego 2005 r. w W., naruszył obowiązek zachowa- nia umiaru i taktu wobec sądu, przed którym występował, a to Sądu Okrę- 3 gowego w W., przez to, że zaniechał wykonywania obowiązków obrońcy z urzędu oskarżonej Janiny C. oraz celowo utrudniał doręczenie zarządze- nia o wyznaczeniu obrońcą z urzędu i wezwania na rozprawę, tj. o przewi- nienie dyscyplinarne z § 27 ust. 1 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godno- ści zawodu uchwalonego przez Naczelną Radę Adwokacką w dniu 10 paź- dziernika 1998 r. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Pra- wo o adwokaturze; 2. w dniach 16 i 18 lutego 2005 r. w W. nie stawił się na rozprawę przed Sądem Okręgowym w W., nie powiadamiając sądu o niemożności wzięcia udziału w rozprawie, tj. o przewinienie dyscyplinarne z § 30 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu uchwalonego przez Naczelną Radę Adwokacką w dniu 10 października 1998 r. Postanowieniem z dnia 18 października 2005 r. Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w K. umorzył postępowanie dyscyplinarne w stosunku do adwokatów Jacka B. i Marcina Z. To roz- strzygnięcie zostało zaskarżone odwołaniem wniesionym przez Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o uchylenie kwestionowanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu tego odwołania, Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w K., postanowieniem z dnia 29 września 2006 r. utrzymał w mocy zaskar- żone rozstrzygnięcie. Od tego ostatniego postanowienia kolejne odwołanie złożył Minister Sprawiedliwości wnosząc alternatywnie: o uchylenie zaskar- żonego postanowienia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w K. i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania albo o uchy- lenie zarówno tego postanowienia, jak i postanowienia Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w K. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2007 r. Wyższy Sąd Dyscyplinarny Naczelnej Rady Adwokackiej nie uwzględnił odwołania wniesionego przez 4 Ministra Sprawiedliwości i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Są- du Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w K. Obecnie, Prokurator Generalny wystąpił z kasacją na niekorzyść ad- wokatów Jacka B. i Marcina Z., zaskarżając powołane wyżej postanowienie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej. W nad- zwyczajnym środku zaskarżenia zarzucono rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść „orzeczenia” naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 95n prawa o adwokaturze, polegające na zaniechaniu przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny Naczelnej Rady Adwokackiej wszechstronnej kontroli odwoławczej zaskar- żonego postanowienia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w K. i nie wskazaniu czym kierował się sąd wydając zaskarżone postanowienie, w następstwie czego doszło do utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzy- gnięcia. W oparciu o tak sformułowany zarzut kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu Naczelnej Rady Adwokackiej do ponownego roz- poznania w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie, w pisemnych mo- tywach skargi kasacyjnej podniesione zostało zagadnienie dopuszczalno- ści jej wnoszenia przez Prokuratora Generalnego, w trybie przewidzianym w art. 521 k.p.k. W przekonaniu skarżącego, modyfikacja ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze, dokonana ustawą z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 540) stworzyła możliwość wnoszenia kasacji przez podmioty wymienione art. 521 k.p.k. – również od postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne, tj. w fazie dochodzeń dyscyplinarnych. Taka bowiem forma rozstrzygnięć jest przewidziana na tym etapie postępowania dyscyplinarnego, który odpowiada w procedurze karnej postępowaniu przygotowawczemu. Na gruncie obecnych uregulowań zawartych w Ko- deksie postępowania karnego dopuszczalne jest zaskarżenie kasacją pra- 5 womocnego postanowienia sądu, utrzymującego w mocy postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego, jeśli znajdowało się ono w fazie ad personam. Tym samym, przepis art. 521 k.p.k. – w przekonaniu skarżącego – stwarza Prokuratorowi Generalnemu możliwość wniesienia kasacji zarówno od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie sądowe, jak i od prawomocnego orzeczenia sądu kończące- go postępowanie przygotowawcze. Skoro ta materia nie jest uregulowana odrębnie w przepisach ustawy – Prawo o adwokaturze, to zdaniem autora nadzwyczajnego środka zaskarżenia, przepis art. 95n tej ustawy w brzmie- niu obecnie obowiązującym, daje Prokuratorowi Generalnemu podstawę do korzystania z uprawnień, przewidzianych w art. 521 k.p.k., również w odniesieniu do prawomocnych postanowień sądowych kończących postę- powanie dyscyplinarne. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Obowiązek każdorazowego badania warunków formalnych dopusz- czalności kasacji jest oczywisty i zawsze wyprzedza jej merytoryczne roz- poznawanie. Zanim można przystąpić do analizy podniesionych w kasacji zarzutów należy ocenić kwestię dopuszczalności jej wniesienia i uprawnie- nia podmiotu, jaki z nią wystąpił. Potrzeba przeprowadzenia takiej kontroli w tej sprawie, trafnie została wskazana już przez sam podmiot wnoszący skargę, a także przez adw. Jacka B., w nadesłanej odpowiedzi na kasację. Wynik tej analizy i kontroli prowadzi jednak do wniosków odmiennych od tych, do jakich doszedł autor wywodów zamieszczonych w części motywa- cyjnej kasacji. Na wstępie zauważyć trzeba, że już w zarzucie kasacji skarżący błędnie określił kwestionowane rozstrzygnięcie mianem „orzeczenia”, skoro w rzeczywistości ma ono formę postanowienia. Ustawa – Prawo o adwoka- turze wprowadziła i konsekwentnie posługuje się podziałem rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu dyscyplinarnym na: postanowienia i orze- 6 czenia. Z każdą z tych form wiąże się też etap tego postępowania i rodzaj materii będącej przedmiotem tychdecyzji procesowych. Zatem, przy formu- łowaniu nadzwyczajnych środków zaskarżenia przez podmioty specjalne należy oczekiwać szczególnie precyzyjnego stosowania się do terminologii przyjętej przez ustawodawcę. Przypomnieć także w tym miejscu należy konsekwentne stanowisko Sądu Najwyższego, prezentowane zarówno na gruncie postępowania dys- cyplinarnego dotyczącego adwokatów (por. postanowienie z dnia 28 lutego 2007 r.,SDI 5/07 – niepubl.), jak i radców prawnych (por. postanowienie z dnia 21 grudnia 2006 r., SDI 30/06 – niepubl.), zgodnie z którym wprowa- dzenie przez ustawodawcę w aktach prawnych o charakterze dla tych kor- poracji ustrojowym, wyraźnego podziału rozstrzygnięć zapadających w tym postępowaniu i związanie ich rodzaju z etapem tego postępowania na ja- kim zostały podjęte, ma istotne znaczenie normatywne. Zgodnie z dyspo- zycją art. 95 ust. 2 ustawy – Prawo o adwokaturze, rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarnego zapadają w formie orzeczeń lub postanowień. Identyczne postaci rozstrzygnięć kończących postępowanie dyscyplinarne przewiduje też przepis art. 88a tej ustawy, określający tryb i zasady ich zaskarżania. Prowadzi to do wniosku, że zarówno od orzeczenia, jak i od postanowienia zwykłe środki odwoławcze przysługują stronom i Ministrowi Sprawiedliwo- ści. Natomiast, stosownie do dyspozycji art. 91a ust. 1 ustawy, nadzwy- czajny środek zaskarżenia został związany wyłącznie z takim rozstrzygnię- ciem zapadającym w postępowaniu dyscyplinarnym, wydanym przez Wyż- szy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji, które ma postać orzeczenia. Wprawdzie, uchylony został przepis art. 95m ustawy – Prawo o adwokatu- rze, będący podstawą do wydania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lipca 1998 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosun- ku do adwokatów i aplikantów adwokackich (Dz. U. Nr 99, poz. 635 ze zm.), regulującego szczegółowe zasady i tryb postępowania dyscyplinar- 7 nego w stosunku do adwokatów i aplikantów adwokackich, ale zachowany został w ustawie podział na poszczególne etapy postępowania dyscypli- narnego. I tak, przepis art. 95c ustawy z całego postępowania dyscyplinar- nego wyodrębnia etap dochodzenia, postępowanie przed sądem dyscypli- narnym i postępowanie wykonawcze. Podobnie, art. 90 ust. 2 mówi o wszczęciu dochodzenia lub postępowania przed sądem dyscyplinarnym. Zgodnie z ustawą, rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje uprawnienie do wszczęcia dochodzenia, skierowania do sądu dyscyplinarnego wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego lub wniosku o ukaranie do dziekana okręgowej rady adwokackiej (art. 93a ustawy). Z kolei przepis art. 95 d ustawy upoważnia zarówno sąd dyscyplinarny, jak rzecznika dyscypli- narnego do umorzenia postępowania dyscyplinarnego w wypadkach mniejszej wagi. Chociaż rozwiązania ukształtowane w wyniku nowelizacji ustawy o adwokaturze, dokonane ustawą z dnia 29 marca 2007 r., dalekie są od precyzyjnego określenia szczegółowych relacji między poszczegól- nymi podmiotami uczestniczącymi w postępowaniu dyscyplinarnym, zasad odnoszących się do postępowania odwoławczego i reguł procedowania, ale nie ulega wątpliwości, że zasadnicze znaczenie ma zachowanie po- działu rozstrzygnięć zapadających w tym postępowaniu na postanowienia i orzeczenia, zachowanie dotychczasowych etapów postępowania z podzia- łem na dochodzenie, postępowanie sądowe i postępowanie wykonawcze oraz określenie rodzajów środków odwoławczych w powiązaniu z formami rozstrzygnięć. Szczególne znaczenie ma zwłaszcza wyodrębnienie w art. 88a ustawy postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne. Z zary- sowanego tam podziału rozstrzygnięć wynika, że w tym postępowaniu, to- czącym się również na obecnych zasadach, występuje kategoria decyzji procesowych rozstrzygających o dalszym biegu procesu, mająca postać postanowień. Niezależnie od tego, czy są to postanowienia jedynie bloku- jące wydanie rozstrzygnięcia co do przedmiotu tego postępowania, czy też 8 zawierające takie rozstrzygnięcie (bo takiej zależności ustawodawca obec- nie nie określił), zupełnie zasadnicze znaczenie ma to, że przy zachowaniu tego podziału jedynie w stosunku do jednej grupy rozstrzygnięć wyraźnie przewidziano możliwość zaskarżenia ich kasacją. Stosownie do dyspozycji art. 91a ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturze tylko od orzeczenia wydane- go przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje kasa- cja. Od żadnego zatem innego rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym ten nadzwyczajny środek zaskarżenia nie przysługuje. Dla rozważanego zagadnienia istotne znaczenie ma też krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia kasacji. Możliwość tę ustawa przyznaje stro- nom, Ministrowi Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Naczelnej Rady Adwokackiej. Gdyby na moment hipotetycznie założyć, że ustawodawca rzeczywiście zamierzał zróżnicować zakresy uprawnień poszczególnych podmiotów i przyznać niektórym spośród nich dalej idącą możliwość kwestionowania kasacją również postanowień pra- womocnie kończących postępowanie dyscyplinarne, to właśnie przepis art. 91a ustawy – Prawo o adwokaturze był do tego właściwym miejscem. Sko- ro ustawodawca tego nie uczynił (choć właśnie w tej noweli, na którą powo- łuje się skarżący, w istotny sposób zmodyfikował reguły postępowania dys- cyplinarnego w stosunku do adwokatów), to znaczy, że poszukiwanie roz- wiązania zastępczego w postaci odwoływania się do odpowiedniego sto- sowania przepisu art. 521 k.p.k. nie znajduje sensownego uzasadnienia. Wbrew poglądowi zaprezentowanemu przez skarżącego, powołana przezeń nowelizacja ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokatu- rze, dokonana ustawą z dnia 29 marca 2007 r., nie doprowadziła do sytua- cji, w której podmioty wymienione w art. 521 k.p.k. uzyskiwałyby nowe – szersze niż dotychczas – uprawnienia do kwestionowania skargą kasacyj- ną rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu dyscyplinarnym toczącym się w stosunku do adwokatów, a podejmowanych w formie postanowień w 9 fazie dochodzenia. Przede wszystkim, proponowana przez skarżącego wy- kładnia nie znajduje wyraźnego oparcia normatywnego. Rzecz w tym, że wskazywany przez niego przepis art. 95n ustawy – Prawo o adwokaturze, daje podstawę do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postę- powania karnego jedynie w sprawach, które nie zostały uregulowane w od- powiednim rozdziale powołanej ustawy, tj. w rozdziale o postępowaniu dyscyplinarnym. Nie otwiera on natomiast drogi do stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego w kwestiach uregulowanych w tym właśnie rozdziale ustawy, ale w sposób odmienny niż to ma miejsce w procedurze karnej. Tymczasem, taka właśnie sytuacja występuje w rozważanym ukła- dzie procesowym. Zarówno rodzaj rozstrzygnięć zapadających w postępo- waniu dyscyplinarnym, podlegających zaskarżeniu kasacją, jak i katalog podmiotów uprawnionych do występowania z tym nadzwyczajnym środ- kiem zaskarżenia, wynika wprost z ustawy – Prawo o adwokaturze. Nie do przyjęcia jest zatem teza, że obowiązujący model postępowania dyscypli- narnego w stosunku do adwokatów przewiduje dwa odrębne tryby postę- powania kasacyjnego, zakotwiczone w dwóch różnych aktach normatyw- nych, różne co do przedmiotu zaskarżenia i podmiotów uprawnionych do wniesienia kasacji, z których jeden tryb jest wyraźnie skonstruowany dla potrzeb tego postępowania i umieszczony w ustawie o charakterze ustro- jowym dla korporacji adwokackiej, a drugi miałby wynikać z ogólnego ode- słania do innego aktu normatywnego. Z założeniem racjonalnego ustawo- dawcy i spójności obowiązującego systemu nie da się pogodzić zatem wy- kładnia, wedle której w odniesieniu do orzeczeń sądów dyscyplinarnych, zapadających w wyniku rozpoznania sprawy po złożeniu aktu oskarżenia – zakres zaskarżenia kasacją i katalog uprawnionych do jej wniesienia pod- miotów miałby regulować konkretny przepis art. 91a ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturze, natomiast w drodze generalnego odesłania do odpowied- niego stosowania Kodeksu postępowania karnego, zawartego w art. 95n 10 tejże ustawy, powstawałby odrębny krąg rozstrzygnięć zapadających na innym etapie postępowania dyscyplinarnego, poddanych kontroli kasacyj- nej uruchamianej przez podmioty wymienione w wyraźnie inaczej zbudo- wanym katalogu. Nieracjonalność takiego zabiegu legislacyjnego staje się jeszcze bardziej jaskrawo widoczna, gdy się zważy, że w katalogu podmio- tów uprawnionych do wniesienia kasacji, o której mowa w art. 91a ust. 1 ustawy, wymieniony jest m.in. Minister Sprawiedliwości, zaś – w myśl kon- cepcji zaprezentowanej przez skarżącego – przy odpowiednim stosowaniu art. 521 k.p.k. uprawnienie to przysługiwałoby Prokuratorowi Generalnemu. Ten sam zatem podmiot, w tym samym obszarze działania, jakim jest wno- szenie nadzwyczajnego środka zaskarżenia w postępowaniu dyscyplinar- nym, miałby więc dysponować zupełnie innymi zakresami uprawnień w zależności jedynie od tego, czy występowałby w roli Ministra Sprawiedliwo- ści, czy też w roli Prokuratora Generalnego. Jeszcze bardziej dziwacznie przedstawiałaby się sytuacja Rzecznika Praw Obywatelskich, którego je- den zakres zaskarżenia – w odniesieniu do orzeczeń wskazanych w art. 91a ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze – byłby ograniczony przez ten przepis, a inny – szerszy zakres zaskarżenia obejmujący również postano- wienia – miałby mieć za podstawę przepis art. 521 k.p.k. Zupełnie niezro- zumiała sytuacja musiałaby także powstać w odniesieniu do terminów ka- sacji przysługujących tzw. podmiotom specjalnym. Prokurator Generalny miałby do dyspozycji terminy wynikające z Kodeksu postępowania karne- go, zaś Rzecznik Praw Obywatelskich – w wypadku skarżenia orzeczenia dysponowałby terminem wynikającym z art. 91c ustawy – Prawo o adwoka- turze, natomiast w wypadku kwestionowania postanowienia – mógłby ko- rzystać z dłuższego terminu wynikającego z przepisów Kodeksu postępo- wania karnego. Próba takiej interpretacji byłaby sprzeczna z podstawowym dla sądowej wykładni prawa założeniem tworzenia przez ustawodawcę ra- cjonalnych rozwiązań legislacyjnych. 11 Trzeba też zauważyć, że przyznanie Prokuratorowi Generalnemu prawa wnoszenia kasacji od postanowień zapadających w toku lub koń- czących dochodzenie dyscyplinarne, w drodze odpowiedniego stosowania przepisu art. 521 k.p.k., otworzyłoby drogę do zaskarżania tych rozstrzy- gnięć wyłącznie na niekorzyść obwinionych. Tymczasem, nie ulega wątpli- wości, że skoro całe postępowanie dyscyplinarne ma charakter deliktowy i jego model jest oparty o reguły prawa karnego, to przepisy, które to postę- powanie normują, muszą być wykładane ściśle. Nie można zatem w drodze interpretacji (opartej jedynie na odwołaniu się do ogólnej normy odsyłającej do odpowiedniego stosowania przepisów innej ustawy) otwierać możliwości jednokierunkowego kwestionowania prawomocnych rozstrzygnięć, i to tylko przez tzw. podmioty specjalne. Jeżeli będzie wolą ustawodawcy wprowa- dzenie takiego rozwiązania w sferze odpowiedzialności dyscyplinarnej ad- wokatów, to powinno ono zmaterializować się w formie odpowiednio wy- raźnej interwencji legislacyjnej. Tej ostatniej nie powinno się zastępować rozszerzającą wykładnią przepisu, co do zakresu oddziaływania którego, wątpliwości słusznie wskazał sam autor kasacji. Podsumowując, należy zatem stwierdzić, że określenie w przepisach art. 91 a-d ustawy – Prawo o adwokaturze: podstaw, granic, przedmiotu zaskarżenia i kręgu podmiotów uprawnionych do wnoszenia kasacji nie pozwala na uznanie, iż jest to „sprawa nieuregulowana w niniejszym roz- dziale” (art. 95 n ustawy), co wyklucza możliwość zaskarżenia kasacją Pro- kuratora Generalnego w trybie art. 521 k.p.k. rozstrzygnięcia sądu dyscy- plinarnego niebędącego orzeczeniem. W tych warunkach – w drodze odpowiedniego zastosowania przepi- sów art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k., a tak- że art. 91a ustawy – Prawo o adwokaturze – należało pozostawić bez roz- poznania kasację Prokuratora Generalnego wniesioną w tej sprawie – jako niedopuszczalną. 12 Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.