SA/Sz 834/02

SA/Sz 834/02 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-04-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /sprawozdawca/
Barbara Gebel
Danuta Strzelecka-Kuligowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
OSK 940/04 - Wyrok NSA z 2004-11-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnej i statusu bezrobotnego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...]Starosta w oparciu o art. 37k ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.) przyznał A. D., zam. [...]prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]r.
Postanowieniem z dnia [...]r. Starosta na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, art. 149 § 1 i art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego przyznanego ostateczną decyzją z dnia [...]r. Okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania było powzięcie informacji o pobieraniu przez A. D. od [...]r. renty rodzinnej.
W efekcie przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 145 i art. 151 § 1 k.p.a. oraz art. 6 pkt 6 lit. a) 1 b) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit i) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, Starosta uchylił własną decyzję z dnia [...]r. w sprawie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]r. Jednocześnie orzekł o odmowie uznania A. D. za osobę bezrobotną z dniem [...]r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rejestrując A. D. w dniu [...]r. jako osobę ubiegającą się o świadczenie przedemerytalne przyjęto dane wskazane przez stronę w karcie rejestracyjnej. W złożonym pod odpowiedzialnością karną oświadczeniu A. D. podała, że nie uzyskuje dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia. Jednakże, z informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyszło na jaw, że strona pobiera rentę rodzinną, W toku postępowania wyjaśniającego okazało się, iż na dzień rejestracji, tj. [...]r. A. D. osiągała dochód w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia, gdyż w okresie [...]uzyskiwała miesięczny dochód w wys. [...]zł. Z tych też powodów organ uznał, że na dzień [...]r. strona nie mogła być uznana za osobę bezrobotną.
A. D. od decyzji tej złożyła odwołanie do Wojewody uznając, iż jest ona krzywdząca bowiem pozostawia ją bez żadnych środków do życia. Odwołująca się przyznała, że pobierała część renty rodzinnej po zmarłym mężu a jej kwota przekroczyła [...]zł., tj. wynosiła [...]zł. Nikt jednak nie wytłumaczył jej przepisów prawa w tym zakresie. Nadto wskazała, że obecnie pozbawiona została wszystkich świadczeń, rentę zawiesiła a środki finansowe są jej niezbędne na opłatę czynszu, innych świadczeń oraz na wspomożenie córki studiującej w [...].
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...]r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy opierając się na zgromadzonym materialne dowodowym ustalił, że A. D. w okresie [...]. otrzymywała rentę rodzinną wynoszącą w okresie [...]r. brutto [...]zł., a od [...]r. brutto [...]zł. Kwoty te przekraczały połowę najniższego wynagrodzenia, gdyż w okresie [...]r. najniższe wynagrodzenie w kraju wynosiło [...]zł., a od [...]r. [...]zł., co uniemożliwiało uznanie odwołującej się na dzień [...]r. za osobę bezrobotną z uwagi na wysokość osiąganego dochodu. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda podzielił w całości stanowisko wyrażone przez organ I instancji.
Skargę na tą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie złożyła A. D. zarzucając organom niewłaściwą ocenę dowodów w postaci zaświadczeń wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych a dotyczących pobieranej renty rodzinnej. Skarżąca podała, że składając wniosek o uzyskanie świadczenia przedemerytalnego została poinformowania ustnie, że otrzyma rentę rodzinną w wysokości [...]%, a córka [...]% i nie będzie z tym żadnych problemów. Zakład Ubezpieczeń Społecznych bez stosownego powiadomienia sam podzielił rentę po [...]%. Wskutek interwencji, pracownik Zakładu wyjaśnił, że taki podział będzie korzystny i dla niej i dla córki. Skarżąca przyznaje, iż zgodziła się z tym podziałem, ponieważ całą rentę oddawała córce na studia w [...]. Zgodnie z propozycją ZUS część swojej renty zawiesiła. Dalej skarżąca podniosła, że przez cały okres załatwiania sprawy świadczenia przedemerytalnego była mylnie informowana i pouczana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Powiatowy Urząd Pracy. W związku z powyższym stwierdziła, że skarga jest zasadna i wniosła o przyznanie świadczenia przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z ważył, co następuje:
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz, U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności wydanych decyzji z prawem. Nie są natomiast uprawnione do orzekania o przyznaniu lub o odmowie przyznania uprawnień, np. świadczeń przedemerytalnych.
Poczynienie powyższej uwagi na wstępie niniejszych motywów wyroku stało się nieodzowne z uwagi na treść żądania strony sformułowanego w treści skargi.
Materialnoprawną podstawę decyzji Wojewody stanowią
przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w art. 37j określa kryteria, których spełnienie warunkuje przyznanie (zasiłku (przedemerytalnego. Przyznanie zasiłku ] przedemerytalnego nie zależy od swobodnego uznania organu, ale od spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych przesłanek, od których uzależnione jest otrzymanie tego świadczenia. Dlatego wskazywane okoliczności faktyczne dotyczące sytuacji osobistej, potrzeb finansowych związanych z koniecznością ponoszenia określonych wydatków a wykraczające poza obszar przesłanek od których uzależnione jest otrzymanie zasiłku \ przedemerytalnego, nie mogą mieć znaczenia dla oceny zasadności rozstrzygnięcia w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego.
Zgodnie z art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ; zasiłek j przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego oraz posiadającej odpowiedni staż pracy.
W rozpoznawanej sprawie za trafne uznać należy ustalenia organów, że A. D. nie wypełniała na dzień przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego wszystkich kryteriów do przyznania jej tego świadczenia, bowiem w dacie decyzji z [...]r. skarżąca nie powinna być traktowana jako osoba bezrobotna w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wskazana norma prawna zawiera definicję osoby bezrobotnej za którą można było uznać m.in. osobę nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g), nie uczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli (m.in.) nie uzyskuje miesięcznie dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia.
Okoliczność uznania skarżącej za osobę bezrobotną została oparta pierwotnie na oświadczeniu A. D. złożonym w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...]w którym skarżąca podała, iż nie posiada dochodów podlegających opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym m.in. renty rodzinnej (dowód: oświadczenie z dnia [...]r. - karta [...] akt administracyjnych organu I instancji).
W dniu [...]r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...]wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...]z [...]r. w którym zawarto informację o pobieraniu przez A. D. renty rodzinnej.
Dnia [...]r. skarżąca złożyła przed pracownikiem Starostwa Powiatowego w [...]kolejne oświadczenie, pod odpowiedzialnością karną, w którym podała, że od [...] r. otrzymuje rentę rodzinną w wysokości [...]% od kwoty [...]zł. (dowód: karta [...] akt administracyjnych organu I instancji).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaprzeczył tym informacjom wskazując na fakt pobierania przez A. D. [...]% renty rodzinnej w okresie [...] - w wysokości [...]zł. od [...]r. a następnie w wysokości [...]zł. od [...]r. (dowód: pismo ZUS z [...]r. - karta [...], zaświadczenie ZUS z [...]r. - karta [...] akt administracyjnych organu I instancji).
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, za nietrafne należało uznać zarzuty skarżącej odnoszące się do niewłaściwej oceny zabranych dokumentów w sprawie.
W okresie pobierania przez skarżącą świadczenia przedemerytalnego, kwota najniższego wynagrodzenie wynosiła:
- w okresie do [...]r.: [...]zł. - rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...]r. zmieniające rozporządzenie w sprawie najniższego wynagrodzenia pracowników za pracę [...],
- w okresie do [...]r.: [...]zł. - rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...]r. zmieniające rozporządzenie w sprawie najniższego wynagrodzenia pracowników za pracę [...].
W związku z tym, pobierana przez skarżącą część renty rodzinnej przekraczała połowę najniższego wynagrodzenia.
Sąd nie podzielił zarzutów o mającym mieć miejsce mylnym informowaniu skarżącej przez pracowników organów co do warunków i zasad pobierania świadczenia przedemerytalnego. Skarżącą własnoręcznym podpisem na oświadczeniu z dnia [...]r. potwierdziła fakt poinformowania ją o przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Ponadto, jak dostatecznie wykazały organy obu instancji, to skarżąca składając nierzetelne oświadczenia odnośnie osiąganych dochodów, wprowadziła organy w błąd poprzez nie wykazanie dochodów z tytułu pobieranej renty rodzinnej.
Mając na uwadze poczynione ustalenia, wobec potwierdzenia informacji
o faktycznym pobieraniu przez A. D. renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia, organy zasadnie przeprowadziły postępowanie w trybie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekając o uchyleniu decyzji przyznającej prawo do świadczenia przedemerytalnego z [...]r. jednocześnie odmawiając uznania skarżącej za osobę bezrobotną na dzień [...]r.
Skoro wydana decyzja nie narusza prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).