SA/Sz 593/03

SA/Sz 593/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-09-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Mirosława Włodarczak-Siuda /przewodniczący/
Stefan Kłosowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par 1 pkt 1m, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych I. u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., Nr [...], II. orzeka iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. z a s ą d z i ć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz B. S. kwotę [...] /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił B. S. wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do [...] oraz powyżej [...] alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie zlokalizowanym przy A. w S.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do wniosku o wydanie zezwoleń, B. S. załączyła wszystkie wymagane dokumenty, a lokal przy A. spełnia wymogi określone w uchwale Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] r. zmienionej uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Gminy Miasto . Jednakże zgodnie z art. 1 ust 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. Kierując się tymi przesłankami organ odmówił wydania zezwoleń. Wskazał też, że na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu przy A w S. były wcześniej wydane zezwolenia na okres od dnia [...] r. do [...] r., jednakże w związku z powtarzającymi się zakłóceniami porządku publicznego, mającymi związek ze sprzedażą napojów alkoholowych w tej placówce, Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. cofnął udzielone zezwolenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , a Naczelny Sąd Administracyjny utrzymały w mocy tę decyzję.
O prowadzonym postępowaniu w przedmiocie wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych B. S. w lokalu przy A. poinformowano Z. W. M. jako stronę w sprawie, ponieważ lokal zlokalizowany jest w budynku [...] stanowiącym przedmiot współwłasności wielu osób, a funkcjonowanie sklepu prowadzącego sprzedaż napojów alkoholowych ma wpływ na korzystanie z nieruchomości. Zarządca nieruchomości przy A. tj. A. S. w S. oraz mieszkańcy tych budynków zwrócili się z prośbą o nie wydawanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy A. wskazując, że jest to działalność uciążliwa z uwagi na spożywanie alkoholu w bramach i na podwórkach posesji, co powoduje ich zanieczyszczanie i stwarza zagrożenie dla mieszkańców poprzez zaczepki i wulgarne słownictwo. Ponadto, przedstawiciel W. M. dostarczył uchwałę W. z dnia [...] r. wyrażającą protest przeciwko uruchomieniu sprzedaży napojów alkoholowych w wyżej wskazanym sklepie.
Także Rada Osiedla [...], negatywnie zaopiniowała wniosek B. S. o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy A., z uwagi na liczne skargi mieszkańców na dotychczasową działalność placówki.
Również Zarząd Miasta, działając w oparciu o obowiązującą do dnia [...] r. treść art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] negatywnie zaopiniował wniosek B. S. o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy A.. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
W związku z powyższym organ I instancji uznał, że ponowne uruchomienie sprzedaży napojów alkoholowych w lokalu przy A. spowoduje zagrożenie stanu bezpieczeństwa publicznego, porządku i ładu. Dlatego, pomimo, że usytuowanie punktu odpowiada warunkom określonym we wskazanej wyżej uchwale Rady Miasta, odmówił udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, mając na względzie interes społeczny wynikający z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zobowiązującej gminy do podejmowania działań zmierzających do ograniczenia spożycia alkoholu, oraz problematykę porządku i spokoju publicznego jako zadania własnego gminy.
W odwołaniu od decyzji B. S. podniosła, iż decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa proceduralnego zawartego w art. 6, 28, 76 § 1, 80, 107 §1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w art. 73 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, jak również z naruszeniem art. 140 kodeksu cywilnego, oraz przepisów zawartych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 z późn. zm.), a także w uchwale Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Gminy Miasto S, zmienionej uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Jej zdaniem, sprzeciw W. wyrażony w jej uchwale oraz zarządcy nieruchomości budzą szereg wątpliwości m. in. z uwagi na objęcie w uchwale W. zakazu prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych w obrębie całej posesji przy A. a nie konkretnego lokalu oznaczonego nr [...] Odwołująca się podniosła też, że organ I instancji naruszył art. 140 Kodeksu cywilnego oraz ustawę z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, bezpodstawnie ograniczając jej swobodne rozporządzanie własnym lokalem. Ponadto niedopuszczalne jest aby organ I instancji odnosił się do przesłanek cofnięcia zezwoleń udzielanych poprzednim przedsiębiorcom, za których działanie nie ponosi ona odpowiedzialności, a przypisując jej zakłócanie porządku publicznego, organ naruszył jej dobra osobiste. Podniosła także, że lokal /[...]/ położony przy A. którego jest właścicielką, spełnia wszystkie warunki określone w uchwale Rady Miasta S. w sprawie sprzedaży napojów alkoholowych, a przepisy ustawy z dnia [...] r. Prawo działalności gospodarczej umożliwiają każdemu podejmowanie takiej działalności na równych prawach.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazało, że od dnia [...]r. obowiązuje nowelizacja ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 167 poz. 1372) i zgodnie z art. 2 tej ustawy sprawy wszczęte i nie zakończone przed tym dniem rozpatruje się na podstawie przepisów dotychczasowych. Z uwagi na to, odwołanie B. S. zostało rozpatrzone na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 8 listopada 2002 r. tj. do dnia wejścia w życie nowelizacji.
SKO wskazało, że zgodnie z mającą zastosowanie w niniejszej sprawie treścią art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), po zasięgnięciu opinii zarządu gminy. Natomiast - w myśl art. 12 ust. 2 tej ustawy - zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych i warunki sprzedaży tych napojów są ustalane w drodze uchwały właściwej rady gminy. Jednak, oprócz stosowania określonych wyżej zasad organ koncesyjny winien kierować się przy wydawaniu zezwolenia również ogólną zasadą materialnoprawną uwzględniania przy załatwianiu spraw indywidualnego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zawartą w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie podzieliło argumentację Zarządu Miasta S. i postanowieniem z dnia [...] r. ([...] utrzymało w mocy wyrażoną w formie postanowienia negatywną opinię Zarządu Miasta S.
Kolegium wskazuje też, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych stroną jest nie tylko podmiot który ubiega się o takie zezwolenie ale z uwagi na fakt, iż wiele z punktów sprzedaży napojów alkoholowych znajduje się na nieruchomościach stanowiących przedmiot współwłasności wielu osób, ogół takich współwłaścicieli posiada również interes prawny dotyczący przedmiotowego postępowania. Funkcjonowanie lokalu użytkowego w budynku wielorodzinnym, zwłaszcza sklepu w którym sprzedaje się alkohol ma niewątpliwie wpływ na korzystanie z nieruchomości oraz związane z tym korzystaniem uprawnienia właścicieli. Wskazuje na to wyrok NSA z dnia [...] r. (II [...]), zgodnie z którym współwłaściciele nieruchomości na której prowadzi się sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych mają prawa strony w postępowaniu administracyjnym z wniosku innego współwłaściciela o wydanie zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. W.M. budynku przy A. nie wyraża zgody na prowadzenie na ich posesji sprzedaży napojów alkoholowych, co znalazło wyraz w podjętej w dniu [...] r. uchwale przegłosowanej zgodnie z art. 22 ustawy o własności lokali większością udziałów posiadanych przez poszczególnych właścicieli. Zdaniem Kolegium, sens prawny powyższej uchwały oznacza zakaz sprzedaży napojów alkoholowych w obrębie całej nieruchomości zarówno w znaczeniu lokalowym jak i gruntowym. Na poparcie tej tezy, Kolegium powołało się też na wyrok NSA z dnia [...] r. (II SA/ [...]) w którym Sąd wyraził pogląd, iż sprzeciw współwłaściciela nieruchomości co do prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych na nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności ma znaczenie prawne. Wydanie zezwolenia na taką działalność bez zgody pozostałych współwłaścicieli skutkuje, zdaniem Kolegium, nieważnością zezwolenia. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia [...] r. (II [...]) spory między współwłaścicielami odnośnie sposobu korzystania z rzeczy wspólnej jako sprawy cywilne rozpoznawane są zgodnie z art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego przez sądy powszechne. Bez rozstrzygnięcia takiego sporu ewentualne udzielenie pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jednemu ze współwłaścicieli naruszałoby uprawnienia drugiego. Zdaniem Kolegium, wspomniane orzeczenie zostało wydane w celu zapobieżenia przypadkom ignorowania przepisów prawa cywilnego dotyczących współwłasności (art. 206 Kodeksu cywilnego). W ocenie organu II instancji, z podanych wyżej przykładów wynika, iż w sprawach dotyczących wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych orzecznictwo sądów ukierunkowane zostało na upodmiotowienie wspólnot mieszkaniowych, co znalazło swój wyraz w nałożonym nowelizacją z dnia [...] r., ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obowiązku uzyskania przez podmiot starający się o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych uprzedniej zgody właściciela, zarządcy, użytkownika lub administratora budynku. Z uwagi na powyższe ustalenia faktyczne i prawne, Kolegium stanęło na stanowisku iż organ I instancji zasadnie odmówił B. S. wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, z uwagi na brak zgody na taką działalność Wspólnoty Mieszkaniowej przy A. wyrażonej w uchwale z dnia [...] r. i nie przekroczył swoich uprawnień kompetencyjnych w tym zakresie określonych w art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ani zasad dotyczących własności nieruchomości lokalowych i wykonywania tego prawa określonych w ustawie o własności lokali oraz w art. 140 Kodeksu cywilnego.
Odnosząc się do podniesionego przez odwołującą się odmiennego stanowiska zajętego przez Wydział Architektury oraz Wydział Prywatyzacji i Aktywizacji Gospodarczej Urzędu Miasta S Kolegium wyjaśniło, iż tryb postępowania wynikający z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) - którego rezultatem może być wydana po przeprowadzonym procesie budowlanym - decyzja o spełnieniu technicznych warunków do prowadzenia w nim działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych, jest odmienny od trybu przewidzianego w art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, polegającego na wydaniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych konkretnemu przedsiębiorcy, po spełnieniu wymogów określonych w ustawie oraz uchwale rady gminy. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych ma charakter szerszy, bo przedmiotowo - podmiotowy tj. związany z konkretnym lokalem oraz konkretnym przedsiębiorcą. Dlatego, zdaniem Kolegium, organ I instancji który podniósł również kwestię uprzedniego zakłócania porządku publicznego w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu w którym prowadzono sprzedaż napojów alkoholowych przez poprzednich posiadaczy zezwolenia, nie kierował się stronniczym podejściem do osoby odwołującej się, lecz wziął pod uwagę całokształt sprawy związany z prowadzeniem na przedmiotowej posesji sprzedaży napojów alkoholowych i wszystkimi udokumentowanymi przypadkami niewłaściwego zachowania się klientów sklepu monopolowego w jego bezpośrednim sąsiedztwie.
Na powyższą decyzję B. S. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego . Zarzuciła w niej, że zaskarżona decyzja wydana została bezpodstawnie i z naruszeniem przepisów art. 6, 28, 73 § 1, 74 § 2, 77, 78, 80, 136, 137, 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 140 Kodeksu cywilnego, ustawy o własności lokali, ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, a także uchwały Rady Miasta Nr [...] z [...] r. w sprawie sprzedaży napojów alkoholowych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że zgodnie z art. 140 kc właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, oraz, że pominięto w ogóle istnienie decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania lokalu na sklep monopolowy z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji SKO nie ma żadnego odniesienia do art. 140 kc, ustawy o własności lokali oraz do niepodważalnej decyzji prawie użytkowania lokalu jako sklepu monopolowego. SKO nie wyjaśniło, dlaczego fakt zabrania innemu przedsiębiorcy koncesji ma wpływ na Jej osobę. Powoływanie się na wyrok NSA [...] z dnia [...] r. dotyczący zupełnie innej sprawy (współwłasności działki wobec której toczy się postępowanie przed sądem rejonowym o zniesienie tej współwłasności) jest nieuzasadnione. Uchwała nr [...] W. M. stoi w sprzeczności z decyzją z dnia [...] r. oraz z ustawą o własności lokali, która nie daje wspólnocie mieszkaniowej uprawnień do określania w uchwale przeznaczenia lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. SKO stwierdziło, że lokal położony przy A. spełnia wymogi określone w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, oraz uchwale Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. Z ustawy Prawo działalności gospodarczej wynika, że podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach. Zgodnie z art. art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy, uzyskanie zezwolenia wymaga wykonywania działalności gospodarczej w zakresie określonym w przepisach odrębnych ustaw. Tymi konkretnymi przepisami są przepisy zawarte w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz uchwale Rady Miasta z [...] r. Lokal którego jest właścicielką, spełnia te wymagania zważywszy, że został przekwalifikowany przez Wydział Architektury na sklep monopolowy, za zgodą W. M.. Z powyższego wynika, że decyzja o przyznaniu koncesji nie jest uznaniowa, a obowiązek jej przyznania wynika z przepisów prawa. Tymczasem z decyzji będącej przedmiotem skargi wynika, że – zdaniem organu - wydanie koncesji na sprzedaż napojów alkoholowych ma charakter uznaniowy, choć w piśmie z dnia [...] r. ([...] Dyrektor Wydziału Prywatyzacji stwierdził, iż wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie ma charakteru uznaniowego, co znaczy iż każdy przedsiębiorca spełniający wymagania określone ustawą oraz przepisami gminnymi zezwolenie takie winien otrzymać, a sklep przy A. takie wymagania spełnia. W czasie gdy skarżąca ubiegała się o wydanie zezwolenia nie została przekroczona, ustalona w uchwale Rady Miasta wydanej na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy, liczba [...] punktów sprzedaży napojów alkoholowych. Skarżąca wskazała też, że podniesione w decyzji obu organów, zarzuty związane z zakłócaniem porządku publicznego w pobliżu sklepu monopolowego przy A, jak również fakt cofnięcia koncesji poprzednim przedsiębiorcom nie mają związku z jej osobą. Zamierza prowadzić sprzedaż alkoholu zgodnie z przepisami prawa, sklep będzie otwarty od [...] rano do [...] wieczorem, a w celu zachowania porządku i uniknięcia interwencji służb porządkowych zatrudni [...]. W żaden więc sposób nie zostanie zakłócona cisza nocna.
Skarżąca podniosła też, że jej lokal położony przy A. w S. nie jest współwłasnością Wspólnoty Mieszkaniowej, lecz stanowi odrębną nieruchomość lokalową, o czym świadczy nabycie lokalu w drodze aktu notarialnego na własność. Z własnością lokalu dopiero związane jest prawo współwłasności części wspólnych w udziale [...] części. Współwłasność w częściach ułamkowych jest tylko prawem związanym z odrębną własnością lokalu i właścicielom lokali przysługują uprawnienia do współkorzystania z nieruchomości wspólnej. Nie ma możliwości z powodu wspólnoty ścian współkorzystać z każdego wyodrębnionego lokalu. Uchwała W. z [...] r. zatem w sposób oczywisty narusza prawo własności oraz ustawę o własności lokali, gdyż ingeruje w prawo własności odrębnego lokalu, który dodatkowo posiada odrębne wejście od ulicy.
Decyzja organu I instancji w sposób oczywisty narusza art. 77 § 1 kpa, ponieważ zbierając materiał dowodowy nie rozpatrzono go w całości. Organ oparł się na uchwale podjętej niezgodnie z ustawą o własności lokali oraz na argumentach dotyczących cofnięcia koncesji poprzedniemu przedsiębiorcy. Zdaniem skarżącej, w świetle przytoczonych argumentów, należało rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ustalić, dlaczego odmawia się prawa jej argumentom.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśniło, że rozpatrując problem wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, kierowało się całokształtem prawodawstwa dotyczącego w/w dziedziny, biorąc również pod uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego wyroki bądź postanowienia organy administracji publicznej biorą pod uwagę wydając swoje rozstrzygnięcia. Obowiązujące w tym zakresie orzecznictwo NSA, wskazane w zaskarżonej decyzji Kolegium, jednoznacznie wskazuje współwłaściciela nieruchomości jako stronę postępowania w rozumieniu art. 28 kpa oraz uprawnia takiego współwłaściciela do wniesienia sprzeciwu skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji na postawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Także w innych sytuacjach wspólnoty mieszkaniowe były przez NSA "[...]" poprzez nadanie im statusu strony w postępowaniu, które choć dotyczyło czynności dokonywanej przez jednego ze współwłaścicieli, jednak miało wpływ na całą nieruchomość budynkową czy też gruntową (przebudowa okien, wycięcie drzew w obrębie posesji). Zdaniem Kolegium, niezależnie od spełnienia wymagań określonych w uchwale Rady Miasta określającej zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych, przedsiębiorca zamierzający prowadzić taką działalność w budynku stanowiącym współwłasność kilku właścicieli lokali nie może naruszać również innych przepisów – rangi ustawowej – zawartych w ustawie o własności lokali oraz Kodeksie cywilnym, które nie zostały zawarte w uchwale. O ile sposób rozporządzania prywatnym lokalem o charakterze mieszkalnym nie wzbudza żadnych wątpliwości, to jego przeznaczenie na lokal użytkowy a zwłaszcza sklep o charakterze monopolowym nie jest wyłącznie prywatną sprawą właściciela lecz pośrednio bądź bezpośrednio wpływa na wykonywanie prawa własności przez pozostałych współwłaścicieli zarówno w odniesieniu do poszczególnych lokali jak i całego budynku. Z tego względu, zdaniem organu II instancji, nie naruszono art. 140 Kodeksu cywilnego, który określając prawo właściciela do określonej rzeczy nakłada pewne ograniczenia chroniące uprawnienia innych podmiotów.
Odnosząc się do twierdzeń skargi, dotyczących ustalenia dla miasta S. limitu [...] placówek prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych powyżej [...] Kolegium wskazało, iż niewykorzystanie limitu nie oznacza, automatycznej przesłanki do wydania przedsiębiorcy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sytuacji niespełnienia przez niego warunków prawnych do prowadzenia takiej działalności.
W załączeniu do pisma z dnia [...]r., B. S. przedłożyła kserokopię prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] r. sygn. akt IC [...], uchylającego uchwałę Nr [...] z dnia [...] r. W. M. N. położonej w przy A.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Na podstawie art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania niniejszej skargi właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; zm. Dz. U z 2004 r. Nr 162 poz. 1692 dalej: P.p.s.a).
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wydawane przez organy administracji władcze akty zgodnie z art. 6 kpa muszą być oparte na przepisach prawa /art. 6 kpa/, a organy zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli /art. 7 kpa/.
Zasady wydawania i cofania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zostały zawarte w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2004 r. Nr 152 poz. 1597). Ustawa ta, po złożeniu przez B. S. wniosku o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych ([...] r.), została zmieniona ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 167 poz. 1372). Zmiany weszły w życie w dniu [...]
Na podstawie art. 2 ustawy o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprawy wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy, podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów dotychczasowych. Dlatego zasadnie, decyzja będącą przedmiotem skargi jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o obowiązującą do dnia 9 listopada 2002 r. treść art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z tym przepisem sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydawanego przez właściwego wójta lub burmistrza (prezydenta miasta), po zasięgnięciu opinii zarządu gminy. Zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży są wydawane w granicach liczby punktów sprzedaży ustalonej przez radę gminy zgodnie z art. 12 ust. 1 (art. 18 ust 2 tej ustawy). Zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży wydaje się tylko wtedy, gdy punkt sprzedaży spełnia warunki sprzedaży i usytuowania odpowiadające zasadom określonym przez radę gminy zgodnie z art. 12 ust. 2 (art. 18 ust. 3). Te właśnie przepisy określają przesłanki wydawania zezwoleń na sprzedaż alkoholu.
Nie ulega wątpliwości i zaskarżona decyzja też tego nie kwestionuje, iż lokal, w którym skarżąca chce prowadzić koncesjonowaną sprzedaż alkoholu spełnia wszystkie określone w/w przepisami w tym przepisami miejscowymi wymagania. Jego usytuowanie odpowiada wymaganiom określonym przez Radę Miasta Szczecina we wskazanej na wstępie uchwale.
Z treści przywoływanych wyżej ustaw o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie wynika, iż decyzja o udzieleniu pozwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych ma charakter uznaniowy.
W takiej sytuacji, w świetle art. 7 kpa, podstawą odmowy załatwienia sprawy zgodne z wnioskiem skarżącej byłoby jedynie wykazanie, iż pozytywnemu załatwieniu tego wniosku sprzeciwia się interes społeczny.
Pojęcie interesu społecznego nie jest ustawowo zdefiniowane. Wymaga ono konkretyzacji przez organ w każdej sprawie, w której wydaje on decyzje przyznającą określone uprawnienie w ramach swych władczych uprawnień, a w szczególności w sytuacji, gdy uwidoczni się sprzeczność między interesem strony ubiegającej się o wydanie decyzji przyznającej je określone prawo a stanowiskiem innych osób, których określony interes prawny lub faktyczny mógłby być przez wydanie takiej decyzji naruszony lub innymi wartościami chronionym przez prawo, jak też przyjętymi w społeczeństwie normami moralnymi.
Niewątpliwie w kwestii sprzedaży alkoholu w interesie społecznym jest jego ograniczenie, co wynika z art. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który nakłada na organy administracji, obowiązek podejmowania działań zmierzających m.in. do ograniczenia spożycia napojów alkoholowych oraz działania na rzecz trzeźwości. Działania w tym zakresie nie mogą mieć jednak charakter działań doraźnych i przypadkowych, które w rezultacie mogłyby doprowadzić do naruszenia innych chronionych prawem dóbr lub wartości, w tym zasady równości obywateli wobec prawa lub prawa do prowadzenia działalności gospodarczej. Odmowa udzielenia zezwolenia na sprzedaż alkoholu , choć jest - przynajmniej w zamierzeniu – działaniem zmierzającym do ograniczenia spożycia alkoholu, to jednak – co jest oczywiste - nie zawsze taki cel zostaje automatycznie osiągnięty przez odmowę wydania zezwolenia w indywidualnej sprawie. By działanie to było skuteczne oparte winno być na kryteriach obiektywnych oraz musi przybrać formę określonego programu działania.
Takim programem jest m.in. gminny program profilaktyki i przeciwdziałania alkoholizmowi i opracowane zasady prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych, obejmujących m.in. ilość punktów sprzedaży, ich usytuowanie i inne szczególne wymogi.
Naruszenie interesu społecznego w takiej sprawie następuje gdy wydana decyzja indywidualna narusza ustalenia zawarte w takim programie i ustalonym przez gminę zasadami sprzedaży napojów alkoholowych albo wzbudzałaby uzasadnione protesty społeczne.
Jeśli zasad tych wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu nie narusza tj. mieści się w przewidzianej programem ilości punktów sprzedaży alkoholu zaś sam punkt usytuowany jest w miejscu oraz pomieszczeniu spełniającym wymagane warunki, organ nie może wydać odmownej decyzji w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż alkoholu bez wykazania szczególnych racji sprzeciwiających się wydaniu zezwolenia konkretnej osobie.
Wynika to zresztą nie tylko z art. 7 kpa, lecz wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483) zasady równości obywateli. Zgodnie z tym przepisem, wszyscy obywatele mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Oznacza to, w przypadku ubiegania się o zezwolenie na sprzedaż alkoholu, iż w razie spełnienia przez ubiegającego się wszystkich w/w warunków oraz wymogów prawa, organ nie może odmówić wydania takiego pozwolenia. W takim wypadku tylko wykazanie, iż w danym, konkretnym przypadku interes społeczny sprzeciwia się wydaniu takiego pozwolenia mogłoby uzasadniać wydanie decyzji odmownej. Interes społeczny musi być zobiektywizowany i mieć konkretny wyraz. Nie można oprzeć się jedynie na treści art. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi lub za interes społeczny uznać jedynie negatywne stanowisko mieszkańców czy współwłaścicieli nieruchomości. Należy przyjąć, iż w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napoi alkoholowych interes społeczny nie został naruszony, jeśli wydanie zezwolenia nie narusza gminnego programu profilaktyki i przeciwdziałania alkoholizmowi i nie zachodzą uzasadnione przypuszczenia naruszania porządku publicznego przy czym fakt, że takie przypadki miły miejsce wcześniej, gdy sprzedaż prowadził inny przedsiębiorca, nie jest wystarczający do uznania iż tak będzie i w danym przypadku, w szczególności, gdy ubiegający się deklaruje zmianę zasad godzin sprzedaży napojów alkoholowych lub np. napoje te nie stanowią wyłącznego przedmiotu sprzedaży. Korzystanie ze swobody prowadzenia działalności gospodarczej, której formą jest koncesjonowana sprzedaż alkoholu nie może być uznana za niezgodną z interesem społecznym.
Stanowiska, że wydanie skarżącej zezwolenia na sprzedaż alkoholu naruszałoby interes społeczny w niniejszej sprawie wydający decyzję organ nie udowodnił i przesłanek tych nie wykazał. Nie jest wystarczające samo odwołanie się do negatywnej opinii Zarządu Miasta jak również stanowiska zarządcy nieruchomości wspólnoty mieszkaniowej.
Opinia Zarządu Miasta zawarta w postanowieniu z dnia [...]r. znak [...], negatywnie zaopiniująca wniosek B. S., oparta na zasadzie uznania administracyjnego, nie wiąże organu wydającego decyzję. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym postanowienie takie może i winno być poddane ocenie w konfrontacji z innymi dowodami oraz okolicznościami sprawy. Również negatywne stanowisko zarządcy nieruchomości i W. M. nie mogą mieć decydującego znaczenia dla wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Opinie te nie mają oparcia w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. Do dnia [...] r. powołana ustawa nie wymagała zgody zarządcy, ani zgody wspólnoty mieszkaniowej wyrażonej w uchwale, na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych, jeżeli punkt jest zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Takiej zgody nie wymagała i nie wymaga także ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r Nr 80 poz. 903 ze zm.). Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali, właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 tej ustawy). Ustawa ta, w rozdziale 4, określa zasady zarządu nieruchomością wspólną, a w art. 22 ust. 3 zawiera otwarty katalog czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu (dotyczących wyłącznie nieruchomości wspólnej), których zarząd nie może dokonywać samodzielnie. Żaden przepis ustawy o własności lokali nie upoważnia więc wspólnoty mieszkaniowej do decydowania o przeznaczeniu i sposobie użytkowania lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, bowiem lokal taki jest przedmiotem odrębnej własności, nie jest natomiast w sensie prawnym częścią składową nieruchomości. Powyższe potwierdza prawomocny wyrok Sądu Okręgowego z dnia [...] r. uchylający uchwałę nr [...] W. M. nieruchomości położonej w S. przy A.. Trafny jest także zarzut skargi, iż cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych poprzedniemu przedsiębiorcy, prowadzącemu taką działalność w lokalu objętym wnioskiem, nie uzasadnia samo przez się odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kolejnemu przedsiębiorcy. Stosownie do art. 18 ust. 7a tej ustawy, nawet przedsiębiorca któremu zezwolenie cofnięto, może po upływie [...] lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu, wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia.
Wydanie pozwolenia ma charakter imienny i w każdym przypadku muszą być brane pod uwagę okoliczności odnoszące się do osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu oraz deklarowane przez niego warunki sprzedaży alkoholu.
Decyzja organu o wydaniu zezwolenia na sprzedaż alkoholu winna być oparta wyłącznie na przesłankach wynikających z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz przepisów prawa miejscowego, jakim w tym przypadku jest uchwała nr [...] Rady Miasta z [...]r. w sprawie sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Gminy Miasta S., ze zmianą wynikającą z uchwały z dnia [...]r. z uwzględnieniem zasady postępowania administracyjnego zawartej w art. 7 kpa
Z przedstawionej wyżej analizy wynika, że zaskarżona decyzja zasadom tym nie odpowiada wobec czego uznać należało, iż została wydana z naruszeniem wyżej przytoczonych przepisów prawa.
Z powyższych względów Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Orzeczenie w pkt II oparte jest na art. 152 P.p.s.a, zaś o zwrocie kosztów postępowania na art. 200 P.p.s.a.