SA/Sz 348/03

SA/Sz 348/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska
Kazimierz Maczewski /sprawozdawca/
Maria Dożynkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 230/05 - Wyrok NSA z 2006-01-13
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
art. 15 ust. 1 pkt 3,  ust. 3
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędziowie Asesor WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2004 r. sprawy ze skargi "B." Spółka z o. o. w S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 rok o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie czynności kontrolnych, przeprowadzonych w Spółce z o. o. "B." z siedzibą w S., Dyrektor Urzędu Kontroli decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (j. t. Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 ze zm.) art. 21 § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 i 4, art. 16g ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j. t. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), określił Spółce podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r. w kwocie [...] zł oraz wysokość zaległości podatkowej z tytułu tego podatku w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Spółka "B.", z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1 i 4, oraz art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, zaniżyła podstawę opodatkowania i należny podatek bezpodstawnie zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatki w łącznej wysokości [...] zł, z tytułu:
1) ubezpieczenia samochodów [.1.] o nr rej. [...] oraz dwóch samochodów ciężarowych [.2.] o nr rej.: [...] oraz [...], które to wydatki, w kwocie [...] zł - zgodnie z treścią art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - dotyczyły następnego roku podatkowego,
2) zwrotu wydatków w łącznej wysokości [...] zł odnoszących się do zagranicznych podróży służbowych K. W. (wykonującego czynności zarządu na podstawie kontraktu menedżerskiego ze Spółką) do podmiotów, które nie były w badanym roku podatkowym kontrahentami podatnika, a w konsekwencji nie stanowiących, na podstawie art. 15 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztów uzyskania przychodów Spółki w roku 2000,
3) wydatków w łącznej kwocie [...] zł poniesionych na wdrożenie i instalację programu komputerowego - system [.1.], które na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 powołanej ustawy powinny powiększać cenę nabycia środka trwałego w postaci systemu komputerowego [.1.], czyli podlegających amortyzacji.
W odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Spółka "B." wniosła o jej uchylenie w całości, podnosząc w uzasadnieniu odwołania, że wydatki na ubezpieczenie dwóch samochodów ciężarowych [.2.] powinny obciążać koszty uzyskania przychodów roku 2000, ponieważ samochody pozostawały w leasingu operacyjnym, a zatem także wydatki na ich ubezpieczenie stanowiły koszty związane z bieżącą eksploatacją pojazdów. Zdaniem Spółki, za takim rozwiązaniem przemawiał również fakt, iż w umowie leasingowej przewidziano możliwość jej wcześniejszego rozwiązania z przyczyn obiektywnych.
Odnosząc się do zakwestionowanych przez organ kontroli wydatków związanych z zagranicznymi podróżami służbowymi K. W., Spółka podniosła, że wyjazdy te służyły odzyskaniu utraconego rynku [...], a także pozyskaniu nowych zagranicznych kontrahentów i ich celem było zdobycie kontraktów na rok 2000, a przez to - osiągnięcie przychodów tego roku. Wyjazdy te miały również związek z dokonywanymi przez Spółkę zakupami i sprzedażą materiałów budowlanych potrzebnych do produkcji wyrobów betonowych, poprzez dokonywane w miejscach tych podróży negocjacje cen artykułów, analizy rynku niemieckiego i krajów skandynawskich pod kątem tych zakupów i odbiorców wyrobów Spółki. Spółka wskazała również, że poszczególne wyjazdy służbowe zarządcy Spółki przyniosły przychody udokumentowane załączonymi fakturami.
Podniesiono także w uzasadnieniu odwołania, że wydatki Spółki na wdrożenie i instalację programu komputerowego - system [.1.] nie mogą powiększać wartości tego systemu komputerowego, bowiem dotyczyły one prac wdrożeniowych, a więc stanowiły one wyłącznie usługi obce związane ze szkoleniem pracowników Spółki. Za prawidłowością zakwalifikowania przez Spółkę tych wydatków przemawia - jej zdaniem - także fakt, że działanie zainstalowanego programu zostało potwierdzone protokołem odbioru z dnia [...] r., co oznacza, że od tej daty system po wprowadzeniu odpowiedniego hasła był już dostępny, a więc faktury wystawione przez firmę komputerową w dniach [...] r. i [...] r. dotyczyły właśnie usług szkoleniowych.
Izba Skarbowa po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 4, art. 16g ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Odnosząc się do wydatków na ubezpieczenie samochodów, organ odwoławczy wskazał, że ponieważ umowy ubezpieczenia zawarte były na okres od [...] r. do [...] r. ([.1.]) oraz na okres od [...] r. do [...] r. (dwa samochody ciężarowe [.2.]), wydatki te, w części dotyczącej okresu ubezpieczenia przypadającego na rok 2001, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów roku 2000, gdyż stanowią one koszty uzyskania przychodów roku 2001.
Również wydatki na zagraniczne podróże zarządcy Spółki - zdaniem organu odwoławczego - nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, bowiem Spółka nie wykazała związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy tymi wydatkami a uzyskiwanymi przychodami; związku tego nie potwierdziły przedłożone przez Spółkę faktury zakupu towarów za granicą, gdyż wskazane w tych fakturach siedziby zagranicznych kontrahentów były inne niż miejsca podróży zarządcy Spółki. Powołując się także na przepis art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ odwoławczy wyjaśnił, że gdyby w rzeczywistości Spółka uzyskała w następnych latach przychód związany z wydatkami poniesionymi na te podróże, to nic nie będzie stało na przeszkodzie, aby te wydatki zostały zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpowiedniego roku podatkowego.
W odniesieniu do wydatków związanych z wdrożeniem i instalacją programu komputerowego - systemu [.1.] organ odwoławczy stwierdził, że faktura dostawcy programu z dnia [...] r. dotyczyła "instalacji i konfiguracji oprogramowania systemowego na serwerze i końcówkach", a faktura z dnia [...] r. "pakietu wdrożeniowego", więc - zgodnie z przepisami art. 16a ust. 1 pkt 3, art. 16g ust. 1 pkt 1 i art. 16g ust. 3 powoływanej ustawy podatkowej - wydatki dotyczące tych faktur powinny zwiększać wartość "wartości niematerialnej i prawnej" (programu komputerowego), gdyż cenę nabycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych należy powiększyć o koszty związane z ich zakupem, a w szczególności o koszty montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem Spółki, iż kwestionowany pakiet wdrożeniowy (z faktury z dnia [...] r.) dotyczył tylko i wyłącznie usług szkoleniowych. Powołując się na załącznik nr 1 do umowy zawartej przez Spółkę z dostawcą programu komputerowego, zgodnie z którym prace wdrożeniowe obejmują: definiowanie elementów konfiguracyjnych systemu [.1.], modyfikacji postaci dokumentów, sprawozdań, analiz, automatów interpretujących zdarzenia gospodarcze itp. - organ odwoławczy stwierdził, że zapisy te potwierdzają, iż sporna faktura dotyczyła takich właśnie prac wdrożeniowych, a nie usług szkoleniowych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w części dotyczącej wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu ubezpieczenia dwóch samochodów ciężarowych [.2.] oraz z tytułu zagranicznych podróży służbowych zarządcy Spółki, a także wydatków na wdrożenie i instalację programu komputerowego - system [.1.], zarzucając zaskarżonej decyzji:
a) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 16g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
b) naruszenie art. 122, art. 180, art. 187 i art. 199 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podniosła, iż organy podatkowe nie przeanalizowały w sposób dostateczny treści umowy leasingu, na podstawie której używała dwa samochody ciężarowe, czym naruszyły art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Z umowy leasingu z dnia [...] r. wynika, iż leasingobiorca zobowiązał się pokryć koszty ubezpieczenia przedmiotu leasingu. Wydatki na ubezpieczenie dwóch samochodów ciężarowych [.2.] powinny więc obciążać koszty uzyskania przychodów roku 2000, ponieważ jako dotyczące leasingu operacyjnego są związane z bieżącą eksploatacją dzierżawionych samochodów. Zdaniem skarżącej Spółki, skoro umowa leasingu może zostać w każdej chwili rozwiązana, to konsekwencją tego jest, że wszelkie koszty związane z jej przedmiotem powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów z momentem ich poniesienia. Za zaliczeniem tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów roku 2000 przemawia także to, iż w razie utraty przedmiotu leasingu podatnik nie miałby możliwości korzystania i uzyskiwania z niego przychodów, a przez to i poniesionych wydatków na sporne ubezpieczenie nie można byłoby potrącić z osiągniętego przychodu. Dodatkowo Spółka podniosła, że opłata za ubezpieczenie nie jest kosztem rozliczanym w czasie, a przez to jest związana bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą i jej poniesienie w 2000 roku miało wpływ na osiągnięcie przychodu tego właśnie roku.
W części dotyczącej nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków na zagraniczne podróże służbowe K. W., Spółka zarzuciła, że organy obu instancji nie uwzględniły faktu, iż podróże te miały przede wszystkim charakter marketingowy, a wydatki marketingowe ze względu na ich charakter trudno wiązać z konkretnym przychodem, były one jednak niezbędne dla utrzymania się Spółki na rynku. Działania takie mają wpływ na osiągnięcie przez Spółkę przychodu i dlatego powinny być zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu. Podróże te miały na celu pozyskanie nowych rynków, stąd niezasadne jest oczekiwanie, by odbywały się one do tych samych miejscowości, w których siedziby mają kontrahenci spółki. Wydatki takie stanowią koszt ogólny działalności firmy i jako takie powinny być potrącone na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w tym roku podatkowym, którego dotyczą, to jest w roku ich poniesienia.
Niesłusznie także, zdaniem Spółki zakwestionowano dokonane przez nią zakwalifikowanie wydatków na wdrożenie komputerowego systemu [.1.] jako kosztu uzyskania przychodów. Stanowisko organów obu instancji nie uwzględnia bowiem treści załącznika do umowy - harmonogram wdrożenia systemu [.1A.] i [.1B.] w przedsiębiorstwie "B." sp. z o. o. w S., w którym ujęto zapis, iż przewidziana liczba godzin wdrożenia obejmuje czas szkolenia oraz modyfikację wzorców wydruku. Dodatkowo Spółka wskazała, że za przyjęciem tego wydatku za poniesiony na szkolenie a nie na wdrożenie systemu przemawia również fakt, że system zainstalowano w dniu [...] r., co potwierdza protokół odbioru z dnia [...] r., a po tej dacie nie podejmowano już żadnych prac instalacyjnych w odebranym i gotowym do użycia systemie komputerowym. Ponadto Spółka podniosła, że potwierdzeniem faktu, iż sporne usługi dotyczyły w rzeczywistości szkolenia pracowników a nie wdrożenia systemu byłyby zeznania pracowników firmy komputerowej, którego to dowodu organy podatkowe jednak nie przeprowadziły, nie przesłuchano także na tę okoliczność strony, co oznacza, że nie został należycie zebrany materiał dowodowy, a tylko taki materiał mógł stanowić podstawę uznania, czy przedmiotowe faktury firmy komputerowej dotyczyły wykonania "usług obcych", czy też kwoty wynikające z tych faktur powinny zwiększać cenę nabycia, a tym samym wartość początkową systemu komputerowego [.1.]. Takie działanie organów kontrolnych stanowiło więc także naruszenie wskazanych we wstępie skargi przepisów postępowania.
Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie.
Skarga nie jest zasadna, nie istnieją bowiem przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j. t. Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Ponadto zgodnie z art. 15 ust. 4 tej ustawy koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.
Zgodnie z tymi przepisami zasadnie w zaskarżonej decyzji przyjęto, że wydatki Spółki "B." poniesione na ubezpieczenie samochodu [.1.] w kwocie [...] zł oraz na ubezpieczenie dwóch samochodów ciężarowych [.2.] używanych przez Spółkę na podstawie umowy leasingu operacyjnego w kwotach po [...] zł nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów roku 2000. Roczne składki ubezpieczeniowe z tytułu umów ubezpieczenia OC, AC i NW zostały przez Spółkę w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów roku 2000 z chwilą ich zapłaty, pomimo tego, że okresy ubezpieczenia ustalone w tych umowach wykraczały znacząco poza rok podatkowy 2000, bowiem umowa ubezpieczenia dotycząca samochodu [.1.] zawarta była na okres od [...] r. do [...] r., natomiast umowy dotyczące dwóch samochodów [.2.] obejmowały okres od [...] r. do [...] r. Wymienione więc powyżej kwoty wydatków na ubezpieczenie pojazdów dotyczące okresów ubezpieczenia w roku 2001 mogły być zaliczone - w myśl art. 15 ust. 4 ustawy - jedynie do kosztów roku podatkowego, którego dotyczyły, tj. do kosztów roku 2001. Takie rozstrzygnięcie organów obu instancji dotyczące samochodu [.1.] nie było kwestionowane przez Spółkę "B." ani w odwołaniu ani w skardze, natomiast zarzut Spółki podważający wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów roku 2000 wydatków na ubezpieczenie samochodów [.2.], w części dotyczącej okresu ubezpieczenia w 2001 r., oparty był na fakcie, iż pojazdy te Spółka używała na podstawie umowy leasingu operacyjnego, która nakładała na Spółkę obowiązek ubezpieczenia samochodów, a ponadto umowa ta mogła być rozwiązana przez leasingodawcę w każdym czasie. Zdaniem Sądu, takie postanowienia umowy leasingowej nie uzasadniają stanowiska skarżącej Spółki, iż wydatki na ubezpieczenie tych samochodów mogły być w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z chwilą ich zapłaty, niezależnie od tego, którego roku podatkowego one dotyczą. Uznać bowiem należy, że w przypadku wcześniejszego rozwiązania umów leasingowych przez leasingodawcę i dokonania zwrotu pojazdów przed upływem okresu ich ubezpieczenia, żadne względy - ani ekonomiczne, ani logiczne, ani prawne - nie uzasadniałyby faktu zaliczania składek na ubezpieczenie pojazdów za cały okres ubezpieczenia do kosztów uzyskania przychodów leasingobiorcy. W takiej sytuacji, w razie zwrotu pojazdów leasingodawcy (który może je także oddać w używanie innemu leasingobiorcy), prawny obowiązek ubezpieczenia z tytułu OC obciąża bowiem posiadacza pojazdu, a ubezpieczyciel zwraca dotychczasowemu ubezpieczającemu składki (także z tytułu AC i NW) za niewykorzystany okres ubezpieczenia. Tym bardziej jest więc uzasadnione w niniejszej sprawie zastosowanie zasady określonej w art. 15 ust. 4 ustawy, iż koszty ubezpieczenia przedmiotowych pojazdów w Spółce podlegały zaliczeniu do poszczególnych lat podatkowych, których dotyczyły i z których przychodami pozostawały w związku. Zasady tej nie mogą podważyć ewentualne odmienne postanowienia umowy leasingowej, a także podnoszona w skardze możliwość utraty pojazdów przez leasingobiorcę z innych powodów - co w sprawie nie miało miejsca, a Spółka używała przedmiotowe pojazdy także w roku 2001.
Podobny pogląd wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 11.02.1999 r. w sprawie SA/Sz 686/98, w którym stwierdzono, że "za uzasadnione w świetle przepisów ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych uznać należy stanowisko zaskarżonej decyzji co do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 1995 wydatków na ubezpieczenie samochodów i prenumeratę czasopism dotyczących roku 1996".
Odnosząc się do zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego wydatków na podróże służbowe K. W., należało stwierdzić, iż zgodnie z obowiązującą w postępowaniu podatkowym regułą ciężaru dowodu, to podatnik powinien wykazać okoliczności, z których wywodzi skutki prawne, a więc w niniejszej sprawie to skarżąca Spółka powinna wykazać związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy nakładem (wydatkami na omawiane podróże), a uzyskanym przychodem. Pogląd taki jest akceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w wyroku z dnia 24.05.2000 r. Sygn. akt I SA/Ka 2121/98 i w wyroku z dnia 15.11.2000 r. w sprawie III SA 2431/99). Podobnie w wyroku z dnia 20.03.1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku (sygn. akt I SA/Gd 828/96) stwierdził, że nie jest wystarczające ogólnikowe powoływanie się przez stronę na prowadzenie negocjacji, które nie zakończyły się zawarciem kontraktu - strona powinna nie tylko w toku postępowania podatkowego, ale również w swojej dokumentacji posiadać dowody prowadzenia takich negocjacji.
Skarżąca Spółka nie wykazała w przekonujący sposób, że wydatki zwrócone zarządcy Spółki na podstawie wystawionych przez niego faktur VAT miały związek z osiągniętymi przez spółkę przychodami, w zaskarżonej decyzji wykazano bowiem szczegółowo brak związku pomiędzy poszczególnymi podróżami służbowymi K. W. a siedzibami kontrahentów spółki, co wynika także z powołanych przez skarżącą faktur zakupu towarów. Zasadnie więc organy podatkowe obu instancji uznały, że podróże te pozostawały bez związku z przychodami Spółki osiągniętymi w związku z kontraktami handlowymi zawieranymi z podmiotami z [...], [...] czy [...]. Również podniesiony dopiero w skardze argument, że omawiane podróże miały na celu nie tyle zawieranie stosunków handlowych z już posiadanymi kontrahentami, ale przede wszystkim były to działania marketingowe, nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem Spółka nie przedłożyła żadnego dowodu na okoliczność, że takie właśnie działania w jej imieniu podejmował K. W.
Uznać należy, że zebrane w sprawie materiały dowodowe wskazują jedynie na to, że K. W., w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jako podmiot zarządzający spółką z o. o. "B." na podstawie kontraktu menedżerskiego wystawił dla Spółki faktury VAT na łączną kwotę [...] zł a także, że spółka utrzymywała kontakty handlowe z podmiotami z [...], [...] i [...] oraz, że dokonywała przewozów towarów do tych podmiotów. Spółka nie wykazał natomiast, by kwoty wynikające z tych faktur VAT pozostawały w związku z jej przychodami, w szczególności nie przedłożyła żadnego dowodu, z którego by wynikało, do jakich konkretnie wydatków dotyczących podróży służbowych oraz działań K. W. za granicą odnosiły się omawiane faktury VAT. Faktury te zawierają bowiem jedynie ogólnikowe opisy wydatków zarządcy, poprzez określenie miejscowości do której podróżował, daty jego pobytu, niekiedy także ogólne wskazanie, że dotyczą diet, hotelu, wydatków na paliwo - nie załączono do nich żadnych rachunków za paliwo, hotel, wystawionych delegacji czy ewidencji przebiegu pojazdu. Wprawdzie z kontraktu menedżerskiego zawartego przez Spółkę z K. W. wynika, że "koszty dodatkowe związane ze świadczonymi usługami (podróże służbowe koszty reprezentacji, ekspertyz itp.) będą rozliczane na podstawie odrębnych rachunków wystawianych przez zleceniobiorcę", to jednak te wydatki zleceniobiorcy (zarządcy) również powinny być przez niego wykazane w taki sposób, by nie ulegało wątpliwości, że takie wydatki w rzeczywistości zostały poniesione oraz, że pozostają one w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami Spółki. Zasadnie zatem organ odwoławczy nie uznał omawianych wydatków za koszty uzyskania przychodów Spółki - w oparciu o przepis art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący niezasadnego wyłączenia przez organy podatkowe z kosztów uzyskania przychodów Spółki roku 2000 wydatków udokumentowanych fakturami VAT nr [...] i [...] wystawionymi przez firmę komputerową "N." S.A. w G. Skarżąca Spółka nie wykazała w przekonujący sposób, iż wydatki te dotyczyły wyłącznie szkolenia pracowników, a nie wdrożenia wcześniej zakupionego systemu komputerowego oraz instalacji i konfiguracji jego elementów. Należy bowiem stwierdzić, że zarówno z zamówienia złożonego przez Spółkę "B." jak i z wystawionej przez firmę komputerową faktury VAT nr [...] wynika, że przedmiotem transakcji był zakup pakietu wdrożeniowego. W odniesieniu do tej kwestii organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę zasadnie wskazał, że opis operacji zawarty w tej fakturze nawiązuje do "Cennika usług dla [.1.]", to jest jego pozycji nr 2, w której zamieszczono definicję prac wdrożeniowych, a w osobnym punkcie sprecyzowano pojęcie prac szkoleniowych. Zgodnie z tymi zapisami w pojęciu prac wdrożeniowych nie mieszczą się usługi szkoleniowe, a zatem słusznie organy podatkowe przyjęły, że faktura ta dotyczy usług wdrożeniowych a nie szkoleniowych. Również opis transakcji zawarty w fakturze VAT nr [...] za "instalację i konfigurację oprogramowania systemowego na serwerze i końcówkach" wyraźnie odnosi się do zapisów umowy, na podstawie której Spółka nabyła system komputerowy, w szczególności do punktu 3 załącznika nr 2. W załączniku tym prace opisane jako "instalacja i konfiguracja oprogramowania systemowego" także nie zawierały usług szkoleniowych. Ponadto z treści § [...] umowy Nr [...] z dnia [...] r. wynika, że zasadnicza cena za zamówiony system [.1.] obejmuje tylko dokumentację użytkową i techniczną wraz z licencją, opisane w § [...] pkt [...] umowy. Zapłata ta nie obejmowała natomiast opisanych w § [...] pkt [...] umowy usług instalacji oraz konfiguracji oprogramowania [.2.] oraz instalacji systemu [.1.], za które płatność w wysokości [...] zł następowała odrębnie - dopiero po wykonaniu usługi. Tym samym uznać należy, że również kwota [...] zł wynikająca z faktury VAT nr [...] dotyczyła właśnie opisanych w § 2 pkt 4 i 5 umowy czynności, w których nie wymieniono czynności szkolenia, a jedynie instalację i konfigurację bazy danych zakupionego systemu i oprogramowania systemowego. Także powoływany przez Spółkę protokół odbioru przedmiotu umowy z dnia [...] r., wymieniający wykonane dla Spółki elementy i prace, nie wymienia wśród nich czynności polegających na "instalacji i konfiguracji oprogramowania systemowego na serwerze i końcówkach" oraz usług wdrożeniowych, co również przemawia za przyjęciem, że prace te rozliczono w okresie późniejszym - właśnie na podstawie opisanych dwóch faktur na łączną kwotę [...] zł.
W związku z tym za zasadne należało uznać zaliczenie tych wydatków w kwocie [...] zł przez organy obu instancji do wydatków powiększających wartość początkową wartości niematerialnej i prawnej (system komputerowy [.1.]) - bowiem dopiero po wykonaniu przez firmę komputerową związanych z nimi usług, system ten był kompletny i zdatny do użytku, dlatego wydatki takie powinny być amortyzowane, a nie zaliczone jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów. W myśl bowiem art. 16a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy, wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi, w razie odpłatnego nabycia, cena nabycia - czyli kwota należna zbywcy, powiększona o koszty związane z zakupem, a w szczególności montażem, instalacją i uruchomieniem programów oraz systemów komputerowych.
Sąd nie podzielił także zarzutu skargi, iż ustalenia faktyczne organów obu instancji dokonane zostały z naruszeniem art. 122, 180, 187 i 199 Ordynacji podatkowej, wobec nieprzeprowadzenia dowodów z zeznań świadków oraz przesłuchania strony na okoliczność zawartej umowy dotyczącej systemu komputerowego. Stwierdzić bowiem należało, że Spółka "B." w trakcie postępowania kontrolnego i odwoławczego nie składała takich wniosków dowodowych, natomiast zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał organowi odwoławczemu na dokonanie jednoznacznych ocen i podjęcie ostatecznego rozstrzygnięcia, bez potrzeby przeprowadzenia z urzędu dodatkowych dowodów.
Nie znajdując w tej sytuacji podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).