SA/Sz 2479/02

SA/Sz 2479/02 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-10-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Danuta Strzelecka-Kuligowska /przewodniczący/
Elżbieta Makowska
Marzena Iwankiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 ust.1 pkt c i art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz /spr./ Protokolant Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004r. sprawy ze skargi Spółki Z. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia[...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] r. Nr [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej Spółki Z. z siedzibą w [...] kwotę [...]złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
U Z A S A D N I E N I
Decyzją z dnia[...] . Burmistrz [...] na podstawie art.40 ust.1 i 3 i art.46a ust.1 pkt.l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.Nr 15 poz.139 z 1999r.Nr41 poz.412, Nr 111 poz.1279, Dz.U. Nr 12 poz.136, Nr 109 poz.1157 Nr 120 poz.1268 z 2000 r. oraz Dz. U. Nr 14 poz.124 Nr 100 poz.1085, Nr 115 poz.1229, Nr 154 poz.1804 z 2001r. Dz.U. Nr 25 poz.253 z 2002r. art. 104, art. 107 k.p.a. oraz na podstawie ustaleń Planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Promenady w [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w [..]z dnia[...]. (ogł. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z[...]. Nr [...] poz.[..]) odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM [...]Promenada systemu [...] usytuowanej na istniejącym maszcie oraz BTS na dachu budynku położonego przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu jako przyczynę odmowy wskazano, że działka nr [...], na której stoi budynek nr [...] , znajduje się w granicach terenu elementarnego oznaczonego symbolem [...] , dla którego zapis ustaleń planu brzmi:
"zabudowa istniejąca o charakterze trwałym do dalszego użytkowania. Budownictwo prowizoryczne do rozbiórki. Wzdłuż ul. [...] przebudowa parterów budynków na punkty usługowe o dowolnym programie. Zakaz zwiększania intensywności zabudowy, w miejsce likwidowanej zabudowy, obowiązek powiększania powierzchni zieleni"
W ocenie tego organu z powyższych względów zamierzenie inwestycyjne, jest sprzeczne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.
Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka Z. w [...] zarzucając, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107§ 3 kpa bowiem organ ten nie uzasadnił ani pod względem prawnym, ani też faktycznym, dlaczego projektowane zamierzenie uznaje za sprzeczne z Planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ I instancji odmawiając uwzględnienia wniosku przywołując na zapis Planu cyt."zakaz zwiększania intensywności zabudowy, w miejsce likwidowanej zabudowy, obowiązek zwiększania powierzchni zieleni" nie dokonał wykładni tego zapisu.
Decyzją z dnia[...] . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. wzw. art. 40 ust.1, art. 43 i art. 46a ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 poz. 139 ze zm.) oraz Uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. Nr
3
Sygn.aktSA/Sz 2479/02
[...] w sprawie uchwalenia planu szczegółowego
zagospodarowania przestrzennego [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem organu II instancji teren elementarny, na którym ma być zlokalizowana inwestycja przeznaczony jest pod zabudowę trwałą do dalszego użytkowania. Plan ten zakazuje zwiększania na nim intensywności zabudowy oraz nakazuje likwidację budownictwa prowizorycznego, a także powiększanie zieleni. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło za organem I instancji ustalenia ogólne zawarte w punktach 1.3, 2.1, i 2.2. planu zagospodarowania podając, iż "Dominującą funkcją terenu jest szeroko pojęta funkcja wczasowo-turystyczna oraz usługowa w zakresie ruchu turystycznego. Funkcją uzupełniającą jest program mieszkalny integralnie powiązany z rekreacją oraz funkcją uzdrowiskową". (1.3) "Przebudowa, rozbudowa obiektów istniejących jest dopuszczalna pod warunkiem, że jest zgodna z wyznaczoną funkcją oraz nie jest sprzeczna z warunkami technicznymi zabudowy".(2.1) "Zasady rozwiązań przestrzennych i kubaturowych powinny być dostosowane do warunków zewnętrznych. Realizacja obiektów powinna posiadać wysokie walory estetyczne i dostosowane do skali otoczenia. Nie dopuszcza się realizacji zabudowy czasowej, prowizorycznej mającej charakter przejściowy. Obiekty prowizoryczne oraz szpecące na obszarze opracowania zostały przewidziane do usunięcia.(2.2). Konstatując, organ II instancji uznał, iż ustalenia te nie dopuszczają na terenie wskazanym we wniosku możliwości realizacji inwestycji o proponowanym przez stronę charakterze. Stacja telefonii komórkowej nie spełnia bowiem kryteriów przewidzianych w planie zagospodarowania terenu, który przewiduje na nim obiekty wczasowo:turystyczne, służące do ruchu turystycznego, ewentualnie mieszkaniowe, które charakteryzują się walorami estetycznymi i nie szpecą otoczenia.
Na zakończenie organ odwoławczy dodał, iż wydanie decyzji pozytywnej ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji stacji telefonii jako sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art.46a ust. 1 pkt.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym byłaby nieważna z mocy prawa.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie Spółka Z. w [...] wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z [...] r. i zasądzenie na jej rzecz od SKO w [...] kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Skarżący zarzucił decyzji organu II instancji naruszenie przepisu art. 43 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15 poz. 139 z 1999r. ze zm./ oraz planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego
4
Sygn.akt SA/Sz 2479/02
[...] uchwalonego Uchwałą Nr [...] poprzez przyjęcie, że zamierzona inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu. Nadto naruszenie przepisów art. 6 kpa w związku z art. 7 Konstytucji RP, art. 106 kpa w związku z art. 40 ust.4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 oraz art, 35 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 106, poz.1126 z 2000r. ze zm./ art. 7, 77 § 1 oraz 84 kpa i art. 107 § 3 kpa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Należy uznać za trafny zarzut podniesiony przez skrzącego, iż doszło do naruszenia przez organ ii instancji art. 107 § 3 oraz art.7 i 77 kpa. Zarzut ten zdaniem strony skarżącej polega na nie wyjaśnieniu czy zapis planu cyt. "zakaz zwiększania intensywności zabudowy w miejsce likwidowanej zabudowy, obowiązek powiększania powierzchni zieleni" sprzeciwia się ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla projektowanego zamierzenia. Nadto nie wyjaśniono, czy organ odwoławczy podziela stanowisko organu I instancji, w ocenie którego wydanie w sprawie decyzji pozytywnej sprzeciwia się zapis miejscowego planu o treści "zabudowa istniejąca o charakterze trwałym do dalszego użytkowania".
Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek stanowiących podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, przekonującym zarówno do prawidłowości oceny w sytuacji materialnej strony, jak i co do zasadności treści rozstrzygnięcia. W zaskarżonej decyzji organ II instancji zacytował w uzasadnieniu ustalenia dokonane przez organ I instancji oraz te zawarte w miejscowym planie zagospodarowania terenu, nie dokonując analizy ich treści w odniesieniu do wniosku z jakim wystąpiła Spółka Z. . Stwierdzenie przez organ II instancji, iż Stacja telefonii komórkowej niewątpliwie nie jest obiektem spełniającym kryteria przewidziane w planie zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje obiekty wczasowo-turystyczne, służące do obsługi ruchu turystycznego ewentualnie mieszkaniowe,
5
Sygn.akt SA/Sz 2479/02
charakteryzujące się walorami estetycznymi i nie szpecącymi otoczenia jest w ocenie Sądu
nie wystarczającym uzasadnieniem do odmowy uwzględnienia wniosku.
Organy obu instancji powinny dokonać szczegółowej analizy zapisu planu w odniesieniu do twierdzeń strony zawartych we wniosku oraz odwołaniu od decyzji organu 1 instancji, tak by skarżący mógł zapoznać się przyczynami jakimi organy kierowały się przy wydaniu decyzji.
Brak szczegółowego wskazania podstaw faktycznych, dla których zapadło zaskarżone orzeczenie uniemożliwia Sądowi dalszą polemikę z zarzutami wskazanymi w skardze.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 ust.1 pkt c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270) należało orzec jak na wstępie.