SA/Sz 2262/03

SA/Sz 2262/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-04-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Danuta Strzelecka-Kuligowska
Elżbieta Makowska /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Mysiak
Symbol z opisem
614  Oświata, szkolnictwo wyższe, nauka, działalność badawczo-rozwojowa i archiwa
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Kurator Oświaty
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145 , art 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia NSA Danuta Strzelecka Kuligowska Protokolant Joanna Janczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego oraz o potrzebie nauczania indywidualnego I u c h y l a zaskarżoną decyzję, II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III z a s ą d z a od Kuratora Oświaty na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zespół Orzekający Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej na podstawie art. 71 b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( Dz. U . z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku , wydał w dniu [...] r. dwa orzeczenia, każde o Nr [...], a mianowicie:
- orzekł o potrzebie kształcenia specjalnego [...] na czas - do ukończenia edukacji z uwagi na stan zdrowia, z uzasadnieniem, że dziecko jest leczone specjalistycznie, na przestrzeni lat obserwuje się stałe pogarszanie w społecznym funkcjonowaniu [...] ,
- orzekł o potrzebie indywidualnego nauczania [...] w roku szkolnym [...] w roku szkolnym [...] z uwagi na stan zdrowia utrudniający uczęszczanie do szkoły, z uzasadnieniem, że dziecko jest leczone specjalistycznie, obserwuje się stałe pogarszanie funkcjonowania dziewczynki, nauczanie indywidualne w chwili obecnej stanowi jedyną alternatywę w procesie nauczania [...] .
[...] , matka małoletniej [...] jednym pismem odwołała się od obu orzeczeń, podnosząc zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego i domagając się "prowadzenia nauczania w warunkach domowych przez jednego nauczyciela specjalnego, z określeniem odstępstw części treści nauczania, z uwzględnieniem zajęć korekcyjno- kompensacyjnych w trakcie tego nauczania. Także i o to, by [...] przenieść do szkoły specjalnej na ul. [...] nadal z trybem nauczania specjalnego indywidualnego na warunkach powyżej podanych."
Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa - uchylił w całości zaskarżone orzeczenia.
W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji stwierdził, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zostało wydane z naruszeniem prawa oświatowego.
Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia [...] ( Dz. U. z 2001 Nr 13, poz. 114 ze zm. ) poradnie psychologiczno- pedagogiczne wydają orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dzieciom i młodzieży z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi wymagającymi stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Nie dotyczy to jednak uczniów przewlekle chorych. Wobec uczniów, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły, § 1 pkt 2 rozporządzenia z 2001r. przewiduje możliwość orzeczenia przez poradnię psychologiczno- pedagogiczną, o potrzebie nauczania indywidualnego.
W odniesieniu do orzeczenia o potrzebie nauczania indywidualnego Kurator wskazał, że zostało ono wydane z naruszeniem § 3 ust. 2 rozporządzenia z [...] r., ponieważ w skład Zespołu nie powołano logopedy.
Z dalszej części uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut braku prawidłowego zawiadomienia strony o posiedzeniu Zespołu, czym naruszono zasadę czynnego uczestnictwa strony w postępowaniu administracyjnym. W pozostałym zaś zakresie zarzuty odwołania zostały uznane z niezasadne.
W konkluzji kurator wyjaśnił, powołując się na aktualne zaświadczenia lekarskie, że uczennica ma prawo do realizacji obowiązku szkolnego w formie nauczania indywidualnego, jednakże orzeczenie o tej formie kształcenia winno być wydane zgodnie z obowiązującym prawem oświatowym.
Opisaną wyżej decyzję ostateczną zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] wnosząc o stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie niezgodności z prawem. Podstawę skargi stanowi zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 139, art. 138 i art. 156 Kpa. Skarga zawiera też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
Kurator Oświaty odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądy Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta nie odpowiada prawu.
W szczególności trafnie podniesiony został w skardze zarzut naruszenia art. 138 Kpa.
Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, brzmi następująco: "uchylić w całości zaskarżone orzeczenia". W związku z takim orzeczeniem przypomnieć wypada, że art. 138 Kpa określający sposoby zakończenia postępowania odwoławczego nie przewiduje takiej formy rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Postępowanie odwoławcze może zakończyć się wydaniem:
- decyzji utrzymującej w mocy decyzję I instancji w całości lub w części
(art. 138 § 1 pkt 1 Kpa);
- decyzji polegającej na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub w części i w tym zakresie orzeczeniu co do istoty sprawy( art. 138 § 1 pkt 2 zd.1 Kpa);
- decyzji polegającej na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub w części i umorzeniu postępowania pierwszej instancji ( art. 138 § 1 pkt 2 zd. 2 Kpa);
- decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze ( art. 138 § 1 pkt 3 Kpa);
- decyzji kasacyjnej polegającej na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości
i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy
rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia
postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części ( art. 138 § 2
Kpa).
Z powyższego uregulowania wynika, że decyzja odwoławcza nie może kończyć się wyłącznie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji, która jest, zdaniem organu II instancji, decyzją wadliwą, bez wskazania rozstrzygnięcia następczego rozstrzygającego sprawę merytorycznie lub kończącego postępowanie odwoławcze w inny sposób, przewidziany wyżej wskazanym przepisem.
Zauważyć przy tym należy, że powołana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna, która odsyła do przepisu zawierającego treść alternatywną, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji ( co stanowi samo w sobie naruszenie art. 107 § 3 Kpa ), uniemożliwia zorientowanie się jakie organ odwoławczy zajął stanowisko co do dalszego biegu sprawy. W tej zaś sytuacji bezprzedmiotowe jest ustosunkowanie się przez sąd do pozostałych zarzutów skargi.
Z urzędu natomiast wskazać trzeba również na wadliwość wstępnej części zaskarżonej decyzji, która poza przytoczoną podstawą prawną rozstrzygnięcia niczego nie zawiera, a zwłaszcza nie wskazuje aktu organu I instancji, którego dotyczy postępowanie odwoławcze i nie określa czyje odwołanie zostało w nim rozpatrzone.
W tym stanie sprawy Sąd przyjął , że organ II instancji orzekł z naruszeniem prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c i art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.