SA/Sz 2212/02

SA/Sz 2212/02 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-09-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Jerzy Kapera /sprawozdawca/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Mirosława Włodarczak-Siuda /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz /spr/ Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant st.sekr.sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2004r. sprawy ze skargi E. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego /. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...], II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał inwestorom B. K. i E. H. rozbiórkę [...]wybudowanego bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też zgłoszenia właściwemu organowi.
Skargę do organu II instancji wniósł E. H., zarzucając, iż przedmiotowy [...]wybudował w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę budynku usługowo-mieszkalnego. [...]wraz z budynkiem był ujęty w projekcie którego załącznikiem był pian zagospodarowania terenu.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 48 i art. 83 ust.2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106, poz. 1126 z 2000r. z późn.zm.) uznając, iż przedmiotowy [...]wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, której skarżący nie posiadał. [...]był przewidziany w projekcie przestrzennego zagospodarowania działki, lecz jego usytuowanie było przy [...]natomiast ten przedmiotowy jest usytuowany przy budynku usługowo mieszkalnym. Zatem decyzja o pozwoleniu na budowę tego budynku nie obejmowała swym zakresem niniejszego [...].
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Szczecinie wniósł E. H. zarzucając jej:
* naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że [...]został wybudowany bez pozwolenia na budowę,
* sankcjonowanie decyzji nieważnej z mocy art. 156 § 1 pkt 5 Kpa, gdyż decyzja organu I instancji nakazywała rozbiórką [...]gdy tymczasem jest to [...]. W konsekwencji brak obiektu, którego rozbiórkę nakazano co skutkuje niewykonalnością decyzji,
- przyjęcie za podstawę decyzji sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem
dowodowym ustalenia, dotyczące zakresu pozwolenia na budowę wydanego
skarżącemu przez Urząd Miejski [...].
W odpowiedzi na skargę Inspektorat Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie do art. 97 § 1 w związku z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej polegającą o ile ustawy nie stanowią inaczej na kontroli wg kryterium tej zgodności z prawem.
Zgodnie z art. 48 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 poz.1126 z 2000 r. z póź.zm.), właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, iż przedmiotowy [...]składając się z [...]został wybudowany we [...]. w miejscu innym niż ten przewidziany w projekcie budowy [...]z częścią mieszkalną. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego na wybudowanie obiektu małej architektury jakim jest [...]nie jest wymagane pozwolenie na budowę lecz wystarczy zgłoszenie właściwemu organowi (art.29 ust.1 pkt.4 i art.30 ust.1 pkt. 1) Jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu inwestor może przystąpić do wykonania robót budowlanych ( art.30 ust.2 cyt. ustawy) Pomimo takiego obowiązku skarżący nie dokonał zgłoszenia, a zatem zarzut stawiany przez E.H., iż organy I i II instancji naruszyły przepisy prawa materialnego przez błędne zastosowanie art.48 prawa budowlanego jest chybiony. Z wyżej wymienionych względów nie zasługuje także na przyjęcie zarzut, że podstawę wydanie decyzji stanowiły sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym ustalenia, dotyczące zakresu pozwolenia na budowę wydanego skarżącemu przez Urząd Miejski [...]r. przez przyjęcie, że decyzja ta nie obejmowała zgody na wybudowanie spornego [...].
Za uzasadniony natomiast należało przyjąć zarzut dotyczący niewłaściwego określenia w decyzji przedmiotu sporu. W swojej treści zawierała nakaz rozbiórki [...]składającego się z [...] gdy tymczasem faktycznie w chwili wydawania decyzji przez organ I jak i II instancji przedmiotowy [...]nie był [...]lecz [...].
Z tych względów pomimo prawidłowego rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzję należało uchylić.
Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niej w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Sądu naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego (art. 107 kpa) bowiem decyzja dotyczyła innego rodzaju śmietnika.
Zatem skoro decyzja organu I instancji zawierała w swojej treści błędnie określony przedmiot - obowiązek rozbiórki, a decyzja organu odwoławczego tego stanu rzeczy nie zweryfikowała to na podst. art. 145 § 1 pkt.1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą.