SA/Sz 1921/03

SA/Sz 1921/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-03-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Barbara Gebel
Grzegorz Jankowski /przewodniczący/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Symbol z opisem
633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - P.p.s.a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder /spr./ Protokolant St. Sekr. Sądowy Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2005r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie spłaty pożyczki z Funduszu Pracy oddala skargę
Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 162 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 4d ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] r. Nr [...] ustalającą wysokość zadłużenia poręczycielom W. S. i J. S. i rozkładającą je na [...] rat, określił wysokość zadłużenia na kwotę [...] zł, w tym pożyczka [...] zł , odsetki umowne [...] zł, odsetki ustawowe [...] zł oraz wezwał do spłaty pożyczki wraz z odsetkami w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] r. W. S. i J. S. poręczyli pożyczkę udzieloną Spółce A. na utworzenie [...] nowych miejsc pracy ze środków Funduszu Pracy. Umowa pożyczki została wypowiedziana dnia [...] r., a postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do całkowitego zaspokojenia wierzyciela.
Poręczyciele pożyczki zobowiązani do spłaty pożyczki na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w [...] nakazem zapłaty z dnia [...] r. wydanym przez Sąd Rejonowy w [...] ( Sygn. akt [...]), nie uiścili kwoty objętej nakazem.
W [...] r. W. S. i J. S. wystąpili z wnioskiem o rozłożenie spłaty pożyczki na raty deklarując miesięczne kwoty rat w wysokości : J. S. [...] zł, natomiast W. S. [...] zł.
Starosta decyzją z dnia [...] r. uwzględnił wniosek poręczycieli i zadłużenie ustalone na kwotę [...] zł rozłożył na [...] rat po [...] zł każda, płatnej do ostatniego dnia każdego miesiąca za miesiąc bieżący, pod warunkiem dokonywania wpłaty ustalonych rat w terminie.
Ze względu na trudności finansowe J. S. wystąpił o zmianę terminów spłaty rat pożyczki i Starosta decyzją z dnia [...] r. ustalił termin i wysokość spłacanych rat do [...] r. - [...] zł, a od [...] r. po [...] zł płatne do ostatniego dnia każdego miesiąca.
Kolejne wnioski kierowane przez J. S. do Starosty w dniu [...] r. i w dniu [...] r., dotyczące umorzenia pozostałej do spłacenia kwoty pożyczki organ ten rozpatrzył odmownie, albowiem nie stwierdził zaistnienia nadzwyczajnych względów gospodarczych i społecznych przemawiających za umorzeniem pożyczki.
Ze względu na to, że J. S. od dnia wydania decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki nie dokonał żadnej wpłaty na poczet spłaty długu, Starosta wezwał poręczyciela do spłaty pożyczki wraz z odsetkami w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
W odwołaniu od decyzji J. S. zarzuca, że decyzja organu I instancji jest niesłuszna i dla niego krzywdząca, albowiem pociąga za sobą negatywne skutki gospodarcze i społeczne dla prowadzonej przez odwołującego się praktyki lekarskiej.
J. S. podnosi, że nie osiągnął planowanych dochodów z działalności gospodarczej i z tego powodu nie mógł spłacać rat pożyczki w wysokości ustalonej decyzją. Spodziewał się, że należność główna po spłacie odsetek zostanie przez Starostę umorzona, albowiem otrzymał takie zapewnienia od Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy.
Odwołujący się podaje, że rozważał zaciągnięcie pożyczki na spłacenie długu i dochodzenie na drodze cywilnej zwrotu części długu od drugiego poręczyciela, albowiem jego wpłaty na poczet długu były dwukrotnie wyższe aniżeli te, które wnosił W. S.
J. S. ponownie wniósł o umorzenie pożyczki.
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzją organu I instancji.
Organ odwoławczy uznał, że zgodnie z art. 162 § Kpa organ administracji publicznej uchyla decyzję, jeżeli została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. Skoro taki stan faktyczny zaistniał, organ I instancji miał podstawy by ten przepis zastosować, a nadto zgodnie z art. 18 ust. 4d ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wezwać do spłaty pożyczki wraz z odsetkami w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
J. S. wywiódł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.
Skarżący zarzucał, że Wojewoda nie uwzględnił pogorszenia sytuacji materialnej skarżącego oraz błędnie przyjął, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zdaniem skarżącego, Powiatowy Urząd Pracy zawyżył wysokość zadłużenia, a to zawyżanie jest konsekwencją wcześniejszych restrykcyjnych działań tego organu wobec poręczycieli oraz opieszałości i błędów dotyczących obsługi pożyczki.
J. S. podniósł również, że pożyczkodawca zbyt liberalnie traktował pożyczkobiorcę Spółkę A. i nie zbadał kondycji finansowej tego podmiotu.
W czasie, gdy komornik prowadził wobec poręczycieli postępowanie egzekucyjne, które okazało się nieskuteczne, raty zadłużenia nie były spłacane, a odsetki rosły.
Skarżący powoływał się na przepisy Kodeksu cywilnego co do możliwości naliczania odsetek przez wierzyciela i dokonał obliczeń co do wysokości należności głównej oraz odsetek. Twierdził, że pozostała do spłaty kwota pożyczki została zawyżona, a konsekwencje tego ponoszą poręczyciele.
J. S. zarzucał nadto naruszenie przez organy orzekające w sprawie art. 5 Kc.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Sąd dokonując oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa obowiązującymi w dniu wydania stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a wniesiona skarga jest niezasadna.
Okolicznością w sprawie bezsporną, przyznaną przez skarżącego jest fakt zawarcia w dniu [...] r. przez Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy z Spółką A. umowy pożyczki z Funduszu Pracy na koszty zorganizowania dodatkowych miejsc pracy dla [...] bezrobotnych skierowanych przez Rejonowe Biuro Pracy w kwocie [...] złotych, oprocentowanej według zmiennej stopy procentowej wynoszącej [...] % stawki procentowej ogłaszanej każdorazowo przez Prezesa NBP.
Niesporne jest również i to, że skarżący J. S. poręczył solidarnie wraz z W. S. terminową spłatę tej pożyczki i zobowiązał się do wykonania zobowiązania z tytułu poręczenia niezwłocznie po zawiadomieniu przez Rejonowe Biuro Pracy w [...] o opóźnieniu względnie zwłoce w spłacie pożyczki przez zapłatę sumy zadłużenia niezwłocznie bądź w sposób i w terminach podanych przez podmiot udzielający pożyczki.
W związku z nie dotrzymaniem warunków umowy, Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy z dniem [...] r. wypowiedział umowę pożyczki i zobowiązał pożyczkobiorcę do jej natychmiastowej spłaty, a następnie wystąpił z pozwem przeciwko poręczycielom o wydanie nakazu zapłaty.
Sąd Rejonowy w [...] w nakazie zapłaty z dnia [...] r. wydanym wobec J. S. i W. S. zobowiązał poręczycieli do zapłaty kwoty [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r., jednakże należność ta nie została zapłacona dobrowolnie, jak również wyegzekwowana w trybie postępowania egzekucyjnego.
Na wniosek skarżącego oraz drugiego poręczyciela W. S., decyzją z dnia [...] r. Starosta rozłożył nie spłaconą pożyczkę w wysokości [...] zł na [...] raty po [...] zł. Skarżący ustalonej w decyzji kwoty pożyczki jak i wysokości rat nie kwestionował i nie wniósł od tej decyzji odwołania, ale też jej nie wykonywał zgodnie z treścią rozstrzygnięcia . Domagał się natomiast umorzenia pozostałej do spłacenia należności głównej po spłaceniu odsetek.
Zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty w przedmiocie uchylenia decyzji o rozłożeniu poręczonej przez skarżącego kwoty pożyczki na raty i zobowiązaniu do natychmiastowej spłaty zadłużenia stanowiły zatem konsekwencję nie wykonywania przez skarżącego decyzji z dnia [...] r.
Do kompetencji starosty, zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) należy możliwość odraczania terminu spłaty, rozkładania na raty bądź umarzanie w całości lub w części, po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia, pożyczek udzielonych z Funduszu Pracy.
Skoro skarżący po wydaniu przez Starostę decyzji o rozłożeniu należności na raty decyzji tej nie wykonywał zgodnie z jej treścią, w myśl art. 18 ust. 4d powołanej wyżej ustawy, należność pozostała do spłaty stała się natychmiast wymagalna wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.
Zaskarżona decyzja została wydana zatem zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 18 ust. 4d, po zaistnieniu okoliczności faktycznych umożliwiających zastosowanie tego przepisu.
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że Sąd rozpatrując sprawę w przedmiocie zobowiązania skarżącego do natychmiastowej spłaty pożyczki nie może na etapie postępowania sądowego weryfikować wysokości tej należności, skoro skarżący w postępowaniu administracyjnym przed organami obu instancji należności tej, zarówno co do zasady jak i co do wysokości, nie kwestionował.
Zaznaczyć również należy, że kwestie sporne co do kwoty pożyczki, gdyby ta stała się przedmiotem sporu na etapie wydawania decyzji administracyjnych w sprawie rozłożenia należności na raty, umorzenia lub zobowiązania do zwrotu w razie jej natychmiastowej wymagalności, podlegają rozstrzygnięciu przez sąd powszechny. Umowa pożyczki jest bowiem podstawą powstania stosunku cywilnoprawnego, zaś do rozstrzygania sporów w tej materii właściwe są sady powszechne, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Żaden przepis szczególny nie przekazuje sporu o wysokość pożyczki udzielonej z Funduszu Pracy organowi administracyjnemu ( zob. wyrok NSA z dnia 29 września 2001 r. - II SA/Gd 1077/99 - nie publ.)
Reasumując, w przekonaniu Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i właściwie zinterpretowały obowiązujące przepisy. W tej sytuacji skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), Sąd orzekł jak w sentencji.