SA/Sz 1654/03

SA/Sz 1654/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-12-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimiera Sobocińska
Maria Dożynkiewicz /przewodniczący/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 106 poz 482
art 15 ust 6; art 16a- -16m
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.
Dz.U. 2000 nr 80 poz 904
art 2
Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk (spr.), Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Korporacji [...] "F-Ż" S.A. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie określenia straty za [...] rok o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 i ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 59, art. 16b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r., Nr 106, poz. 482 ze zm.), Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu odwołania Korporacji [...] "F-Ż" S.A. z siedzibą w Sz. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. Nr[...], określającej ww. Spółce stratę podatkową za [...] rok w kwocie [...] zł, utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu omawianej decyzji ostatecznej wskazano, że podstawą wymienionego powyżej rozstrzygnięcia stały się następujące ustalenia:
- podatnik, na podstawie zawartej umowy licencyjnej, upoważniony został do używania nazw "filar - otwieramy horyzonty", "na każdą pogodę ubezpiecza grupa ubezpieczeniowa Filar", oraz "otwieramy horyzonty", które to nazwy zakwalifikował jako znaki towarowe, a następnie od opłaty za ich używanie w kwocie [...] zł dokonywał odpisów amortyzacyjnych, czym naruszył dyspozycję art. 15 ust. 6 i art. 16b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
- podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę [...] zł stanowiącą opłaconą składkę na ubezpieczenie na życie wraz z funduszem inwestycyjnym dla pracownika, z którym rozwiązał umowę o pracę. Zgodnie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia do tej umowy, uprawnionym do świadczenia był pracownik, zaś umowa ubezpieczenia w okresie powyżej trzech lat od jej zawarcia przewidywała przekształcenie prawa z ubezpieczenia podstawowego na bezskładkowe oraz prawo ubezpieczonego do wykupu wartości polisy bądź częściowego wykupu do 10% wartości środków zgromadzonych na osobistym rachunku jednostek uczestnictwa. Zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wartość składki z tytułu tej polisy, podatnik naruszył, w ocenie organu kontroli skarbowej, przepisy art. 16 ust. 1 pkt 59 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Wynika dalej z uzasadnienia decyzji ostatecznej, że z ww. decyzją organu kontroli skarbowej Spółka się nie zgodziła, wnosząc w dniu [...]r. odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności art. 15 ust. 6 i art. 16b-16j tej ustawy oraz wadliwość formalno-prawną, wynikającą z naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego, określonych w art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
W oparciu o powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwoty [...] zł, stanowiącej roczny odpis amortyzacyjny od licencji na używanie znaków towarowych za kwotę [...]zł i umorzenia w tym zakresie postępowania. Odwołująca się podniosła, że uzyskanie przez podatnika od Korporacji [...] "F" S.A. upoważnienie do używania spornych oznaczeń służyło szybszemu i szerszemu zaistnieniu na rynku ubezpieczeń, za pomocą znanych już w społecznej świadomości oznaczeń usług. Błędnym jest zatem, zdaniem Spółki, stwierdzenie organu kontroli skarbowej, że licencjodawca – K.U. "F" S.A. nie był w [...]r. właścicielem znaków towarowych wymienionych w umowie licencyjnej, a tym samym nie mógł upoważnić innego podmiotu do ich używania za opłatą.
Dalej odwołujący się argumentuje, że w chwili zawierania umowy licencyjnej, której przedmiotem były sporne oznaczenia, licencjodawca był właścicielem trzech znaków towarowych, pomimo że nie zostały one jeszcze zarejestrowane, bowiem postępowanie rejestracyjne zostało już wszczęte.
Zarzuca wreszcie Spółka, że razie nieuznania spornych oznaczeń za znaki towarowe podlegałyby one odpisom amortyzacyjnym jako majątkowe prawa autorskie (utwory) na podstawie art. 16b ust 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Na poparcie swojego stanowiska odwołujący się przedłożył dowody w postaci zgłoszeń z dnia 2 lipca 1999 r. do rejestracji przez Urząd Patentowy RP znaków towarowych słownych: "na każdą pogodę ubezpiecza grupa ubezpieczeniowa filar", "otwieramy horyzonty" oraz "filar - otwieramy horyzonty" .
Wynika dalej z uzasadnienia omawianej decyzji, że Izba Skarbowa, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, uznała za zasadnej utrzymać w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej,
Zdaniem organu odwoławczego bezsporne w niniejszej sprawie jest, że [...] r. podatnik zawarł z Korporacją [...] "F" S.A. w Sz. umowę licencyjną, na mocy której upoważniony został do używania oznaczeń słownych o wskazanej powyżej treści za wynagrodzeniem [...] zł. W dniu zawarcia umowy licencyjnej licencjodawca - Korporacja [...] "F" S.A. nie posiadała jeszcze zarejestrowanych znaków towarowych o tej treści, dopiero bowiem w dniu [...]r. złożyła wnioski o ich rejestrację. Decyzjami z dnia [...]r., właściwy do rejestracji znaków towarowych oraz do wydania świadectw ochronnych Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz Korporacji [...] "F" S.A. w Sz. praw ochronnych na dwa ww. znaki towarowe.
W ocenie Izby Skarbowej, KU "F Ż" S.A., w dacie zawierania umowy licencyjnej nie nabyła praw do znaków towarowych o wskazanej powyżej treści, gdyż Urząd Patentowy nie podjął jeszcze w tym zakresie decyzji o ich rejestracji oraz nie wydał świadectw ochronnych, zaś w odniesieniu do oznaczenia "na każdą pogodę ubezpiecza grupa ubezpieczeniowa Filar" Spółka nigdy nie uzyskała takiego prawa.
Zawarcie umowy licencyjnej pomiędzy podatnikiem a Korporacją [...] "F" S.A. w Sz. rodziło, w ocenie Izby Skarbowej, jedynie ten skutek, że powstał miedzy tymi podmiotami stosunek obligacyjny zobowiązujący Korporację [...] "F" S.A. w Sz. w razie uzyskania praw ochronnych, na wskazane w umowie oznaczenia, do udzielenia uprawnienia do ich używania na rzecz Korporacji [...] "F-Ż" S.A. w Sz.
Dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia "prawo do znaku towarowego" na użytek, przyznanego w art. 16b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uprawnienia do jego amortyzacji. Definicja samego znaku towarowego zamieszczona jest w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej oraz poprzedzającej ją ustawie z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Zgodnie z tymi ustawami, znakiem towarowym jest oznaczenie nadające się do odróżniania w obrocie towarów jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów innych przedsiębiorstw. Dla tak rozumianego znaku towarowego, podmiot chcący się nim posługiwać z wyłączeniem innych osób może uzyskać ochronę według przepisów art. 121 - 135 prawa własności przemysłowej (dawniej: art. 10-14 ustawy o znakach towarowych).
Izba Skarbowa podzieliła zatem stanowisko organu kontroli skarbowej, że dopiero zarejestrowane przed organem patentowym według przepisów wskazanych ustaw oznaczenie, które spełnia funkcję odróżniające towar od innych podobnych towarów, zyskuje status prawa do znaku towarowego. Do chwili rejestracji określonego oznaczenia (graficznego, słownego) przez organ patentowy, każda osoba może bowiem swobodnie używać takiego samego oznaczenia bez naruszenia praw innych osób. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, jest także to, że sporne znaki stanowią w istocie wyrażenia języka powszechnie używane. Tak więc, do czasu rejestracji takiego oznaczenia przez właściwym organem patentowym, każdy może go swobodnie używać do swoich potrzeb, bowiem do czasu zarejestrowania znak ten będzie tylko oznaczeniem słownym używanym lub możliwym do używania przez wszystkich zainteresowanych, ale bez wyłączności i prawa do niego.
Czynności prawne dotyczące takiego oznaczenia dokonane przed jego rejestracją i uzyskaniem statusu prawa ochronnego - jak w niniejszej sprawie umowa licencyjna z dnia [...]r. – stanowią, zdaniem Izby Skarbowej, jedynie nawiązanie pewnego stosunku obligacyjnego między stronami czynności, nie kreują natomiast ochrony dla przedmiotu tej umowy.
Nie sposób więc zgodzić się ze stanowiskiem, że już z datą złożenia wniosków o rejestrację spornych oznaczeń słownych powstały prawa do wskazanych w nich znaków towarowych. Czynności te wywierają bowiem tylko ten skutek, że składający uzyskał zastrzeżenie pierwszeństwa do zarejestrowania na jego rzecz określonych oznaczeń.
Reasumując, Izba Skarbowa stwierdziła, że prawo do znaku towarowego, o którym mowa w przepisie art. 16b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to prawo do zarejestrowanego znaku towarowego.
Odnosząc się dalej do argumentacji podatnika, iż w razie nieuznania spornych oznaczeń za znaki towarowe podlegałyby one odpisom amortyzacyjnym jako majątkowe prawa autorskie, organ odwoławczy stwierdził, że Korporacja [...] "F-Ż" S.A. oraz Korporacja [...] "F" S.A. zaliczając, opisane w zawartej przez siebie umowie licencyjnej, dobra do kategorii znaków towarowych wskazały, że ww. oznaczenia należy traktować jako znaki towarowe, a nie utwory. Poza tym, w toku prowadzonego postępowania Spółka nie wykazała, że sporne oznaczenia stanowiły przedmiot praw autorskich, tzn. były dziełem określonego autora i cechowały się indywidualnym charakterem.
Mając więc na uwadze powyższe Izba Skarbowa stwierdziła, że organ kontroli skarbowej zasadnie wyłączył z kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne w kwocie [...] zł od opłat za używanie oznaczeń zakwalifikowanych przez podatnika jako znaki towarowe do czasu ich rejestracji, albowiem Korporacja [...] "F-Ż" S.A. w Sz. dokonywała ich w sprzeczności z przepisami art. 16a-16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób, prawnych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia m.in. wartości niematerialnych i prawnych, dokonywane wyłącznie zgodnie ze wskazanymi powyżej przepisami tej ustawy.
W odniesieniu do niekwestionowanych przez podatnika rozstrzygnięć organu pierwszej instancji w przedmiocie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł stanowiącej opłaconą składkę na ubezpieczenie na życie wraz z funduszem inwestycyjnym dla pracownika, z którym rozwiązano umowę o pracę, a także zwiększenia przychodów wykazanych przez spółkę w zeznaniu wstępnym CIT-8 o kwotę [...] zł z tytułu otrzymanych odsetek od obligacji komunalnych oraz zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o kwoty: [...] zł z tytułu zapłaconych przez podatnika opłat prowizyjnych od składek ubezpieczeniowych i [...] zł z tytułu wydatków na reprezentację i reklamę, których to korekt podatnik dokonał samodzielnie w zeznaniu ostatecznym CIT -8, Izba Skarbowa także podtrzymała stanowisko organu kontroli skarbowej.
W skardze na omawianą decyzję skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej nieuznania za koszty uzyskania przychodów [...] r. kwoty [...] zł, stanowiącej roczny odpis amortyzacyjny od licencji na korzystanie z niezarejestrowanych znaków towarowych, będących równocześnie utworami w rozumieniu przepisów prawa autorskiego, zarzucając ww. decyzji naruszenie przepisów:
- art. 15 ust. 1 i ust. 6 w związku z art. 16b-16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 41 ust. 2 z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, poprzez błędną interpretację
i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez błędne zastosowanie art. 16b ust. 1 pkt 6 zamiast art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
- art. 56 i 65 Kodeksu cywilnego w związku z art. 24a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasad wykładni prawa wynikających z tych przepisów.
W uzasadnieniu skargi Strona zarzuciła błędną interpretację pojęcia "prawa do znaku towarowego". Zdaniem Spółki z przepisów prawa nie wynika, że prawo do znaku towarowego powstaje przez jego rejestrację albo, że znakiem towarowym jest znak zarejestrowany, w związku z czym twierdzenie organu odwoławczego, że prawo do znaku towarowego, o którym mowa w art. 16b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to prawo do znaku zarejestrowanego, jest niezasadne.
Dalej pełnomocnik Skarżącej stwierdził, iż nigdy nie powoływał się na "prawo do znaków towarowych", a jedynie na prawo do korzystania ze znaków, czyli licencję, a zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych amortyzacji podlegają także licencje. Ponadto Spółka podniosła, że sporne znaki jako "oznaczenia słowne" stanowią, zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, utwór, podlegający przepisom tej ustawy, w związku z czym KU "F" S.A., jako posiadacz autorskich praw majątkowych do tych utworów (znaków), mógł zawrzeć z KU "F - Ż" S.A. umowę licencyjną na korzystanie z tych wyrażeń reklamowych, zwanych przez ustawę licencją. W kontekście powyższego do postanowień omawianej umowy pomiędzy KU "F" S.A. a KU "F-Ż" S.A. powinny być stosowane przepisy prawa autorskiego, pomimo tego, że strony wyraźnie nie wskazały, że znaki towarowe będące przedmiotem umowy stanowią utwory w rozumieniu przepisów prawa autorskiego. W związku z powyższym Skarżąca wywodzi, iż Spółka miała prawo zaliczyć do praw niematerialnych i prawnych nabytą od KU "F" S.A. licencję, mającą jej zdaniem, charakter zarówno licencji o której mowa w art. 41 ust. 2 prawa autorskiego jak i licencji do niezarejestrowanych znaków towarowych oraz amortyzować ją zgodnie z przepisami art. 16b-16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, właściwy do rozpoznania skargi z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje:
Skarga okazała się nieuzasadniona, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.
Ustosunkowując się na wstępie do zarzutu Spółki, że odmawiając uprawnienia do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od spornych w niniejszej sprawie oznaczeń słownych, naruszono dyspozycję przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 6 w związku z art. 16b-16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, a także art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez błędne zastosowanie art. 16b ust. 1 pkt 6 zamiast art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazać należy, że:
przepis art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r., Nr 106, poz. 482 ze zm.), stanowi, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnyc i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16 ww. ustawy. Według regulacji art. 16b ust. 1 tej ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania (...) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe, licencje, prawa do: wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych (...), o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, które są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że sporne znaki powinny być przez organy podatkowe potraktowane jako utwory w rozumieniu prawa autorskiego wskazać należy, że, w znaczeniu przedmiotowym, prawa autorskie chronią utwory (dzieła) będące dobrem niematerialnym, a przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe),
2) plastyczne,
3) fotograficzne,
4) lutnicze,
5) wzornictwa przemysłowego,
6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne,
7) muzyczne i słowno-muzyczne,
8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne,
9) audiowizualne (w tym filmowe)
- art. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 904).
Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy, pkt 2 cytowanego przepisu stanowi natomiast, że nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, pod warunkiem, że umowa nie stanowi inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 2 tej ustawy, na który to przepis wskazuje Skarżąca jako mający zastosowanie w niniejszej sprawie, "umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej "licencją", obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione".
Z powyższego uregulowania wynika więc, że jedynie w przypadku umów dotyczących korzystania z utworu zawierana jest tzw. umowa licencyjna. Na podstawie tej umowy autor – twórca nie wyzbywa się swoich prawa autorskich, a jedynie udostępnia, najczęściej za wynagrodzeniem, swój utwór do korzystania licencjobiorcy. W tej formie autor może, np. udostępnić swój utwór wydawcy do korzystania w formie wydania go w ramach umowy wydawniczej.
Przechodząc od, wskazanych powyżej, uwag ogólnych z zakresu prawa autorskiego na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z całą pewnością Spółka KU "F" nie mogła zawrzeć z KU "F Ż" S.A. umowy licencyjnej w rozumieniu art. 41 ust. 2 ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że po pierwsze: w toku postępowania nie wykazano, że sporne oznaczenia nazwane znakami towarowymi są utworem w rozumieniu prawa autorskiego, po drugie: KU "F" nie była twórcą sloganów reklamowych: "filar - otwieramy horyzonty", "na każdą pogodę ubezpiecza grupa ubezpieczeniowa Filar", oraz "otwieramy horyzonty",w rozumieniu ustawy o prawie autorskim, a więc podmiotem, któremu wyłącznie przysługiwało prawo do ww. "utworów", co jest istotą umowy licencyjnej.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, wbrew zarzutowi skargi, że Spółka nie miała prawa zaliczyć do praw niematerialnych i prawnych nabytej od KU "F" S.A. licencji oraz amortyzować ją ani na podstawie art. 16b ust.1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zezwalającego na amortyzację autorskich lub pokrewnych praw majątkowych (który to przepis znalazłby zastosowanie w przypadku zawarcia umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych na postawie art. 41 ust. 2 prawa autorskiego) ani na podstawie, powoływanego w skardze, art. 16b ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, regulującego amortyzację licencji, które odnoszą się jedynie do umów dotyczących dóbr niematerialnych wymienionych w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz w ustawie o wynalazczości.
Odnosząc się do obszernych wywodów pełnomocnika Spółki zawartych w skardze wskazać jeszcze należy, że możliwe byłoby zawarcie umowy licencyjnej na niezarejestrowany znak towarowy, który byłby jednocześnie utworem w rozumieniu ustawy o prawie autorskim, i dokonywanie na tej podstawie odpisów amortyzacyjnych, gdyby możliwe było wskazanie twórcy spornych znaków reklamowych. W takim jednak przypadku drugą ze stron umowy licencyjnej nie byłby, powiązany ze skarżącą Spółką, jak w rozpatrywanej sprawie, podmiot gospodarczy lecz twórca tych sloganów.
Tak więc, mając na uwadze powyższe, zarzut naruszenia przez organy podatkowe dyspozycji przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 6 w związku z art. 16b-16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, a także art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez błędne zastosowanie art. 16b ust. 1 pkt 6 zamiast art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uznać należy za nieuprawniony.
Art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zastosowany w niniejszej sprawie przez organy podatkowe, przewiduje możliwość amortyzacji prawa do znaków towarowych.
Definicja znaku towarowego zamieszczona została w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508) oraz poprzedzającej ją ustawie z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r. Nr 5, poz.17 ze zm.). Zgodnie z tymi uregulowaniami, znakiem towarowym jest oznaczenie (znak) nadające się do odróżniania w obrocie towarów jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów innych przedsiębiorstw. Dla tak rozumianego znaku towarowego, podmiot chcący się nim posługiwać z wyłączeniem innych osób może uzyskać ochronę według przepisów art. 121-135 prawa własności przemysłowej (dawniej: art. 10-14 ustawy o znakach towarowych). I tak, przepis art. 153 ust. 1 prawa własności przemysłowej (dawniej: art. 10 ustawy o znakach towarowych) przewiduje, że uprawnienie do wyłącznego używania w sposób zarobkowy lub zawodowy na terytorium RP oznaczenia kwalifikowanego jako znak towarowy następuje poprzez uzyskanie dla niego prawa ochronnego w drodze jego rejestracji w Urzędzie Patentowym RP. Dopiero zarejestrowane przed organem patentowym według przepisów wskazanych ustaw oznaczenie, które spełnia funkcje odróżniające towar od innych podobnych towarów (znak towarowy), zyskuje status prawa do znaku towarowego.
Do chwili rejestracji określonego oznaczenia (graficznego, słownego) przez organ patentowy, każda osoba może swobodnie używać takiego samego oznaczenia bez naruszenia praw innych osób.
Do czasu zaś zarejestrowania znak ten będzie zatem tylko oznaczeniem słownym używanym lub możliwym do używania przez jednego lub wielu zainteresowanych, ale bez wyłączności i prawa do niego.
Natomiast od czasu zarejestrowania w Urzędzie Patentowym RP, a w konsekwencji uzyskania ochrony prawnej dla określonego wyrażenia językowego, uzyskuje ono ochronę właściwą prawom bezwzględnym. Czynności prawne dotyczące takiego oznaczenia dokonane przed rejestracją i uzyskaniem statusu prawa ochronnego - takie jak w niniejszej sprawie umowa licencyjna z dnia [...] r. - stanowią jedynie nawiązanie pewnego stosunku obligacyjnego między stronami czynności, nie kreują natomiast ochrony dla przedmiotu tej umowy.
Nie można zatem zgodzić się z argumentacją Skarżącej, że już z datą złożenia wniosków o rejestrację spornych oznaczeń słownych powstało prawo do wskazanych w nich znaków towarowych (tym bardziej, że jedno ze spornych oznaczeń nie zostało uznane przez Urząd Patentowy za znak towarowy). Czynności te wywierają bowiem tylko ten skutek, że składający uzyskał zastrzeżenie pierwszeństwa do zarejestrowania na jego rzecz określonych oznaczeń.
Dlatego też dopiero znak towarowy zarejestrowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i wyposażony w zespół roszczeń przysługujących uprawnionemu wykazanemu w akcie rejestracji staje się prawem bezwzględnym i zyskuje status prawa do znaku towarowego, podlegającego odpisom amortyzacyjnym, o których mowa we wskazanym powyżej art. 16b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może udzielić innej osobie upoważnienia do jego używania, zawierając umowę licencyjną.
Reasumując, sąd, rozpoznający przedmiotową sprawę stoi na stanowisku, że prawo do znaku towarowego, o którym mowa w przepisie art. 16b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to prawo do zarejestrowanego znaku towarowego.
Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub zasad postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).