SA/Sz 1611/03

SA/Sz 1611/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-08-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Marzena Kowalewska
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /sprawozdawca/
Zofia Przegalińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art 128; art 240 par 1; art 245 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Katarzyna Orłowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Izba Skarbowa decyzją z dnia [...]r. nr [...]wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 i art. 240 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) odmówiła uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...]r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...]r., określającą H. B. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r. w kwocie [...] zł oraz zaległość z tytułu tego podatku w kwocie [...]zł.
Powyższa decyzja wydana została w wyniku wznowienia, na wniosek strony, postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] r.
Pismem z dnia [...] r. H. B. zwróciła się bowiem o weryfikację ww. decyzji wskazując, że wydana ona została na podstawie nieprawdziwego stwierdzenia, że w [...] r. podatniczka nie uzyskała żadnych dochodów, co stanowiło podstawę do uznania przez organ podatkowy, że kwota wydatków poniesionych przez nią w [...]r. na wkład budowlany do Spółdzielni Mieszkaniowej "P" w Sz. nie jest ulgą mieszkaniową, podlegającą odliczeniu w latach następnych. Na potwierdzenie tego podatniczka przedstawiła nowy, jej zdaniem, dowód w sprawie, tj. świadectwo pracy, potwierdzające, że w [...]r. osiągała dochody ze stosunku pracy.
Izba Skarbowa, po rozpoznaniu sprawy, wskazaną na wstępie decyzją, odmówiła uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...]r., utrzymującej w mocy decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., określającą podatniczce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe wznawia się w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki, tj. ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są dla sprawy istotne, a ponadto nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Wynika dalej z uzasadnienia tej decyzji, że zdaniem Izby Skarbowej ponowna analiza materiałów źródłowych sprawy, w świetle przesłanek prowadzących do wznowienia postępowania, nie dała podstaw do uznania zasadności żądania strony. Wskazany bowiem przez podatniczkę nowy dowód w sprawie, tj. świadectwo pracy z Regionalnego Szpitala [...] w Sz. z dnia [...] r. o osiągnięciu przez podatniczkę w [...] r. dochodu z tytułu wynagrodzenia osobowego, które jej zdaniem było potwierdzeniem zatrudnienia, w okresie do którego odnosi się decyzja, nie dotyczy roku, o którym traktowała decyzja ostateczna, tj.[...]. Izba Skarbowa stwierdziła również, że w myśl przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W świetle powyższej normy prawnej termin płatności podatku za [...] r. upłynął [...]r., a zatem zobowiązanie podatkowe za [...] r. przedawniło się z dniem [...]r. Podatniczka miała zatem prawo do przedstawienia nowych dowodów, dotyczących [...] r., do dnia wskazanego w omawianym przepisie tym bardziej, że w [...]r. wobec strony były prowadzone dwa odrębne postępowania dotyczące roku [...] i [...], z których już wtedy wynikało, że organy podatkowe stoją na stanowisku, że H. B. w [...] r. nie uzyskiwała dochodów.
Izba Skarbowa wyjaśniała także, że organ podatkowy rozpatrując sprawę w trybie wznowienia postępowania nie jest instancją odwoławczą, której zadaniem jest ponowne przeanalizowanie postępowania dowodowego i ponowne rozpatrzenie sprawy. W razie wznowienia postępowania, decyzja może być jedynie uznana za wadliwą ze względu na naruszenie obowiązujących norm prawnych, dotyczących postępowania, a nie ze względu na dokonaną w tej decyzji ocenę.
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem podatniczka złożyła odwołanie od wskazując, że ww. decyzja Izby Skarbowej oparta została na fałszywych stwierdzeniach.
Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu ww. odwołania, w oparciu o przepisy art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa, działając jako organ odwoławczy, wskazała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, iż w sprawie nie zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Podtrzymując argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a H. B. nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności ani też nowych dowodów, które w jakikolwiek sposób miałyby wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...]r., utrzymującej w mocy decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...]r., określającej podatniczce wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r.
Ponadto, w uzasadnieniu ww. decyzji podkreślono, że "nowe dowody" w postaci zaświadczenia, że w [...] r. podatniczka uzyskiwała dochody ze stosunku pracy, nie ma znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia, bowiem mogłoby to mieć wpływ jedynie na postępowanie dotyczące roku [...] r.
W skardze na niniejszą decyzję ostateczną Skarżąca podniosła, że podstawą naliczonych za [...]r. zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych jest nieuznanie przez organy podatkowe poniesionych w [...] r. wydatków mieszkaniowych tytułem wkładu budowlanego do Spółdzielni Lokatorsko-Mieszkaniowej "P" w Sz., których podatniczka nie odliczyła od dochodu za [...] r. Zdaniem Skarżącej, organy podatkowe bezzasadnie uznały, że sporna kwota wydatków poniesionych w [...] r., nie daje uprawnień do skorzystania z ulgi mieszkaniowej odliczanej w następnych latach, tj. m.in. w [...] r. albowiem, opierając się na błędnych ustaleniach, przyjęły one, że w tym roku podatkowym nie osiągnęła ona żadnych dochodów, podczas gdy od dnia [...]r. do [...]r. podatniczka była zatrudniona jako położna w szpitalu na G. i pobierała z tego tytułu stosowne wynagrodzenie. Ponadto Skarżąca podała, że zostało to jednoznacznie potwierdzone przedłożonym przez nią w dniu [...]r., na wezwanie Izby Skarbowej, zaświadczeniem z Regionalnego Szpitala [...] w Sz. z dnia [...] r. Z tego względu, zdaniem podatniczki, decyzja Izby Skarbowej w sprawie podatku za rok [...] została wydana w oparciu o fałszywe stwierdzenie, że w [...]r. nie uzyskała ona żadnych dochodów, w związku z czym bezsprzecznie istnieją podstawy do uchylenia tej decyzji na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga okazała się nieuzasadniona, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.
Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, m.in. zaskarżonych decyzji.
Zgodnie z ogólną zasadą trwałości decyzji podatkowej, wyrażoną w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) ostateczne decyzje podatkowe mogą być wzruszane przez właściwy organ podatkowy wyłącznie w przypadkach wprost unormowanych w przepisach postępowania podatkowego.
O ile w postępowaniu zwykłym (głównym) przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniu zwyczajnym lub prawidłowości postępowania podatkowego.
Istotą wznowienia postępowania jest przeprowadzenie przez właściwy organ podatkowy postępowania co do przesłanek wznowienia enumeratywnie wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe,
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132,
4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję,
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.
W niniejszej sprawie strona skarżąca wskazała na przesłankę wypływającą z treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym podstawą do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi, który tę decyzję wydał. Zgodzić przy tym należy z poglądem organu odwoławczego, że przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.
Jednocześnie art. 245 Ordynacji podatkowej wskazuje na rodzaje dyspozycji wydawanych po ponownym rozpoznaniu wznowionej sprawy. W myśl art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji, organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, w przypadku gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, co trafnie uczyniła Izba Skarbowa. Nie dopatrzyła się ona bowiem przesłanek do uchylenia swojej decyzji, a to z uwagi na brak okoliczności faktycznych wypełniających znamiona art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Pogląd ten podzielił organ odwoławczy zwracając uwagę, że brak jest podstaw by uznać, że strona skarżąca wskazała, iż na jaw wyszły nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, są one istotne dla sprawy oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nie można za taki dowód uznać przedłożonego przez podatniczkę zaświadczenia o zatrudnieniu i osiąganiu dochodów w [...] r., bowiem fakt ten mógłby mieć jedynie wpływ na postępowanie podatkowe dotyczące roku [...], natomiast przedmiotem sprawy nie jest wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r., a wysokość zobowiązania w tym podatku za [...] r.
Jak prawidłowo wskazał organ podatkowy, dowód w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w [...] r. mógłby stanowić podstawę do rozważań pod kątem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania z tytułu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r., jednakże ze względu na przedawnienie, które upłynęło [...]r., taka możliwość nie istnieje.
Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 151, poz. 1270).