SA/Sz 1542/02

SA/Sz 1542/02 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-03-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimiera Sobocińska /sprawozdawca/
Kazimierz Maczewski
Maria Dożynkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
FSK 1679/04 - Wyrok NSA z 2005-05-19
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska /spr/ Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Krzysztof Kapelczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2004r. sprawy ze skargi K i B K na decyzję Izby Skarbowej w S z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. o d d a l a skargę.-
Uzasadnienie
Izba Skarbowa w S decyzją z dnia [...] ., wydaną w trybie odwoławczym, częściowo uwzględniła odwołanie i uchyliwszy decyzję Urzędu Skarbowego w G określiła zobowiązanie podatkowe małżonków B i K K w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r. w kwocie [...] zł oraz zaległość podatkową z tego tytułu w kwocie [...] zł.
Podstawą określenia wyższego niż zeznany podatku było ustalenie, że podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych zawyżył koszty uzyskania przychodu, przy czym na etapie skargi jako sporna pozostaje kwota [...] zł wydatków na zakup materiałów i usług budowlanych /szczegółowo wymienionych na str. 2-12 decyzji organu I instancji/.
Ustalono, że aktem notarialnym z dnia[...] . małżonkowie nabyli nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym położoną w miejscowości [...] z zamiarem jej przeznaczenia do działalności gospodarczej. Nieruchomość ta położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie posiadanej już bazy transportowo-warsztatowej. Zakupiony budynek mieszkalny, po jego adaptacji i modernizacji, miał pełnić funkcję biura.
Do chwili kontroli podatkowej /trwającej od[...] ./ budynek ten nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i nie był używany do działalności gospodarczej. W [...] r. w w/w budynku trwały prace adaptacyjno-modernizacyjne i remontowe, na które podatnik wydatkował kwotę [...] zł, którą zaliczył do kosztów zyskania przychodu jako wydatki remontowe. Równocześnie podatnik założył dla omawianego budynku kartę środka trwałego nie oddanego do amortyzacji i odpowiednio dalsze wydatki na budynek w kwocie [...] zł, niezliczone do kosztów traktował jako zwiększające jego wartość początkową z chwilą gdy zostanie oddany do użytku.
Urząd Skarbowy wyłączając z kosztów kwotę [..] zł, uznał, że był to wydatek na remont prywatnego domu mieszkalnego nie mający związku z przychodami z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 ust.1 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 z późn.zm./.
Izba Skarbowa natomiast jako właściwą podstawę nieuznania powyższych wydatków za koszt działalności gospodarczej wskazała art. 23 ust.1 pkt 1 lit. "b" powołanej ustawy wyjaśniając, że wszystkie wydatki na przedmiotowy budynek były wydatkami inwestycyjnymi poniesionymi w celu wytworzenia środka trwałego. Wyodrębnienie wydatków remontowych i ich zaliczenie bezpośrednio do kosztów jest możliwe - wyjaśnia Izba Skarbowa - tylko w stosunku do już istniejącego i wpisanego do ewidencji środka trwałego, co oznacza - zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. Nr 6, poz. 35 z późn.zm./ - że musi to być stanowiący własność lub współwłasność, nabyty lub wytworzony we własnym zakresie, kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania przedmiot, w tym przypadku budynek użytkowy, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywany na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
Sytuacja taka nie miała miejsca w sprawie, bowiem budynek w badanym okresie był w trakcie robót adaptacyjno-modernizacyjnych i nie posiadał cech kompletności i zdatności do użytku, wobec czego wszystkie poniesione wydatki były wydatkami inwestycyjnymi nie podlegającymi zaliczeniu bezpośrednio do kosztów działalności gospodarczej. W takim stanie - stwierdza Izba Skarbowa - nie ma znaczenia zgłoszone w odwołaniu twierdzenie, że budynek był wykorzystywany jako magazyn części zamiennych i jako pomieszczenie dla dozorcy. Wydatki remontowe były bowiem poniesione w budynku nie będącym środkiem trwałym, związane były z działaniami zmierzającymi do jego wytworzenia, zatem mogą mieć znaczenie w przyszłości przy ustaleniu jego wartości początkowej.
W skardze wniesionej do Naczelnego sądu Administracyjnego /9 lipca 2002r./ podatnicy domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zakwestionowanych kosztów remontu zarzucając, że wydana została z naruszeniem art. 23 ust.1 pkt 1 lit. "b" ustawy o p.d.o.f. oraz § 2 ust.1 i § 6 ust.4a rozporządzenia Ministra Finansów z 17 stycznia 1997r. przez błędną kwalifikację tych kosztów jako wydatków inwestycyjnych. Skarżący zarzucili też naruszenie przepisów o postępowaniu w zakresie należytego wyjaśnienia faktów oraz norm ogólnych. Skarżący wywodzą, że zakupiony budynek mieszkalny nie podlegał amortyzacji z mocy § 5 ust.4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 stycznia 1997r., lecz był zdatny i oddany do użytku od[...] . na potrzeby działalności gospodarczej jako magazyn części zamiennych i pomieszczenie dla dozorcy, zaś remont i koszty z nim związane dotyczyły tejże działalności, co uzasadniało, ich zdaniem zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust.1 ustawy o p.d.o.f.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem
Art. 23 ustawy o p.d.o.f. stanowi zamknięty katalog wydatków, których nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, mimo że zostały poniesione w celu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust.1 tej ustawy. Nabycie budynku mieszkalnego w celu jego przeznaczenia po odpowiedniej przebudowie do działalności gospodarczej oznacza, że nakłady z tym związane należało zakwalifikować jako wydatki na wytworzenie środka trwałego, których zgodnie z art. 23 ust.1 pkt 1 lit. "b" omawianej ustawy nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów. Wydatki stanowiące koszt wytworzenia środka trwałego podlegają rozliczeniu w kosztach w dłuższym okresie czasu w formie odpisów amortyzacyjnych na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych /.../ obowiązującego w badanym roku podatkowym.
W okolicznościach faktycznych sprawy organ odwoławczy zasadnie przyjął, że podatnik naruszył przepis art. 23 ust. 1pkt 1 lit. "b" zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na wytworzenie środka trwałego. Twierdzenie podatnika, że były to wydatki na remont budynku mieszkalnego wykorzystywanego, w czasie trwającej równocześnie przebudowy, na magazyn i pomieszczenie dla dozorcy nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych dowodach. Rozmiar prac opisany przez podatnika w piśmie skierowanym do Urzędu Skarbowego[...] . /k.....] akt adm./ oraz rodzaj i ilość materiałów i usług budowlanych wymienionych szczegółowo w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazują jednoznacznie, że była to gruntowna wymiana zasadniczych elementów budynku, połączona ze znacznymi nakładami, które zasadnie zakwalifikowano jako nakłady inwestycyjne na wytworzenie środka trwałego w rozumieniu przepisów podatkowych. Podatnik nie twierdził i nie wykazał, by poniósł odrębne wydatki tylko na przystosowanie budynku do użytku na magazyn i pomieszczenie dla stróża, a tylko takie wchodziły w rachubę jako koszt bezpośredni. Wręcz przeciwnie, konsekwentnie twierdzi, że budynek był kompletny i zdatny do użytku, oraz że zanim zamiar jego przebudowy na biura został zrealizowany, został on przekazany do użytku jako magazyn i pomieszczenie dozorcy, gdyż powstała taka konieczność gospodarcza i że w tym momencie nie istniała potrzeba przeprowadzenia żadnych prac adaptacyjnych.
Zasadnie zatem uznano w zaskarżonej decyzji, że podatnik błędnie zakwalifikował sporne wydatki tak jakby dotyczyły istniejącego środka trwałego. Wydatki inwestycyjne, jak już wyżej wyjaśniono, nie mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, lecz w formie odpisów amortyzacyjnych od wytworzonego środka trwałego.
Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym jak również nie narusza przepisów o postępowaniu.
Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.