SA/Sz 1382/02

SA/Sz 1382/02 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-05-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Grzegorz Jankowski /przewodniczący/
Marzena Kowalewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145§1 pkt 1 litc
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska/spr/ Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Beata Majewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę /. uchyla zaskarżoną decyzję, II. uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej E. Z. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu [...] r. wpłynął do Starostwa Powiatowego wniosek I. i Z. K. zamieszkałych w[...] , o udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w m. X przy ul. [...]
Decyzją [...] z dnia [...] r. Starosta udzielił państwu I. i Z. K. pozwolenia na ww. rozbudowę. W dniu [...] r. od ww. decyzji wniosła odwołanie pani E. Z. zam. w X przy ul. [...] Wojewoda decyzją [...]z dnia [...] r. zaskarżoną decyzję uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Zgodnie z zaleceniami zawartymi w ww. decyzji Wojewody w dniu [...] r. pismem [...] Starosta zobowiązał inwestorów do doprowadzenia projektu do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie odległości projektowanej rozbudowy od granicy sąsiedniej działki. Dnia [..] r. został złożony wniosek uzupełniający, a następnie w dniu [...] r. zawiadomiono strony postępowania o złożonym wniosku i możliwości zapoznania się z projektem i wniesienia uwag. Rozpatrując sprawę uznano iż:
- projekt odpowiada § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej
i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny
odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dopuszcza usytuowanie zabudowy
bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli zostanie wykazana możliwość zachowania
określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub
projektowanymi obiektami na działce sąsiedniej,
zgodnie z § 60 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie czasu nasłonecznienia do 3 godzin w dniach równonocy, w godzinach 8.00-16.00 do co najmniej jednego pokoju (mieszkanie pani E. Z. jestwieloizbowe),
§ 270, § 271, § 272 ww. rozporządzenia są spełnione, co potwierdza uzgodnienie dokumentacji przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Pismem z dnia [...] r. E. Z. wniosła sprzeciw do projektowanej rozbudowy, stwierdzając, iż nie czyni on zadość art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz § 12, § 13, § 270, § 271 i § 272 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa
3 Sygn. akt SA/Sz 1382/02
z dnia [..] r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W odwołaniu E. Z. wniosła o uchylenie decyzji w całości zarzucając, że projektowany budynek zlokalizowany jest w odległości 0,5 m od okien budynku skarżącej, a przedmiotowa decyzja narusza art. 5 ust. 1pkt 6 i ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż budynek będzie ograniczał dostęp światła do pomieszczeń w budynku obok (kuchnia, pokój) a ponadto § 12, § 13 ust 1, § 279, § 271, § 272 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2000 nr 106, poz. 1126 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany powinien być zgodny m.in. z decyzją o warunkach zabudowy zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami w tym techniczno-budowlanymi.
Przepis § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. dopuszcza usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki bądź w odległości mniejszej określonej w ust. 4 pkt 2 lecz nie mniejszej niż 1,50m od tej granicy, jeżeli zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub projektowanymi obiektami na działce sąsiedniej.
Z protokołu ugody sądowej zawartej w dniu [...] r. przed Sądem Rejonowym (sygn. akt[...] ) wynika, że nieruchomość uzyskana przez I.i Z. K. w formie darowizny była przeznaczona pod rozbudowę istniejącej przybudówki w celach mieszkalnych. Szerokość działki umożliwia jej zabudowę jedynie w odległości 1,5 m od granicy.
Argument dotyczący dopływu światła dziennego do pomieszczenia kuchennego i jednego pokoju zdaniem Wojewody należy uznać za bezzasadny. Na szczycie budynku istnieje jedno okno w pokoju w którym na ścianie podłużnej usytuowane jest drugie okno doświetlające pokój. Z powyższego wynika, że pokój ten posiada naturalne oświetlenie poprzez okno usytuowane w ścianie podłużnej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie E. Z.a wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i decyzji Starosty w całości, gdyż decyzje te naruszają
4 Sygn. akt SA/Sz 1382/02
przepisy Prawa budowlanego (art. 5 ust. 1 pkt 6, ust. 2 pkt 2 lit. b, nie zastosowanie art. 9), przepisy techniczno- budowlane (§ 12, § 13 ust. 1, 2, 3, § 13 ust. 3, § 60) oraz uzasadnione interesy a przede wszystkim prawo do godziwego życia we własnym budynku mieszkalnym.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o oddalenie skargi z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wykazała, że skarga jest zasadna.
Właściwość Sądu ustalono na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
W myśl tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem [...] r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że Sąd ocenia, czy wydawane przez organy decyzje zostały wydane zgodnie z przepisami prawa, w tym z art. 7 kpa obligującym organ administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 10 kpa wyrażającym zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, art. 77 § 1 kpa obligującym organ administracji do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 kpa wyrażającym zasadę swobodnej oceny dowodów i art. 107 § 3 kpa wskazującego, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie decyzji (orzeczenia).
Wymienienie przez organ w uzasadnieniu decyzji tylko numeracji artykułów (paragrafów, ustępów) przepisów prawnych - tj. § 12 ust. 6, § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. Nr 15 z 1999, poz. 140 ze zm.), przyjętych za podstawę prawną nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinno znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Brak podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia z jednej strony uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do Sądu decyzji nie zawierających prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. W obecnym stanie faktycznym, wobec braku należytego uzasadnienia, Sąd nie jest w stanie
5
Sygn. akt SA/Sz 1382/02
ocenić legalności zaskarżonej decyzji, a w szczególności, czy orzeczenie zostało wydane po rozważeniu całokształtu zebranego w sprawie materiału i po dokonaniu jego właściwej oceny, w tym wobec podnoszonych w odwołaniu zarzutów.
Nie ustosunkowanie się do zarzutów odwołania co do odległości projektowanego budynku od istniejącej zabudowy, naruszenia prawa światła i skwitowanie ich stwierdzeniem, że rozpatrując sprawę organ drugiej instancji uznał, że projekt odpowiada § 12 ust. 6, § 60 ust. 2, § 270, § 271, § 272 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez wskazania przyczyn bezzasadności zarzutów odwołania narusza przepis w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Jest także wymogiem art. 107 § 1 k.p.a., w którym elementem uzasadnienia prawnego decyzji jest "wyjaśnienie podstawy prawnej".
Uzasadnienie decyzji zaś w przedmiotowej sprawie, w zasadzie sprowadza się do nader lapidarnego i ogólnego stwierdzenia, że projekt odpowiada przepisom prawa a organ nie wyjaśnił przyczyn powstania rozbieżności, co do zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie odległości projektowanej rozbudowy od granicy działki sąsiedniej. Jakkolwiek, zgodnie z art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, od uznania organu uzależnione jest badanie zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego, to jednak w sytuacji gdy podnoszone jest naruszenie interesów osób trzecich, organ winien zgodnie z art. 7 kpa podjąć niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy. Tego typu zaś uzasadnienie rozstrzygnięcia wskazuje na niedbałość organu w rozpoznaniu sprawy, nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak rzeczowej argumentacji, decyzja w istocie wymyka się spod kontroli.
Zauważyć jednocześnie należy, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r. [...] 1987 r. nr 21, str. 40, z dnia 22 kwietnia 1998 r. i [...] niepublikowany). Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy - przez organy obu instancji. Organ odwoławczy powinien nie tylko kontrolować zgodność z prawem i celowość decyzji organu I instancji, ale musi na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgromadzonego zarówno w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i w trakcie ewentualnego uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego
6
Sygn. akt SA/Sz 1382/02
w toku postępowania odwoławczego, wydać w sprawie jeszcze jedno rozstrzygnięcie {por. NSA w wyroku z 7 maja 1984 r. [...]). Organ odwoławczy rozstrzyga bowiem ponownie sprawę pod względem merytorycznym, przeprowadzając w miarę potrzeby dalsze postępowanie wyjaśniające.
Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nie uzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 200 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji