SA/Sz 1326/02

SA/Sz 1326/02 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-03-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimiera Sobocińska /sprawozdawca/
Kazimierz Maczewski
Maria Dożynkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatki inne
Sygn. powiązane
FSK 1683/04 - Wyrok NSA z 2005-05-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
art. 15 ust. 1, ust. 2, art. 19 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 21 par. 3, art. 53
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
2 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2004r. 3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska /spr./ Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Krzysztof Kapelczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25marca 2004r. sprawy ze skargi B K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S decyzją z dnia [...] . wydaną w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C z [...] r. określającą zaległoś podatkową B K w opłacie targowej za [...] . w łącznej kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie[...].
Za podstawą prawą rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 15 , art. 19 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9, poz. 31 z późn.zm./ oraz uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w C z [...] . w sprawie ustalenia wysokości opłaty targowej na targowisku gminnym, halach targowych i pozostałych placach handlowych w obrębie wsi O D i S K
W zakresie stanu faktycznego ustalono, że B K w [...] . prowadziła działalność handlową na stoisku złotniczym w hali targowej wynajmując na ten cel powierzchnię [...] od Spółki z o.o. Dom Handlowy Wielobranżowy w O D [...] . Spółka ta sama nie prowadziła działalności handlowej, lecz wynajmowała miejsca handlowe zainteresowanym handlowcom w posiadanym obiekcie uznanym za targowisko. Wysokość opłaty targowej określona została uchwałą Rady Miejskiej w C z [...] . w stawce obniżonej w kwocie [...] zł miesięcznie dla powierzchni stoiska [...] m, którą podatniczka obowiązana była uiszczać w terminie do dnia [...] każdego miesiąca /za wyjątkiem[...] ., w którym opłatę zamrożono/, bez wezwania. Ponieważ należna opłata nie została uiszczona konieczne było wydanie decyzji określającej zaległość podatkową z tego tytułu.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego /[...] / B K domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając, że wydane zostały z naruszeniem prawa tj. art. 15 i art. 19 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Skarżąca wywodzi, tak jak w odwołaniu, że prowadziła sklep jubilerski, a nie stoisko, wobec czego sprzedaż ze sklepu nie było sprzedażą na targowisku w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy o p.o.l. Zdaniem skarżącej zawarte w art. 15 ust.2 ustawy wyliczenie rodzajów sprzedaży: "... z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych itp..." – według stanu prawnego z [...] – było wyczerpujące, wobec czego sprzedaż dokonywana ze sklepu nie była sprzedażą na targowisku, a tym samym art. 15 nie miał w sprawie zastosowania. Skarżąca zarzuciła także brak podstaw do obciążenia jej odsetkami za zwłokę, bowiem wymagalność opłaty targowej pobieranej w drodze inkasa zależna była od żądania jej zapłaty przez inkasenta, co nie miało miejsca, aż do pierwszego wezwania z[...] .. Stanowisko organów, że opłata targowa miała być uiszczona bez wezwania skarżąca uznaje za nadużycie prawa stanowiące równocześnie naruszenie zasad określonych w art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, zaś nie ustosunkowanie się organu odwoławczego do zarzutu w kwestii poboru opłaty w drodze inkasa, za naruszenie art. 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Art. 15 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje obciążenie opłatą targową osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Zgodnie zaś z ust.2 art. 15 targowiskami o których mowa w ust.1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel z ręki, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych itp. /.../.
W rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że obiekt budowlany będący w posiadaniu Spółki z o.o. D H W w O D [...] stanowi ogólnie dostępną, przygraniczną halę targową, w której Spółka wynajmuje zainteresowanym handlowcom określone powierzchnie handlowe /stoiska/. Umowa taka – najmu wydzielonej powierzchni /stoiska nr [...] / w powyższym obiekcie targowym – łączyła skarżącą ze Spółką D H W w O D od [...] r. /k.21 akt adm./. W umowie tej wyraźnie określono, że przedmiotem najmu jest wydzielona powierzchnia w obiekcie /stoisko nr [...] zaś wymiar tej powierzchni dokumentuje informacje Spółki aktualnie prowadzącej targowisko w Os D /k.[....] akt adm./.
Zasadnie zatem organy podatkowe uznały przedmiotową halę targową za targowisko w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy o p.o.l., a skarżącą za osobę fizyczną dokonującą sprzedaży na targowisku, zobowiązaną do ponoszenia opłaty targowej na podstawie art. 15 ust.1 tej ustawy.
Okoliczność, że wynajmowane przez skarżącą stoisko było odpowiednio zabudowane i zabezpieczone /głównie ze względu na asortyment sprzedawanych towarów/ nie oznacza, że sprzedaż nie była prowadzona na targowisku. Nie była to bowiem stała placówka handlowa /sklep/ odrębnie wybudowana na ten cel, lecz miejsce handlowe urządzone w hali targowej. W tych okolicznościach wywody skargi zmierzające do wykazania, że skarżąca prowadziła sprzedaż ze "sklepu" i że nie miała ona charakteru targowego, pozbawione są uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Również nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 19 ustawy o p.o.l. Przepis ten uprawnia radę gminy do określenia zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłat określonych w ustawie, z zastrzeżeniem górnych stawek, oraz do zarządzenia poboru tych opłat w drodze inkasa jak również do wprowadzenia innych niż wymienione w ustawie zwolnień od opłat.
Obowiązująca w [...] uchwała Rady Miejskiej w C z [...] . /oprócz dziennej stawki targowej w kwocie [...] zł od stoiska/ ustalała miesięczną, obniżoną stawkę opłaty targowej, zróżnicowaną zależnie od powierzchni handlowej, jeżeli sprzedający uiści ją z góry do dnia [...] każdego miesiąca. W odniesieniu do powierzchni handlowej zajmowanej przez skarżącą w hali targowej miesięczna, obniżona stawka opłaty targowej wynosiła [...] zł i była wymagana z dniem [....] każdego miesiąca, bez wezwania. Obniżona opłata targowa nie podlegała poborowi w drodze inkasa, gdyż powołana uchwała formę inkasa zarządziła tylko odnośnie opłaty targowej dziennej.
Art. 19 omawianej ustawy nie nakłada obowiązku poboru opłaty w drodze inkasa, stwarza jedynie taką możliwość. Ustalenie stawki miesięcznej obniżonej należy natomiast uznać za formę innego zwolnienia /częściowego/ niż przewidziane w ustawie, o którym mowa w art. 19 pkt 3, łatwo bowiem wyliczyć, że obciążenie opłatą wyliczoną wg stawek dziennych znacznie przekraczałoby ustaloną miesięczną, obniżoną stawkę opłaty targowej.
W świetle powyższego organy podatkowe zasadnie uznały, że obowiązek wniesienia opłat targowych skarżąca zobowiązana była wykonać samodzielnie, bez wezwania, w okresach miesięcznych, na zasadach określonych w uchwale Rady Miasta oraz w przepisach ustawy z 19 grudnia 1980r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. z 1993r. Nr 108, poz. 486 z późn.zm./ w związku z § 1 ust.1 pkt 8 rozporządzenia R.M. z 16 lutego 1989r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych na niektóre rodzaje świadczeń pieniężnych ... /Dz.U. Nr 6, poz. 40 z późn.zm./.
Nie wykonanie obowiązku wniesienia opłaty targowej uzasadniało wydanie decyzji określającej zaległość podatkową na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę /art. 53/.
Sąd nie stwierdził również naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe działały na podstawie wskazanych przepisów prawa, w sposób nie naruszający zaufania do organów państwa, zebrały i rozpatrzyły wyczerpująco cały materiał dowodowy oraz należycie pod względem faktycznym i prawnym uzasadniły podjęte decyzje.
Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.