SA/Sz 1315/03

SA/Sz 1315/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-02-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Makowska /sprawozdawca/
Maria Mysiak
Stefan Kłosowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - P.p.s.a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.) Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant St. Sekr. Sąd. Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2005r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, III. z a s ą d z a od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Burmistrz decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art.39, art.40 ust. 1 i 3, art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.o zagospodarowaniu przestrzennym ( t. j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 104 Kpa oraz ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 109, poz. 1157) i art. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ), Po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. – ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako: modernizacja istniejącej fermy i budowa [...] budynków inwentarskich, budowa fundamentów pod silos na paszę oraz dwukomorowego zbiornika na gnojowicę o pojemności [...] m3 wraz z rurociągiem tłoczonym i przepompownią na terenie działek [...] i [...] i częścią działki [...] w miejscowości [...] Gm. [...].
W osnowie decyzji wskazano także, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] r. teren objęty wnioskiem jest przeznaczony pod produkcję przemysłowo-rolną, obsługę rolnictwa.
W decyzji określono jej ważność do dnia [...] r.
Decyzja ta wobec nie wniesienia od niej odwołania stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji
Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Wydziału [...] Starostwa Powiatowego w [...], powołując się na art. 100 § 1 K.p.a. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o zbadanie zgodności powyższej decyzji z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy [...] twierdząc, że plan ten w części dotyczącej wsi [...] przewiduje : "[...] ferma trzody chlewnej- istniejąca do zachowania".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 157§ 2 w związku z art. 61 K.p.a. wszczęło z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji Burmistrza.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 i art. 158 § 1 K.p.a. oraz art. 46a ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( jedn. tekst Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm. ) a także art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( jedn. tekst Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) stwierdziło nieważność wyżej opisanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. Nr [...].
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że warunkiem stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego jest przypisanie mu jednej z wad, taksatywnie wyliczonych w art. 156 § 1 K.p.a., stanowiących pozytywne przesłanki rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.
W stanie faktycznym, istniejącym w rozpatrywanej sprawie, do kontrolowanego orzeczenia można odnieść jedynie przepis art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. zawierający w swej hipotezie " klauzulę nieważności". Klauzula ta ma oparcie w art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącym o nieważności decyzji, sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego inwestycją.
Jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń, dla Gminy [...] obowiązuje mpzp, którym od [...] r. jest ( tzn. od dnia wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ) plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzony uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy Nr [...] z dnia [...] r. ( a nie jak w podstawie przedmiotowej decyzji błędnie podano plan ogólny z [...] r.).
Kolegium ustaliło dalej, że obszar, w którym zamierza się realizować planowaną inwestycję, znajduje się na gruntach wsi [...], oznaczonych w planie ogólnym z [...] r. symbolem cyfrowym [...]. Ustalenia dla tego obszaru są następujące: Ferma trzody chlewnej-istniejąca do zachowania.
W ocenie organu, taki zapis planu jednoznacznie przekreśla możliwość rozbudowy istniejących tam obiektów i budowy nowych, co oznacza, że wniosek inwestora obejmujący rozbudowę istniejących obiektów i budowę nowych [...] budynków inwentarskich, fundamentów pod silos na paszę, dwukomorowego zbiornika na gnojowicę o pojemności [...] m3 wraz z rurociągiem tłoczonym i przepompownią pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru objętego inwestycją. Żaden z zapisów ustaleń obowiązującego planu nie dawał podstaw do takiej interpretacji, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora możliwa jest rozbudowa istniejących obiektów oraz budowa nowych. Organ wydając więc dla inwestora decyzję pozytywną dokonał dowolnie rozszerzającej interpretacji ustaleń miejscowego planu, który w świetle art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest przepisem prawa gminnego, a jego ustalenia stanowią prawo o charakterze miejscowym.
Kolegium zauważyło ponadto, że treść przedmiotowej decyzji zawiera szereg nieprawidłowości. W podstawie prawnej decyzji powołano się na przepisy nie mające zastosowania w sprawie tj. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z [...] r. zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. oraz ustawę z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku, nieobowiązującą już od 1 października 2001r.
Decyzja narusza też przepisy art. 42 ust.1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym: nie określono w niej warunków wynikających z ustaleń obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego z [...] r. ( Zapis w decyzji o funkcji terenu nie odpowiada zapisowi obowiązującego planu ). Nie określono warunków wynikających z przepisów szczególnych, a w tym przede wszystkim warunków niezbędnych dla etapu projektu budowlanego a wynikających z ustawy Prawo ochrony środowiska. W decyzji nie określono jakichkolwiek danych dotyczących wielkości produkcji przyszłej fermy, a wielkość ta ma decydujące znaczenie dla kwalifikacji zakładu, w aspekcie jego uciążliwości dla środowiska zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska ( Dz. U. Nr 93, poz. 589 z późn. zm.). Kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia do jednego z wyżej wymienionych rodzajów inwestycji określa tym samym organ ochrony środowiska, który jest właściwy dla dokonania uzgodnienia projektu budowlanego wraz z tzw. Raportem oddziaływania na środowisko sporządzonym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w trybie art. 48 ust 4 Prawa Ochrony Środowiska.
Reasumując, Kolegium stwierdziło, powołując się na art. 7 i art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 157 K.p.a., że wydana decyzja jako sprzeczna z prawem miejscowym jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego, jako dotknięta wadą powodującą jej nieważność.
Inwestor, Spółka A. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Z uzasadnienia wniosku wynika, że inwestor zakwestionował dokonaną przez Kolegium interpretację zapisu planu ogólnego z [...] r. "Ferma trzody chlewnej - istniejąca do zachowania".
Zdaniem strony, nie do przyjęcia jest rozumowanie prowadzące do stwierdzenia, że na obszarze objętym tym zapisem istniejący obiekt może trwać w takim kształcie jak w dniu uchwalenia planu ogólnego i żadne zmiany polegające np. na dodawaniu budynków, ulepszaniu infrastruktury, zmniejszaniu uciążliwości dla środowiska nie są dopuszczalne.
Inwestor wskazał na istnienie wykładni przeciwnej, uwzględniającej fakt, że na terenie objętym zabudową w jego obrębie i granicach oznaczonych planem, są dopuszczalne takie zmiany, które wynikają z potrzeb właściciela i jednocześnie nie są sprzeczne z planem, a jedynymi ograniczeniami z niego wynikającymi są ustalenia, że na terenie tym może być w przyszłości ferma i że może być to ferma trzody chlewnej.
Każdy taki obiekt winien być wyposażony zgodnie z zasadami sztuki technicznej choćby w infrastrukturę ( zbiorniki na gnojowicę i system jej przesyłu, zbiorniki na paszę). Inne rozumienie planu prowadziłoby do absurdalnych wniosków, że nie można budować zbiorników, bo nic nie można dodawać do zabudowy co oznacza degradację w stosunku do współczesnych wymagań i środowiskowych i prawnych. Powołując się na rozumowanie wynikające z wyroku NSA z dnia 4.09.1998r. sygn. akt IV SA1535/97 podniesiono w odwołaniu, że w powyższym znaczeniu, zbiorniki na gnojowice i na paszę są infrastrukturą techniczną fermy trzody chlewnej i ich budowa nie może być przez plan wyłączona.
Co do nowych obiektów inwentarskich, inwestor zaznaczył, że mają być one dodane do istniejącej zabudowy oraz w granicach istniejących i objętych planem działek, co nie stoi w sprzeczności z planem, skoro nie ma w nim wyrażonego wprost zakazu dodawania do istniejącej fermy nowych obiektów.
Strona odwołująca się zarzuciła również brak uprawnienia Kolegium do dokonania wykładni planu ogólnego twierdząc, że uprawnienie takie przysługuje jedynie organowi od którego plan pochodzi.
Na koniec skarżąca Spółka przypomniała wynikające z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zasady planowania przestrzennego i wywiodła, powołując się na ugruntowane od ponad 20 lat orzecznictwo sądowe, że w sytuacji, gdy prowadzone jest przedsiębiorstwo rolne tylko wyraźne zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwiające zabudowę, uzasadniałyby odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. , art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), i art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( j.t. Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ), po rozpatrzeniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy- utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r.
Kolegium, tak jak w decyzji poprzedniej, ustaliło, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w dniu [...] r. wynika, iż obszar położony we wsi [...] oznaczony symbolem [...] przeznaczony jest pod fermę trzody chlewnej, istniejącej do zachowania. Treść tego zapisu, zdaniem organu, daje podstawę do stwierdzenia, że na przedmiotowym obszarze, poza ewentualnymi remontami odtworzeniowymi wykluczona jest zarówno rozbudowa istniejących obiektów jak i budowa nowych.
Kolegium w pełni podzieliło rozstrzygnięcie i argumentację wyrażoną w kwestionowanej decyzji, a sprowadzającą się do stwierdzenia, że planowane zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia gminnego przepisu planistycznego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co w świetle art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym- skutkuje nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na to przedsięwzięcie. Nie podzieliło natomiast zarzutu, że nie jest uprawnione do interpretacji zapisów miejscowego planu i przytoczyło argumentację odwołującą się w istocie rzeczy do uprawnień Kolegium jako organu odwoławczego.
Podzielając stanowisko inwestora, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, Kolegium zaznaczyło jednak, że uprawnienie to może być wykonywane w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego ( art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości ( art.33 ustawy ), wyznaczają granice korzystania z rzeczy, stanowią podstawę do ograniczenia swobody w wykonywaniu prawa własności, a równocześnie są wiążące dla organu wydającego rozstrzygniecie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zdaniem Kolegium, wnioskowane zamierzenie pozostaje w kolizji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mającego rangę przepisu prawa miejscowego i dlatego decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na to przedsięwzięcie winna być wyeliminowana z obrotu prawnego, co nie narusza ochrony prawa własności.
Wyżej opisaną decyzję ostateczną zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka A. domagając się jej uchylenia i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi powtórzono wszystkie zarzuty i argumenty przytoczone wcześniej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona skarżąca wskazała ponadto na koszty jakie poniosła w związku z przygotowaniem inwestycji po otrzymaniu prawomocnej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz na straty wynikłe z zatrzymania procesu inwestycyjnego wskutek stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi- sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Granice tej kontroli zakreśla art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), który stanowi : " Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną" ( § 1 ). " Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności."
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem i w wyżej wskazanych granicach doprowadziła do uwzględnienia skargi, aczkolwiek z przyczyn w niej nie podniesionych.
Nie przesadzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia należy stwierdzić, że decyzja ta w aktualnym stanie sprawy, nie jest zgodna z prawem.
Pamiętać trzeba, że przedmiotem skargi do sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w trybie postępowania nieważnościowego i stwierdzająca nieważność decyzji ostatecznej pozytywnie ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem strony skarżącej. Zgodnie z obowiązującą na mocy art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej (podobnie uchylenie lub zmiana takiej decyzji oraz wznowienie postępowania ) może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Z zasady tej wynika zatem, że wzruszenie decyzji ostatecznej możliwe jest wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych i ściśle określonych przepisami prawa, których nie można interpretować rozszerzająco. Zdaniem sądu, konsekwencją tak rozumianej zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej jest powinność organu administracji publicznej, który wszczął i prowadzi postępowanie w trybie nadzwyczajnym, przewidzianym dla wzruszenia decyzji ostatecznej, wyjaśnienia dogłębnego wszystkich aspektów sprawy tak aby nie doszło do pochopnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określone zostały w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Z podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że decyzja ostateczna Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. dotknięta jest wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zgodnie bowiem z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm. ) decyzja w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest nieważna.
Tak wiec powstały na gruncie niniejszej sprawy spór miedzy stroną skarżącą a Samorządowym Kolegium Odwoławczym dotyczący interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla terenu objętego wnioskiem, który załatwiono przedmiotową decyzją ostateczną, posiada zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzającej jej nieważność. Tymczasem analiza przedstawionych sądowi akt administracyjnych nie pozwala na zajęcie przez sąd stanowiska co do meritum sprawy.
Co prawda, Kolegium trafnie podkreśliło, wskazując na art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( gdy plan taki został uchwalony), jednakże nie dochowało należytej staranności w ustaleniu czy i jaki plan miejscowy obowiązuje dla terenu objętego wnioskiem inwestora.
Należy podkreślić, że w decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy przyjęto, że dla tego obszaru, położonego na działkach Nr [...],[...] i na części działki [...] w miejscowości [...] gm. [...], obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] r., w którym przeznaczenie tego terenu określono jako: "Produkcja przemysłowo-rolna, obsługa rolnictwa."
W zaskarżonej decyzji przyjęto natomiast, że dla terenu objętego wnioskiem, w dniu wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w dniu [...] r., według którego obszar położony we wsi [...], oznaczony symbolem [...] przeznaczony jest pod fermę trzody chlewnej.
W aktach organu I instancji, który wydał decyzję ostateczną, objętą stwierdzeniem nieważności, brak jest wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego Burmistrz wydał pozytywną dla strony decyzję. Wypisu i wyrysu tego planu nie zawierają również akta prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza. W aktach tego organu znajduje się jedynie wyrys oraz wypis z fragmentu tekstu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obejmujący wieś [...], uchwalonego [...] r.
W tej sytuacji, stwierdzenie przez Kolegium nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy, bez wyjaśnienia, który z wyżej wskazanych planów obowiązywał w dniu wydania decyzji ostatecznej stanowi naruszenie art. 6, 7, 77 § 1 K.p.a. Braku tego nie usuwa notatka służbowa Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o następującej treści : " W dniu [...] r. w trakcie rozmowy telefonicznej z przedstawicielem UMiG w [...] panią E. ustalono, że dla Gminy [...] obowiązuje ogólny plan zagospodarowania przestrzennego z [...] r. ( zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy z dnia [...]), a nie jak zapisano w podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. plan ogólny z [...] r." Kolegium powinno samodzielnie ustalić, poprzez sięgniecie do odpowiednich aktów prawa miejscowego, jaki przepis tego prawa obowiązywał w dacie wydania decyzji ostatecznej, w przedmiocie której wszczęło postępowanie o stwierdzenie nieważności, a nie opierać się na niesprawdzonej telefonicznej informacji " przedstawiciela" Urzędu Miasta i Gminy w [...].
W tym stanie rzeczy, ustosunkowanie się sądu do zarzutów skargi dotyczących dokonanej zaskarżoną decyzją interpretacji zapisów planu z [...] r. okazało się przedwczesne. Podkreślenia również wymaga i to, że zawarty w aktach sprawy wypis fragmentu planu nie jest wystarczający do dokonania rzetelnej oceny zasadności stanowisk stron co do wykładni przepisów tego planu.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W przedmiocie kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art.200, art. 205 § 2 tej samej ustawy.