SA/Sz 1219/03

SA/Sz 1219/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-04-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Makowska
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Stefan Kłosowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
OSK 1204/04 - Wyrok NSA z 2005-03-04
Skarżony organ
Komendant Policji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960r. - K.p.a.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - P.p.s.a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder /spr/ Protokolant sekr. sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego o zwolnienie ze służby. o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego odrzucił odwołanie [...] w stanie spoczynku E. P. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r. jako wniesione po upływie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Wojewódzki Policji podaje, że Komendant Powiatowy Policji w dniu [...] r. wydał rozkaz personalny Nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji [...] E. P. w związku z wymierzeniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Rozkaz personalny w dniu [...] r. usiłowali doręczyć E. P. funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w [...] sierż. sztab. M. W. i st. sierż. A. K., lecz adresata nie zastano w miejscu zamieszkania, a osoba obecna w mieszkaniu odmówiła przyjęcia pisma. W tej sytuacji również w dniu [...] r. rozkaz przesłany został drogą pocztową, za zwrotnym poświadczeniem odbioru, na adres domowy E. P. W związku z informacją telefoniczną uzyskaną od żony E. P. w godzinach wieczornych dnia [...] r. że przebywa on w szpitalu w [...], rozkaz personalny został przesłany w dniu [...] r. na adres [...] Szpitala Klinicznego w [...].
Przesyłka zawierająca rozkaz personalny Nr [...] wysłana na adres domowy E. P. była dwukrotnie awizowana : [...] r. i [...] r., a następnie zwrócona nadawcy w dniu [...] r. Z kolei przesyłka pocztowa zawierająca rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby E. P. skierowana do szpitala w [...] została zwrócona nadawcy z adnotacją " pacjent ubył" i pieczęcią poczty z dnia [...] r.
W dniu [...] r. rozkaz został doręczony E. P. osobiście, albowiem w tym dniu zgłosił się do Komendy Powiatowej w [...].
Odwołanie od tego rozkazu E. P. wniósł w dniu [...] r.
Zdaniem organu II instancji, zgodnie z art. 41 § 1 i 2 kpa, E. P. winien był zawiadomić organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie swego adresu, w tym o pobycie w szpitalu, albowiem doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.
W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, E. P. po powrocie ze szpitala w dniu [...] r. miał możliwość odbioru przesyłki z urzędu pocztowego, albowiem została ona zwrócona nadawcy w dniu [...].
Z uwagi na treść art. 44 kpa, organ orzekający w sprawie stwierdził, że termin 7- dniowy, w którym złożono przesyłkę zawierającą rozkaz personalny w placówce pocztowej upłynął w odniesieniu do przesyłki pocztowej złożonej w dniu [...] r. dnia [...] r. Oznacza to, że 14- dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] roku.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącej postanowienia o odrzuceniu odwołania od rozkazu personalnego jako wniesionego po upływie terminu do wniesienia odwołania E. P. domaga się zmiany zaskarżonego orzeczenia i przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji.
Zdaniem skarżącego rozkaz personalny doręczono mu w dniu [...] r. Inne próby doręczenia rozkazu skarżącemu nie mają znaczenia, albowiem Komendant Powiatowy Policji był skutecznie powiadomiony o tym, że skarżący od [...] r. przebywa na leczeniu szpitalnym w [...]Szpitalu Klinicznym w [...]. Bezsporne zdaniem skarżącego jest i to, ze na leczeniu szpitalnym przebywał od dnia [...] r. do dnia [...] r., co potwierdza karta informacyjna ze szpitala. Skarżący odebrał przesyłkę w dniu [...] r. bezpośrednio po zakończeniu leczenia. Nie kwestionuje wydanego rozkazu personalnego lecz termin jego skutecznego doręczenia.
Do skargi E. P. załączył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2003 r. – sygn. akt II S.A. 2290/03 stwierdzający nieważność postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. nr [...] i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania wniesionego po upływie terminu.
Komendant Wojewódzki Policji wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar
sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem ( jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie- Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Przedmiotem skargi, a tym samym również kontroli sądowej jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie odrzucenia odwołania od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji jako wniesionego po upływie terminu do jego wniesienia.
Skarżący E. P. kwestionuje ustalenia Komendanta Wojewódzkiego Policji skutkujące zaskarżonym postanowieniem, albowiem twierdzi, że rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r o zwolnieniu ze służby doręczono mu skutecznie w dniu [...] r., a wniesienie od tego rozkazu odwołania w dniu [...] r. nastąpiło z zachowaniem 14- dniowego terminu.
W postępowaniu administracyjnym doręczenie pisma wywołuje określone skutki prawne.
Od skuteczności doręczenia zależą w wielu przypadkach uprawnienia procesowe lub materialnoprawne stron i innych uczestników postępowania. Od daty doręczenia określonych pism ciążą na stronach i uczestnikach postępowania określone prawa i obowiązki.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd, od skuteczności doręczenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji zależała możliwość rozpatrzenia przez organ II instancji odwołania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby w tej formacji.
W dniu [...] r. Komendant Wojewódzki Policji wydał orzeczenie Nr [...] o ukaraniu [...] E. P. karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zmianami), policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji. Tzw. decyzje kadrowe są jedynie obligatoryjnymi aktami wykonania kary dyscyplinarnej ( por. wyrok NSA z 25.10.1999, II S.A. 1610/99).
Po wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, Komendant Powiatowy Policji w dniu [...] r. podejmował próby doręczenia rozkazu skarżącemu poprzez tzw. doręczenie właściwe, tj. bezpośrednio adresatowi pisma. Funkcjonariusze Policji upoważnieni do przekazania pisma adresatowi nie zastali go w miejscu zamieszkania. Nie doręczyli również pisma żonie skarżącego, albowiem odmówiła jego przyjęcia oświadczając, iż nie została do tej czynności upoważniona. W tym samym dniu poinformowała jednak Komendę Powiatową Policji w [...], iż skarżący przebywa w Szpitalu Wojskowym w [...].
W tym miejscu należy rozważyć, czy ta ostatnia okoliczność stanowiła przeszkodę do doręczenia decyzji administracyjnej w sposób określony przepisami prawa. Choroba strony, czy inna jej czasowa nieobecność nie tamuje toku postępowania administracyjnego w tym sensie, że organ administracji mając zgromadzony i wszechstronnie rozpatrzony materiał dowodowy może wydać decyzje administracyjną i podjąć próby jej doręczenia. Z kolei czasowa nieobecność adresata w miejscu zamieszkania, a taką właśnie nieobecnością był pobyt skarżącego w szpitalu, nie wyklucza możliwości doręczenia decyzji w sposób prawnie skuteczny, choć oczywiście nie będzie to doręczenie właściwe (do rąk adresata), ale poprzez przyjęcie fikcji doręczenia.
W dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji nadał przesyłkę poleconą zawierającą rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby na jego adres zamieszkania. W sytuacji nie zastania adresata, pracownik poczty pozostawił awizo o nadejściu przesyłki datowane [...] r. oraz złożeniu jej w urzędzie pocztowym. Awizo zostało ponowione w dniu [...] r., natomiast w dniu [...] r. przesyłkę zwrócono nadawcy. Sąd ocenił to działanie jako spełnienie wymogów doręczenia pisma z art. 44 kpa.
Nieobecność adresata, wynikająca z choroby i pobytu w szpitalu do dnia [...] r. nie stanowiła przeszkody do odebrania pisma z urzędu pocztowego bezpośrednio po zakończeniu leczenia szpitalnego (na zwolnieniu lekarskim po okresie pobytu w szpitalu nie zaznaczono, że pacjent nie może chodzić), tym bardziej, ze awizowana przesyłka była złożona na poczcie do dnia [...] r. Skarżący jednak tego nie uczynił, lecz osobiście odebrał rozkaz personalny w Komendzie Powiatowej Policji w [...]w dniu [...] r. i dzień traktował jako datę początkową terminu do wniesienia odwołania od decyzji.
Tymczasem w ocenie Sądu wobec zaistnienia przesłanek z art. 44 kpa, rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby został skutecznie doręczony poprzez zastosowanie tzw. fikcji doręczenia wraz z upływem ostatniego dnia 7- dniowego okresu na który przesyłka została złożona w urzędzie pocztowym, tj. [...] r.
W świetle zaś przytoczonych wyżej wywodów nie można podzielić zatem twierdzenia skargi, że do doręczenia decyzji doszło dopiero w dniu [...]., kiedy to skarżący zapoznał się z dokumentem przechowywanym w aktach sprawy, a doręczonym ze skutkiem prawnym w dniu [...] r. Przekazanie skarżącemu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby do rak własnych wobec przyjęcia, że nastąpiła tzw. fikcja doręczenia należy traktować jako fakt, który nie czyni nieskutecznym doręczenia decyzji w myśl wyżej cytowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądy procesowy skutek prawny doręczenia nastąpił w dniu [...] r. i od tej daty zaczął swój bieg termin do wniesienia odwołania.
Choroba skarżącego nie stanowiła przeszkody do skutecznego odwołania się od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, a w sytuacji uchybienia terminowi skarżący miałby możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Wobec uznania że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji o odrzuceniu odwołania skarżącego jako wniesionego po upływie terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, Nr 153, poz. 1270), skargę oddalił.