SA/Sz 1157/03

SA/Sz 1157/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-02-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-05-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Barbara Gebel
Maria Mysiak /sprawozdawca/
Stefan Kłosowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - P.p.s.a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel Sędzia WSA Maria Mysiak /spr./ Protokolant K. Skrzetuska- Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r Nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do robót budowlanych o d d a l a skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] r. Spółka A., zgodnie z art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, złożyła w Urzędzie Miejskim w [...] "zgłoszenie" o zamiarze ustawienia w dniu [...] r. urządzenia reklamowego w [...] przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]).
Prezydent Miasta w dniu [...] r. wydał decyzję Nr [...] zgłaszającą sprzeciw w sprawie wykonania planowanych robót budowlanych. Organ powołując się na art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm.) wskazał, że z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, iż nośnik reklamowy jest budowlą trwale powiązaną z gruntem (stopa fundamentowa o wym. [...] x [...] x [...] m, posadowiona na głębokości [...] m). Przedstawiony obiekt nie jest wymieniony w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określonych w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy. Decyzję doręczono skarżącej w dniu
[...] r.
Od ww. decyzji odwołanie złożyła, działając przez pełnomocnika A. K., Spółka A., wnosząc o uchylenie decyzji w całości, jako bezzasadnej w świetle obowiązującego Prawa budowlanego, ponieważ:
1. Art. 29 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane wyraźnie mówi, że powyższe roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę.
2. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym
3. Nośnik reklamowy Spółki A. jest urządzeniem reklamowym, wolno stojącym, tymczasowym, rozbieralnym.
4. Na zasadność stosowania w tym przypadku art. 29 ust. 2 pkt. 2 Prawo budowlane nie ma wpływu wymiar nośnika reklamowego tj. jego wysokość i szerokość, sposób zainstalowania podstawy żelbetowej, sposób powiązania z gruntem.
5. W świetle obowiązującego prawa (art. 29) jedynie podświetlane urządzenia reklamowe usytuowane poza terenem zabudowanym wymagają pozwolenia na budowę, pozostałe nie.
6. W rozpatrywanej sprawie Urząd Miejski bezzasadnie przywołał art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego jednoznacznie określa, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic
i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza terenem zabudowanym w rozumieniu przepisów
o ruchu drogowym, bez względu na ich wielkość i sposób powiązania
z gruntem.
7. W sprawach podobnych, już wielokrotnie decyzje I instancji były uchylane przez Wojewodę.
8. W podobnych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wydał wyroki uchylające decyzje organów I i II instancji.
Wojewoda decyzją Nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podał, że planowane przez inwestora roboty budowlane nie dotyczą robót budowlanych związanych z budową tymczasowego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 5 ustawy). Natomiast świadczą o zamiarze realizacji budowli - art. 3 pkt 3 ustawy.
Zgłoszone wnioskiem z dnia [...] r. roboty budowlane określono jako ustawienie "urządzenia reklamowego", które jest "Urządzeniem wolnostojącym, tymczasowym, rozbieralnym", są niezgodne z załączoną do wniosku dokumentacją projektową, z której wynika, że zgłoszone roboty budowlane dotyczą obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy Prawo budowlane (art. 3 ust. 3), wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę.
Spółka A., działając przez pełnomocnika A. K., zaskarżyła powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie w całości, jak również decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, z powodu naruszenia przez organy administracji dyspozycji art. 28 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1, ust.1a, ust. 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu wskazuje, że stanowisko organu drugiej instancji, jak również organu pierwszej instancji jest błędne, a powołane przez te organa w uzasadnieniach obu decyzji argumenty, chybione. Zdaniem skarżącej bezspornym w sprawie jest, że:
urządzenie reklamowe składające się ze stalowej konstrukcji nośnej posadowionej na fundamencie oraz tablic reklamowych umieszczonych na tej konstrukcji jest budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit b w związku z ust. 3 Prawa budowlanego,
przepis art. 28 Prawa budowlanego wymaga, aby rozpoczęcie robót budowlanych poprzedzone było ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę
z zastrzeżeniem jednak unormowań art. 29 i 30 Prawa budowlanego,
charakter konstrukcji nośnej, rodzaj użytych przy jej wykonaniu materiałów, nie mogą mieć wpływu na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę wobec brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, który nie różnicuje urządzeń reklamowych z punktu widzenia ich cech i właściwości (wyrok NSA
z dnia 19 grudnia 2000 r. II SA/Po 1799/99),
w nowelizacji Prawa budowlanego intencją ustawodawcy było odformalizowanie procedury w zakresie dotyczącym obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych usytuowanych w terenie zabudowanym - potwierdza to wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2000 r. II SA/Lu 147/00.
Reasumując skarżąca stwierdziła, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji dopuścił się działania bez podstawy prawnej, wydając rozstrzygnięcie
w przedmiocie zgłoszenia wbrew treści art. 28, art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na mocy przepisów art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271)
w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego
w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).
Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są bezsporne, skarżąca bowiem w skardze przyznała, że urządzenie reklamowe realizację, którego planuje, jest budowlą w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 ustawy
z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Jednakże zdaniem skarżącej, wobec brzmienia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, każde urządzenia reklamowe, bez względu na rodzaj konstrukcji nośnej oraz użytych materiałów może być realizowane na podstawie zgłoszenia,
o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Zdaniem Sądu stanowisko skarżącej nie znajduje uzasadnienia w przepisach Prawa budowlanego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że w przepisie art. 29 ust. 2 wyliczono roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, dlatego przepis ten może być stosowany tylko w przypadku wykonywania robót budowlanych. Tymczasem wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu jest budową - zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.
Obiekty budowlane, których budowa zwolniona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wyliczone zostały w ust. 1 art. 29 prawa budowlanego. W przepisie tym brak jest urządzeń reklamowych wolno stojących, trwale związanych z gruntem. Oznacza to, że ich budowa nie została zwolniona
z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Realizacja takich urządzeń reklamowych wymaga zatem uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od miejsca ich usytuowania, charakteru konstrukcji nośnej i użytych materiałów budowlanych.
Organy obu instancji prawidłowo zatem przyjęły, iż realizacja urządzenia reklamowego o konstrukcji stalowej, trwale związanego z gruntem wymaga pozwolenia na budowę. Tym samym prawidłowe jest stanowisko organów, że zaszły uzasadnione podstawy do zgłoszenia sprzeciwu w sprawie ustawienia przedmiotowego nośnika reklamowego.
W tym stanie faktycznym i prawnym nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Dlatego skarga jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).