SA/Sz 100/03

SA/Sz 100/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krystyna Zaremba /przewodniczący sprawozdawca/
Marzena Kowalewska
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 1069/06 - Wyrok NSA z 2007-07-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 23 par. 7, art. 29 par. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 211
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Dz.U. 1998 nr 46 poz 290
załącznik I
Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej, sporządzona w Interlaken dnia 20 maja 1987 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący :. Sędzia NSA Krystyna Zaremba /spr / Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Protokolant Karolina Borowska rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2005 r. sprawy ze skargi "E." -Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną w trybie odwoławczym z powołaniem się na art. 35 § 1 i § 3, art. 98, art. 211 § 1, § 2, § 3 pkt 4, art. 221, art.. 222, art. 242 § 3 Ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23 poz. 117 z późn. zm.), art. 11, art. 34 Załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej (Dz. U. z 1998 r. Nr 46 poz. 290) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] Nr [...] skierowaną do głównego zobowiązanego w procedurze tranzytu - R. G.S. S. odbiorcy towaru - E. Spółka z o.o. z siedzibą w W. oraz nabywcy towaru - S. Spółka z o.o. s siedzibą w W. określającą kwotę wynikającą z długu celnego na [...] zł oraz odsetki w wysokości [...] zł.
Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że w dniu [...] w Urzędzie Celnym w Niemczech objęto towar - samochód osobowy marki [...], rok produkcji 1999 procedurą tranzytu wg T 1 nr [...],
Pojazd został wprowadzony na polski obszar celny w dniu [...] przez przejście graniczne, poz. ew. [...].
Towar powinien był być dostarczony do Urzędu Celnego w terminie do dnia [...] - urząd celny przeznaczenia wskazany w polu 53 noty.
W związku z niewywiązaniem się z obowiązku wynikającego z procedury tranzytu, polegającym na niedostarczeniu towaru objętego procedurą do urzędu celnego przeznaczenia - Dyrektor Urzędu Celnego wszczął postępowanie w sprawie uregulowania sytuacji w/w towaru objętego procedurą tranzytu, a następnie wydał opisaną na wstępie decyzję. W odwołaniu od tej decyzji E. spółka z o.o. w W. podniosła, że w procedurze tranzytu występowała jedynie jako przewoźnik towaru, natomiast po dostarczeniu go do Urzędu Celnego, urząd odmówił jego odprawy. Zdaniem odwołującego się Spółka wywiązała się ze swoich obowiązków. Ponadto samochód został zajęty przez Główny Inspektorat Celny.
2
Sygn. akt SA/Sz 100/03
Organ odwoławczy nie podzielił tego stanowiska, Wyjaśniono, że stosownie do treści art. 2 § 2 Kodeksu celnego, wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, ratyfikowana umowa międzynarodowa po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.
Stosownie do powyższego, art. 22 ust. 1 Załącznika I do w/w Konwencji, zobowiązuje do przedstawienia towarów i przedłożenia noty tranzytowej T 1 w urzędzie przeznaczenia. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie w celu zakończenia procedury tranzytu i objęcia towaru nową procedurą celną, osoby do tego zobowiązane, czyli te, które przyjmują towar i wiedzą, że podlega on wspólnej procedurze tranzytu mają obowiązek stawienia się w urzędzie celnym wskazanym w polu 53 noty tranzytowej z towarem i dokumentami oraz dokonania w/w czynności.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 Załącznika l do Konwencji, główny zobowiązany jest obowiązany przedstawić towary w niezmienionym stanie oraz notę tranzytową T1 urzędowi przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów, przestrzegać przepisy o wspólnej procedurze tranzytowej, uiścić cła oraz inne opłaty, jeżeli takie będą należne na skutek naruszeń przepisów lub nieprawidłowości, mających miejsce w toku wspólnej procedury tranzytowej lub w związku z tą procedurą.
Art. 11 ust. 2 Załącznika I do Konwencji o WPT stanowi, iż niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego określonych w ustępie 1 tego artykułu, przewoźnik lub odbiorca towarów, który przyjmuje towary i wie, że podlegają one wspólnej procedurze tranzytowej, jest także obowiązany przedstawić je w niezmienionym stanie urzędowi przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów.
Z wyżej przytoczonych przepisów Konwencji jednoznacznie wynika, iż obowiązki celne związane ze stosowaniem określonej procedury celnej mogą spoczywać na więcej niż jednym podmiocie. Tak jest w wypadku procedury tranzytu,
3
Sygn. akt SA/Sz 100/03
dla której w/w przepisy Konwencji określają obowiązki nie tylko głównego zobowiązanego, ale również przewoźnika i odbiorcy towaru.
Zgodnie z treścią przepisu art. 34 ust. 1 Załącznika I do Konwencji o WPT, jeżeli stwierdzono, że w toku procedury T1 w określonym kraju popełnione zostały naruszenia przepisów, wówczas bez uszczerbku dla postępowania karnego, pobrane zostaną przez ten kraj, zgodnie z jego przepisami prawnymi i administracyjnymi, należne wskutek tego cła i inne opłaty.
Stosownie do dyspozycji art. 35 § 3 Kodeksu celnego, towary wprowadzone na polski obszar celny, pozostają pod dozorem tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w wypadku towarów niekrajowych - aż do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony bądź gdy zostaną wprowadzone do wolnego obszaru celnego albo zostaną powrotnie wywiezione bądź zniszczone zgodnie z art. 186.
Definicję dozoru celnego zawarto w art. 3 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego -oznacza on wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających zastosowanie do towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych. W ramach dozoru celnego organ celny podejmuje czynności kontroli celnej, takie jak np. rewizja celna towaru, zakładanie i sprawdzanie zamknięć celnych.
Usunięcie towaru spod dozoru celnego polega na uniemożliwieniu organowi celnemu dokonywania konkretnych czynności podejmowanych w ramach dozoru celnego poprzez brak fizycznego dostępu do towaru podlegającemu dozorowi. W przedmiotowej sprawie towar został usunięty spod dozoru celnego, gdyż nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia, co skutkowało powstaniem długu celnego na mocy art. 211 § 1 Kodeksu celnego.
Zgodnie z art. 211 § 2 Kodeksu celnego, dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.
W przedmiotowej sprawie chwilą usunięcia spod dozoru jest dzień następny po dniu, w którym towar należało dostarczyć do urzędu celnego przeznaczenia, tj. [...].
Krąg dłużników, czyli osób zobowiązanych do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego, określa art. 211 § 3 Kodeksy celnego. Zgodnie z pkt 4 w/w przepisu, dłużnikami są osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających
4
Sygn. akt SA/Sz 100/03
z czasowego składowania towarów lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. Osobą odpowiedzialną za wykonanie obowiązków wynikających ze wspólnej procedury tranzytowej jest zgodnie z w/w art. 11 Załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej główny zobowiązany, przewoźnik i odbiorca towaru.
Zauważyć należy, że art. 211 § 3 pkt 4 Kodeks celny posługuje się pojęciem "osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z procedury celnej, którą towar został objęty". Oznacza to, iż obowiązki celne związane ze stosowaniem określonej procedury celnej mogą spoczywać na więcej niż jednym podmiocie, tak jest w wypadku procedury tranzytu, dla której przepisy prawa celnego określają obowiązki głównego zobowiązanego, przewoźnika i odbiorcy towaru, jak również wprowadzają odpowiedzialność tych podmiotów za prawidłową realizację procedury tranzytu. Zobowiązanie to ma charakter zobowiązania solidarnego z mocy ustawy, co wyraźnie wynika z postanowień art. 221 Kodeksu celnego. A zatem przewoźnik, który nie wykonał obowiązków wynikających ze stosowania procedury tranzytu, solidarnie z głównym zobowiązanym i odbiorcą towaru zobowiązany jest do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego.
Odpowiedzialność osób, o których mowa w pkt 4 w/w przepisu wynika z samego faktu korzystania z procedury celnej.
W przedmiotowej sprawie, E. Spółka z o.o. przewożąc towar przez granicę państwową zobowiązana była do wykonania obowiązków wynikających z procedury tranzytu, którą towar był objęty, tj. przedstawienia towaru w Urzędzie Celnym w terminie do dnia [...]. W związku z podniesieniem przez odwołującego się, iż towar został dostarczony do Urzędu Celnego, gdzie odmówiono jego odprawy, organ celny drugiej instancji rozpatrując odwołanie wystąpił pismem nr [...] z dnia [...] najpierw do Urzędu Celnego, następnie pismem nr [...] z dnia [...] oraz z dnia [...] do Izby Celnej o potwierdzenie zarzutu podniesionego przez stronę. Pismami nr [...] oraz [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej poinformował, iż pojazd przewożony za dokumentem T1 nr jw nie został zarejestrowany w ewidencji tranzytowo-odbiorczej Izby Celnej.
Co więcej fakt ten został sprawdzony, a następnie potwierdzony przez Dyrektora Urzędu Celnego przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie.
Powyższe czynności w sposób oczywisty wykazały, iż w sprawie nie wykonano obowiązków wynikających z procedury tranzytu - nie przedstawiono towaru wraz z dokumentami w urzędzie celnym zakończono procedury w terminie wskazanym w nocie tranzytowej.
Podkreślić należy, iż przewoźnik towaru korzysta z procedury tranzytu i ponosi odpowiedzialność za niewykonanie obowiązków celnych. W związku z powyższym brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy celne, zgodnie z ostrą dyspozycją art. 38 Kodeksu celnego, jeżeli towary zostały usunięte spod dozoru celnego, podejmują wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji towarów łącznie z ich sprzedażą. Wypełnieniem tego ustawowego obowiązku było wszczęcie postępowania celnego przez Dyrektora Urzędu Celnego mającego na celu uregulowanie sytuacji towarów objętych procedurą tranzytu i usuniętych spod dozoru celnego. Stosownie do treści przepisu art. 273 Kodeksu celnego, prowadzenie postępowania karnego skarbowego lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania na podstawie przepisów ustawy Kodeks celny, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ewentualnie ustalenia poczynione w toku postępowania karnego prowadzonego przez organy ścigania nie mają wpływu na powstanie długu celnego w związku z przywozem na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym.
W sprawie nie ma również znaczenia kwestia prawa własności towaru objętego procedurą tranzytu. Przepisy celne w tym względzie nie określają pozycji właściciela, wskazując jedynie na osoby odpowiedzialne za wykonanie nałożonych na nie obowiązków. Fakt ich niewykonania skutkuje powstaniem określonych sankcji, niezależnie od tego czyją własność stanowi towar wprowadzony na polski obszar celny.
Nadmienić należy, iż przedmiotem postępowania celnego jako postępowania administracyjnego jest ustalenie zaistnienia określonych uprawnień lub obowiązków celnych w stosunku do konkretnego podmiotu bądź podmiotów, co następuje w decyzji administracyjnej. Organ celny stwierdza zatem tylko, czy określone obowiązki zostały wykonane, czy też nie. Nie bada przy tym przyczyny powodującej niewykonanie obowiązku celnego. Zadaniem organów celnych jest więc ustalenie
6
Sygn.. akt SA/Sz 100/03
w toku postępowania celnego zaistnienia określonych obowiązków, w tym obowiązku zapłaty długu celnego, względem wszystkich podmiotów, wobec których zgodnie z przepisami prawa celnego obowiązki takie powstały, co następuje w decyzji organu celnego skierowanej do wszystkich dłużników.
Dodatkowo wskazać należy, że decyzja określająca kwotę wynikającą z długu celnego ma charakter deklaratoryjny: stwierdza fakt powstania długu celnego z chwilą wystąpienia okoliczności określonych prawem.
Powyższe potwierdza wyrok Sądu Najwyższego sygn.. akt III RN 138/00 z dnia 8 marca 2001 r. stwierdzający, że w razie powstania długu celnego w przywozie, w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym (art. 211 § 1 w związku z art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego), osoba, która zobowiązana jest do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury zawieszającej - procedury składu celnego (przesłanka obiektywna), staje się z mocy prawa dłużnikiem i za powstały dług ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. Procedura tranzytu podobnie jak procedura składu celnego jest procedurą zawieszającą i w związku z tym pogląd wyrażony w/w wyroku odnosi się także do obowiązków wynikających z procedury tranzytu.
E. spółka z o.o. w W. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji celnych.
Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciom nadanie pojęciu "dozór celny" innego znaczenia - naruszenie art. 3 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego, błędne przyjęcie wartości celnej towaru - naruszenie przepisów art. 23 § 1, § 7 i art. 27 § 2 oraz art. 5 § 1 Kodeksu celnego.
Zdaniem Spółki, błędnie przyjęto, że dług celny powstał w wyniku usunięcia towaru spod dozoru celnego, nie wskazano w decyzjach udziału i roli każdego z adresatów decyzji - naruszenie przepisów art. 211 § 1, art. 209 -212, art.. 242 § 1 Kodeksu celnego, brak jest pokrycia długu kwoty długu ze złożonego zabezpieczenia - naruszenie art., 24 pkt 1 Załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej, w sprawie zaś nastąpiło wygaśnięcie długu celnego naruszenia art. 244 pkt 4 lit., b Kodeksu celnego, 15 § 2 Kodeksu karnego skarbowego.
Skarżąca podniosła, że zobowiązanym do przedstawienia towaru w urzędzie celnym przeznaczenia jest Generalny Inspektor Celny - naruszenie art. 101 § 3
7
Sygn. akt SA/Sz 100/03
Kodeksu celnego, zaś obliczenia podatków nastąpiło z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej - naruszenie art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Spółki, w toku postępowania uchybiono również przepisom formalnym - nie było ono prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów celnych, nie podjęto wszelkich możliwych działań w celu dokładnego rozpoznania sprawy, a wiec naruszono stosowne przepisy Ordynacji Podatkowej.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art., 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wykazała, że skarga nie jest zasadna.
Właściwość Sądu ustalono na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Stosownie do treści art. 2 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeksu celnego (Dz. U. Nr 23, poz., 117, ze zm.), wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, ratyfikowana umowa międzynarodowa po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.
Stosownie do powyższego, art. 22 ust. 1 Załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej (Dz. U. Nr 46, z 1998 r. poz. 290), zobowiązuje do przedstawienia towarów i przedłożenia noty tranzytowej T1 w urzędzie przeznaczenia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie w celu zakończenia procedury tranzytu i objęcia towaru nową procedurą celną, osoby do tego zobowiązane, czyli te, które przyjmują towar i wiedzą, że podlega on wspólnej
8
Sygn. akt SA/Sz 100/03
procedurze tranzytu mają obowiązek stawienia się w urzędzie celnym wskazanym w polu 53 noty tranzytowej z towarem i dokumentami oraz dokonania w/w czynności.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 Załącznika I do Konwencji, główny zobowiązany jest obowiązany przedstawić towary w niezmienionym stanie oraz notę tranzytową Tl urzędowi przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów, przestrzegać przepisy o wspólnej procedurze tranzytowej, uiścić cła oraz inne opłaty, jeżeli takie będą należne na skutek naruszeń przepisów lub nieprawidłowości, mających miejsce w toku wspólnej procedury tranzytowej lub w związku z tą procedurą.
Art. 11 ust. 2 Załącznika l do Konwencji stanowi, iż niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego określonych w ustępie 1 tego artykułu, przewoźnik, odbiorca towarów, który przyjmuje towary i wie, że podlegają one wspólnej procedurze tranzytowej, jest także obowiązany przedstawić je w niezmienionym stanie urzędowi przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów.
Z wyżej przytoczonych przepisów Konwencji jednoznacznie wynika, iż obowiązki celne związane ze stosowaniem określonej procedury celnej mogą spoczywać na więcej niż jednym podmiocie. Tak jest w wypadku procedury tranzytu, dla której w/w przepisy Konwencji określają obowiązki nie tylko głównego zobowiązanego, ale również przewoźnika i odbiorcy towaru.
Zgodnie z treścią przepisu art. 34 ust. 1 Załącznika l do Konwencji, jeżeli stwierdzono, że w toku procedury T1 w określonym kraju popełnione zostały naruszenia przepisów, wówczas bez uszczerbku dla postępowania karnego, pobrane zostaną przez ten kraj, zgodnie z jego przepisami prawnymi i administracyjnymi, należne wskutek tego cła i inne opłaty. Stosownie do dyspozycji art. 35 § 3 Kodeksu celnego, towary wprowadzone na polski obszar celny, pozostają pod dozorem tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w wypadku towarów niekrajowych - aż do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony bądź gdy zostaną wprowadzone do wolnego obszaru celnego albo zostaną powrotnie wywiezione bądź zniszczone zgodnie z art. 186.
Definicję dozoru celnego zawiera zaś art. 3 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego -oznacza on wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających
9
Sygn. akt SA/Sz 100/03
zastosowanie do towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych.
Usunięcie towaru spod dozoru celnego polega na uniemożliwieniu organowi celnemu dokonywania konkretnych czynności podejmowanych w ramach dozoru celnego poprzez brak fizycznego dostępu do towaru podlegającemu dozorowi. W przedmiotowej sprawie towar został usunięty spod dozoru celnego, gdyż nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia, co skutkowało powstaniem długu celnego na mocy art. 211 § 1 Kodeksu celnego.
Zgodnie z art. 211 § 2 Kodeksu celnego, dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego, W przedmiotowej sprawie chwilą usunięcia spod dozoru jest dzień następny po dniu, w którym towar należało dostarczyć do urzędu celnego przeznaczenia, tj. [...].
Krąg dłużników, czyli osób zobowiązanych do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego, określa art. 211 § 3 Kodeksu celnego - dłużnikami są osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. Osobą odpowiedzialną za wykonanie obowiązków wynikających ze wspólnej procedury tranzytowej jest zgodnie z art., 11 Załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej główny zobowiązany, przewoźnik i odbiorca towaru. W wypadku procedury tranzytu, dla której przepisy prawa celnego określają obowiązki głównego zobowiązanego, przewoźnika i odbiorcy towaru, jak również wprowadzają odpowiedzialność tych podmiotów za prawidłową realizację procedury tranzytu. Zobowiązanie to ma charakter zobowiązania solidarnego z mocy ustawy, co wyraźnie wynika z postanowień art. 221 Kodeksu celnego. A zatem przewoźnik, który nie wykonał obowiązków wynikających ze stosowania procedury tranzytu, solidarnie z głównym zobowiązanym i odbiorcą towaru zobowiązany jest do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego.
Wobec nie kwestionowanego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego, E. Sp. z o. o. przewożąc towar przez granicę państwową zobowiązany był do wykonania obowiązków wynikających z procedury tranzytu, którą towar był objęty, tj. przedstawienia towaru w Urzędzie Celnym w - terminie do dnia [...]. Z przepisu art. 11 Konwencji wynika zaś, że obowiązki celne związane ze stosowaniem określonej procedury celnej mogą spoczywać na więcej niż na
10
Sygn. akt SA/Sz 100/03
jednym podmiocie w tym przypadku na głównym zobowiązanym, przewoźniku i odbiorcy towaru. Zarzuty zatem skarżącego w tym zakresie są nieuzasadnione.
Nie potwierdził się również zarzut skarżącego, że towar został przedstawiony do odprawy a organ celny odmówił jego dokonania co wynika z pisma Dyrektora Izby Celnej który poinformował, iż pojazd przewożony za dokumentem T1 nie został zarejestrowany w ewidencji tranzytowo - odbiorczej Izby Celnej. Dodatkowo wskazać należy, że towar został znaleziony w siedzibie Spółki w wyniku przeszukania jej pomieszczeń biurowych.
Za uzasadnione uznać należy stanowisko organów, że stosownie do treści art. 273 Kodeksu celnego, prowadzenie postępowania karnego skarbowego lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania na podstawie przepisów ustawy Kodeks celny.
Brak jest również uzasadnionych podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia w kwestii obliczenia wartości celnej towaru zastosowania stawki celnej oraz wyliczenia kwoty wynikającej z długu celnego - jakkolwiek skarżąca spółka nie podnosiła tego zarzutu w odwołaniu od decyzji. Organ celny zakwestionował wiarygodność ceny transakcyjnej podanej w fakturze zakupu pojazdu samochodowego, uznając, że jest ona znacznie zaniżona w stosunku do rzeczywistej jego wartości (art. 23 § 7 Kodeksu celnego). W tej sytuacji organ celny obowiązany był do ustalenia wartości celnej zgłoszonego przez zainteresowanego do odprawy celnej używanego pojazdu samochodowego i uczynił to w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi. W rozpoznawanej sprawie - stosownie do wymagań określonych w art., 29 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu celnego - organy celne miały obowiązek ustalenia wartości zgłoszonego do odprawy celnej używanego pojazdu samochodowego przy zastosowaniu tzw. metody ostatniej szansy, co też prawidłowo uczyniły w rozpoznawanej sprawie.
Badając zarzut nie zastosowania w sprawie norm zawartych w Kodeksie celnym i Kodeksie Karnym Skarbowym, a dotyczącym wygaśnięcia długu celnego lub obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej w związku z przepadkiem towaru, do którego te należności by się odnosiły, zważyć należy, iż przepisy te mają zastosowanie do należności już powstałych czy wymierzonych. Ewentualne ustalenia poczynione w toku postępowania karnego lub karnego skarbowego nie mają wpływu na powstanie długu celnego w związku z przywozem na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym. Dlatego też organy nie miały podstaw
u
Sygn. akt SA/SZ 100/03
prawnych uwzględnienia żądania Skarżącego i uchylenia zaskarżonej decyzji. Oczywiście na mocy art. 15 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U nr 83, poz. 930 z późn. zm.), który stanowi, iż w razie orzeczenia przepadku przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów, w przypadku orzeczenia przepadku towaru będącego przedmiotem skarżonych decyzji, wygasa obowiązek uiszczenia należności nią wyliczonych.
Nieuzasadniony jest również zarzut strony o opieszałości organu w prowadzeniu postępowania-zawieszenie postępowania celnego przed organem pierwszej instancji nastąpiło w związku z powzięciem informacji o zajęciu pojazdu przez Generalny Inspektorat Celny. W oczywisty więc sposób nie świadczy o opieszałości organu lub braku woli wyjaśnienia wszystkich aspektów sprawy - lecz wręcz przeciwnie - stanowi o wypełnieniu podstawowych zasad postępowania podatkowego przez organ celny.
Podobnie za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przepisów o właściwości w związku obliczeniem podatku od towarów i usług i akcyzowego w odrębnym zawiadomieniu nie będącym częścią zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) organ celny jest obowiązany do poboru podatków należnych z tytułu importu towarów oraz wpłaty kwoty tych podatków na rachunek urzędu skarbowego, właściwego ze względu na siedzibę organu celnego. Organy celne są płatnikami tego podatku. Zgodnie z art. 11 b ww" ustawy, jeżeli podatnik kwestionuje obliczenie podatków z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ww" ustawy, lub istnienie obowiązku podatkowego, może on, w terminie miesiąca od dnia pobrana tych podatków przez organ celny, wystąpić do organu podatkowego, właściwego dla podatnika, z żądaniem wydania decyzji w sprawie.
Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę, skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.