SA/Rz 949/03

SA/Rz 949/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-04-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Ewa Wojtyna
Robert Sawuła
Ryszard Bryk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 3 pkt 3, 6, 7 i 8, art. 28, art. 30
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 28, art. 105 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędzia WSA Robert Saw uła asesor WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: ref. stażysta Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy drogi miejskiej skargę oddala
Uzasadnienie
SA/Rz 949/03
U z a s a d n i e n i e
Decyzją z dnia [...].05.2002 r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2002 r., Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie budowy drogi miejskiej ul. W. w P. w sąsiedztwie działek J. P. nr 361/1 i 363/1.
W motywach tej decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji i stwierdził, że część ulicy W. stanowi działka nr 349, która bezpośrednio graniczy z działkami J. P. Ulica W. jest drogą gruntową Gminy P., która utwardzona jest żużlem paleniskowym. W ewidencji gruntów działka nr 349 wykazana jest jako droga. Na tej drodze nie wykonywano żadnych robót budowlanych związanych z budową, lub remontem, zatem nie można mówić o samowoli budowlanej. W takiej sytuacji postępowanie administracyjne jest w tym zakresie bezprzedmiotowe.
Na skutek skargi J. P., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3.10.2002 r., sygn. akt SA/Rz 1104/02 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2002 r., Nr [...].
Sąd zalecił, aby organy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zbadały czy sposób wykonania przedmiotowej drogi pozwala na uznanie jej za obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego z 1994 r. i stosownie do poczynionych ustaleń umorzy postępowanie administracyjne lub zbada legalność jej wykonania.
Sąd zasygnalizował, że przy ustalaniu w/w kwestii organy powinny kierować się dotychczasowym orzecznictwem NSA /wyroki z dnia 20.02.2001 r., IV SA 10/99, z dnia 19.03.2001 r., II SA/Kr 322/00, z 3.03.1998, II SA/Wr 895/97 i innych/.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...].04.2003 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 i 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy drogi ul. W. w P. w sąsiedztwie działek nr 361/1 i 363/1.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie uwzględnił odwołania J. P. i decyzją z dnia [...].06.2003 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].04.2003 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy przytoczył, że J. P. we wniosku z dnia 17.12.2001 r. skierowanym do organu I instancji domagała się sprawdzenia legalności budowy drogi miejskiej ul. W. na odcinku przebiegającym przez działki nr 363/1 i 361/1 położone w miejscowości O. oraz na działce nr 349, a w szczególności o uwzględnienie wpływu tej drogi na budynki mieszkalne.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i po uwzględnieniu zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalono, że na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.1993 r., Nr [...], Gmina P. nabyła w mocy prawa prawo własności działki nr 349 położonej w P. /dzielnica O./ z przeznaczeniem na drogę.
Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia 27.12.1995 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich w P., ulica W. w skład której wchodzi również działka nr 349 została pozytywnie zaopiniowana jako droga lokalna miejska i zaliczono ją do dróg lokalnych miejskich. Według przepisów geodezyjnych, działka nr 349 została zaużytkowana i sklasyfikowana jest jako droga.
Natomiast w żadnym czasie nie były prowadzone roboty budowlane w wyniku których powstałaby droga jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Działka nr 349 na długości 241,50 m w odległości około 350 m od ulicy W. leży w sąsiedztwie działek J. P. Na tym odcinku utwardzona jest żwirem, brak jest krawężników, jak też wydzielonego pobocza drogi. W roku 2001, Zarząd Dróg Miejskich w P. będący zarządcą dróg gminnych w granicach miasta P. dokonał wypełnienia ubytków nawierzchni ul. W. poprzez rozplantowanie żużla. Nawierzchnia ulicy na odcinku sąsiadującym z działkami J. P. jest nawierzchnią gruntowo-żwirową.
W konkluzji organy stwierdziły, że działka nr 349 użytkowana jako droga /ul. W./, służąca jako dojazd – przejazd do nieruchomości mieszkańców nie jest drogą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, zatem nie można tej drogi zaliczyć do obiektów budowlanych.
Budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty itd. W rozumieniu powołanego przepisu droga jest budowlą. Jako budowla powinna spełniać wymogi drogi tj. posiadać wydzielony pas drogowy terenu, czyli jezdnię wraz z wydzielonym poboczem dla ruchu pieszego. Jezdnia winna być oddzielona krawężnikami drogowymi od pobocza dla pieszych. Tym wymogom ul. W. nie odpowiada.
Budową w rozumieniu prawa budowlanego jest wykonanie obiektu budowlanego, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa oraz przebudowa obiektu budowlanego. Utwardzenie drogi żwirem ma za zadanie ułatwienie użytkownikom korzystania z drogi jako dojazdu do działek. Prace polegające na wypełnianiu ubytków nawierzchni jezdni ul. W. /gruntowo-żwirowej/ poprzez rozplantowanie żużla nie jest budową obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 prawa budowlanego. Natomiast odbudową jest ponowne wykonanie obiektu budowlanego niegdyś istniejącego, a zniszczonego lub rozebranego.
Przebudowa polega na wykonaniu zasadniczych zmian w istniejącej budowli takich jak: wydzielenie krawężnikami jezdni, wykonanie nowej podbudowy jezdni, wykonanie nowej nawierzchni z bruku czy kostki kamiennej lub betonowej, jak też asfaltowej na wykonanej konstrukcji podbudowy. Na odcinku sąsiadującym z działkami J. P. nie wykonano takich robót. Rozplantowanie żużla nie stanowi odbudowy, ani przebudowy istniejącej budowli. W rozumieniu prawa budowlanego zasypanie kolein w drodze poprzez wysypanie i rozplantowanie żużla, jak też pokrycie części drogi asfaltem bez wykonania podbudowy jezdni, nie jest budową.
Takie roboty nie są również remontem. Zgodnie z art. 3 pkt 8 prawa budowlanego przez remont rozumie się wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji z dopuszczeniem zastosowania wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Rozplantowany żużel nie odtwarza stanu pierwotnego i nie zastępuje innego materiału dotychczas istniejącego. Wypełnianie ubytków nawierzchni jezdni poprzez rozplantowanie żużla wiąże się z modernizacją, a nie remontem.
Skoro wykonany zakres robót nie mieści się w kategorii robót budowlanych objętych normami prawa budowlanego i jako takie nie podlegają jego rygorom, przeto do takich robót nie było potrzebne pozwolenie na budowę, jak również zgłoszenie zamiaru wykonania takich robót. Z uwagi na brak przedmiotu postępowania w sprawie, umorzenie postępowania było uzasadnione.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca J. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i na wstępie zarzuciła, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż jej wniosek dotyczył tylko odcinka ul. W. przylegającego do działek nr 361/1 i 363/1.
Jej wniosek dotyczył legalności budowy drogi miejskiej ul. W. Wprawdzie we wniosku tym poruszała sprawę przebiegu ulicy przy w/w działkach, ale w żadnym stopniu nie ograniczała sprawy tylko do tego odcinka, lecz jej intencją było sprawdzenie legalności budowy całej ulicy. Nie poinformowano ją, że jej wniosek podzielono na dwa osobne postępowania, o czym dowiedziała się dopiero z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2003 r. skierowanego do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W piśmie tym błędnie jej zdaniem stwierdzono, że nie jest stroną postępowania w sprawie samowolnie zrealizowanej drogi ul. W. na odcinku 90 m działki nr 349 od strony ul. J.
Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, iż odcinek wykonany jest bez podbudowy jezdni, więc nie jest budową.
Zdaniem skarżącej ustalenia te nie są prawdziwe, gdyż jest w posiadaniu dokumentów, z których wynika, że działka nr 349 jest w połowie własnością A. i M. J. od których nabyła prawo do działki nr 349 jak i innych przyległych działek. Powyższy odcinek o długości 90 m zanim został pokryty asfaltem, był wcześniej pokryty piaskiem, kamieniami, żwirem, tak zwaną kamionką i zalany smołą, czyli miał solidną podbudowę. W dalszej części organy wyjaśniły, że Zarząd Dróg Miejskich w P. jako zarządca dróg w mieście miał prawo do wypełniania ubytków, jezdni ul. W., po czym stwierdzają, że odcinek tej ulicy przyległy do jej działek nie jest ani ulicą, ani drogą, zatem nasuwa się pytanie na jakiej podstawie Zarząd Dróg Miejskich w P. prowadzi prace na tym odcinku działki nr 349. Zarząd Dróg faktycznie nie wypełniał rzekomych ubytków na drodze, lecz żużel został położony na całej szerokości drogi i o grubości kilku centymetrów.
W trakcie nakładania żużlu, a było to w lecie, kurz z żużlu unosił się na całą jej posesją, przenikał do mieszkania, zaś podczas opadów deszczu spływa na jej uprawną działkę, powodując jej skażenie.
Podniosła także kwestię dotyczącą własności drogi /działki nr 349/, a w szczególności, że nie udzielono jej odpowiedzi na pytanie jakim prawem Wojewoda rozporządził jej działką. Okoliczność, że podczas wizji w terenie nie stwierdzono wykonywania na drodze jakichkolwiek robót budowlanych jest oczywista, bowiem Zarząd Dróg te roboty wykonał wcześniej. W odpowiednim czasie informowała organ nadzoru o wykonywanych robotach, ale wówczas tą informację organ zignorował.
Stan i działania Zarządu Dróg na ulicy W. zauważyli również dziennikarze, o czym świadczy zamieszczony w prawie artykuł na ten temat.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Nadmienił, iż zarzuty podniesione w skardze były podnoszone w odwołaniu, do których organ odwoławczy ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wprowadzenia należy przedstawić w zarysie informacje dotyczące ulicy W. w P. /działka nr 349/.
Z załącznika do Zarządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia 17.04.1996 r. ul. W. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich /K. 24 akt administracyjnych/. Zarządcą tej ulicy /drogi/ jest Zarząd Dróg Miejskich w P. /uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia 29.03.1999 r., Statut Zarządu Dróg Miejskich w P. K. 26 akt administracyjnych/. Wymieniona ulica stanowi własność Gminy Miejskiej P. Wymieniona ulica łączy ul. O. z ul. J. Przy wlocie do ulicy J. jest utwardzona na długości 95 mb emulsją i grysem. Natomiast przy wlocie do ul. O. ułożony jest asfalt na długości 15 mb. Roboty budowlane na tych odcinkach były wykonane w 1985 r. Na trasie ul. W. znajdują się 2 przepusty na istniejących ciekach wodnych.
Wzdłuż tej ulicy przebiega podziemna sieć wodociągowa, sieć gazowa. Nad ziemią przebiega linia telefoniczna i elektryczna n/n. Na pozostałej długości wymieniona ulica posiada nawierzchnię żwirową /950 mb/, zaś na długości 450 mb jest to droga gruntowa. Ulica nie posiada odwodnienia, nie ma wydzielonych poboczy, nie ma krawężników. Podane dane wynikają z metryki ul. W. /K. 17 akt administracyjnych oraz akta Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oznaczone numerem [...].
We wniosku z dnia 17.12.2001 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżąca J. P. wniosła o sprawdzenie legalności budowy drogi miejskiej – ulicy W. na odcinku przebiegającym przy jej działkach nr 363/1 i 361/1.
Zgodnie z tym wnioskiem organy nadzoru budowlanego sprawdziły legalność budowy na tym odcinku. W uzasadnieniu wyroku z dnia 3.10.2002 r., sygn. akt SA/Rz 1104/02, Naczelny Sąd Administracyjny zalecił cytuję: "W takiej sytuacji istotne znaczenie w sprawie mieć będzie ustalenie czy ul. W. w P. na spornym odcinku jest rzeczywiście drogą będącą obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy". Chodzi oczywiście o ustawę z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm./, nazwanej dalej prawem budowlanym. Dla ułatwienia ustalenia tej kwestii, Naczelny Sąd Administracyjny powołał wyroki tego Sądu, w których zajmowano się zbliżonymi problemami.
Stosownie do art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm./, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed 1.01.2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym orzekające organy i Wojewódzki Sąd Administracyjny były związane przedmiotem sprawy, ograniczającym się do odcinka ulicy W. przebiegającego obok działek skarżącej oznaczonych numerami 361/1 i 363/1, co ilustruje mapa ewidencyjna dzielnicy K. w P. /K. 7 akt administracyjnych/ oraz plan sytuacyjny przebiegu tejże ulicy znajdujący się w aktach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...].
Pobocznie należy nadmienić, że sprawa legalności budowy ul. W. przy wlocie do ulicy J. /około 90 mb/, który to odcinek nie sąsiaduje z działkami skarżącej jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, co wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2003 r., Nr [...] /K. 25 akt administracyjnych/.
Ulica W. na odcinku graniczącym z działkami skarżącej jest drogą gruntową posypaną w 2001 r. żużlem paleniskowym /warstwa 5 cm./. Żużel został rozplantowany na szerokości 2,60 m bezpośrednio na podłożu gruntowym w celu uzupełnienia ubytków gruntowych. Ulica ta, jak to już napisano nie ma poboczy, krawężników, nie ma żadnej podbudowy, nie ma też na tym odcinku przepustów /oględziny z dnia 7.03.2002 r. i 20.12.2002 r., notatka służbowa z dnia 20 – 23.04.2001 r., zdjęcia drogi K. 4, 18, 27 akt administracyjnych/.
Przy takim stanie faktycznym organ odwoławczy stwierdził, iż ul. W. na odcinku graniczącym z działkami skarżącej nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, bo nie posiada wydzielonej jezdni, nie posiada też pobocza. Na przedmiotowym odcinku nie wykonano robót budowlanych o jakich mowa w art. 3 pkt 7 prawa budowlanego. Rozplantowanie żużla nie stanowi odbudowy, nie jest również montażem obiektu budowlanego. Nie jest także remontem w rozumieniu art. 3 pkt 8 prawa budowlanego, ponieważ nie istniał obiekt budowlany.
W konkluzji organ odwoławczy skonstatował, że rozplantowanie żużla w celu uzupełnienia ubytków nawierzchni gruntowej można zakwalifikować jako modernizację, która jednakże nie mieści się w kategorii robót budowlanych objętych przepisami prawa budowlanego.
W takim stanie rzeczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2003 r., Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie budowy drogi ul. W. w P. w sąsiedztwie działek nr 361/1 i 363/1.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zupełności podzielił stanowisko orzekających organów, iż ulica W. na rozpatrywanym odcinku nie jest budowlą w rozumieniu art. art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, bowiem na tym odcinku była to droga gruntowa nie posiadająca wyraźnie ukształtowanej jezdni, pobocza, jakichkolwiek obiektów inżynierskich co świadczy, iż jej użytkowanie nie było poprzedzone robotami budowlanymi /budową, montażem lub rozbiórką/. W związku z powyższym istotą sprawy sprowadza się do pytania czy rozplantowanie na takiej drodze żużla w celu ułatwienia przejazdu do zabudowanych nieruchomości położonej przy tej ulicy może być uważane za wykonanie robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 prawa budowlanego.
Przywołany przepis stanowi, że przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei przez budowę /art. 3 pkt 6 prawa budowlanego/ rozumienie się wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego.
Posypanie gruntu żużlem, nie może zdaniem Sądu być traktowane jako budowa drogi /ulicy/, bowiem nawierzchnia drogi powinna być ułożona na odpowiednim podłożu zapewniającym stabilność drogi. Skoro przed rozplantowaniem żużla droga w znaczeniu przepisów prawa budowlanego nie istniała, przeto nie można także mówić o przebudowie, odbudowie lub remoncie.
W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego /funkcjonującego do końca grudnia 2003 r./ przyjmowano, że za roboty budowlane uważa się utwardzenie powierzchni gruntu warstwą betonową lub kostką brukową zalaną betonem /por. wyroki NSA z dnia 20.02.2001 r., IV SA 10/99, 19.03.2001r., II SA/r 322/00, z dnia 3.03.1998 r., II SA/Wr 895/97 – nie publikowane/.
Podane w tych orzeczeniach roboty, nie można porównywać do rozplantowania żużla ze względu na jakościową różnicę.
Posypanie gruntu żużlem nie utwardza drogi, a jedynie likwiduje na niedługi okres czasu ubytki gruntu. W takim stanie rzeczy na rozplantowanie żużla paleniskowego na gruncie nie było wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie /art. 28 i 30 prawa budowlanego/.
Z tego względu organ nadzoru budowlanego zgodnie z prawem umorzył na podstawie zgodnie z prawem umorzył na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne, gdyż nie były wykonywane na rozpatrywanym odcinku ul. Wołodyjowskiego roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
Zarzuty podniesione w skardze nie mają uzasadnionych podstaw prawnych.
Zarzut, że skarżącej chodziło o sprawdzenie legalności budowy całej ulicy W., a nie tylko odcinka przylegającego do jej działek, nie da się pogodzić z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nazwanej niżej skrótem p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 przepisów wprowadzających z dnia 30.08.2002 r. który stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, czyli związany jest granicą rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W poprzednim postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2002 r., Nr [...], następnie uchylonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.10.2002 r., skarżąca nie podnosiła tego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny kasując decyzję z dnia [...].05.2002 r. wydał zalecenia dotyczące tylko odcinka ulicy W. przylegającego do działek skarżących, co było wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wniosek skarżącej z dnia 17.12.2001 r. obejmował tylko odcinek w/w ulicy przylegający do działek skarżącej nr, nr 363/1, 361/1. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest odcinek ulicy W. przy wlocie do ulicy J. /90 mb/, zatem Sąd nie może wypowiadać się dlaczego w odrębnej sprawie, organ nadzoru budowlanego nie przyznał skarżącej przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Na marginesie należy nadmienić, iż odcinek ten nie przylega do żadnej działki skarżącej. Dalsze wywody skarżącej do tego odcinka ul. W. w zakresie jego struktury, jako wykraczające poza przedmiot niniejszej sprawy nie mogły stanowić przedmiotu kontroli Sądu.
Decyzją Wojewody z dnia [...].07.2003 r., Nr [...] stwierdzono nabycie przez Gminę Miejską P. /z mocy prawa/ prawa własności działki nr 349 o pow. 1800 m2 /ul. W./, zatem stosownie do § 2 pkt 2 Statutu Zarządu Dróg Miejskich w P. uchwalonego przez Radę Miejską w P., wymieniony Zarząd był uprawniony do rozplantowania żużlu na ul. W. Zarzut skarżącej, iż powyższa decyzja narusza jej własność nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy, przeto Sąd nie może zajmować się powyższą decyzją Wojewody. Kwestia czy Zarząd Dróg Miejskich w P. uzupełniał żużlem ubytki gruntu na ul. W. czy rozplantował żużel na całej szerokości ulicy nie ma istotnego znaczenia przy wcześniejszym założeniu, że rozplantowanie żużla na drodze nie stanowi robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Natomiast jeżeli w trakcie rozplantowania żużlu na ulicy W. doszło do wyrządzenia szkody na działkach skarżącej to skarżąca może dochodzić odszkodowania przed sądem powszechnym.
Z przedstawionych względów i na podstawie art. 151 p.s.a. Sąd skargę oddalił.