SA/Rz 766/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą warunków zabudowy, uznając, że prawo do terenu nie jest wymagane do wydania takiej decyzji.
Skarżąca J. C. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przyłącza wodociągowego i szamba. Skarżąca podnosiła, że jest właścicielką działki, na której ma być realizowana inwestycja, a kwestia własności nie została rozstrzygnięta. Sąd oddalił skargę, wskazując, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga od wnioskodawcy prawa do terenu, a decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznał skargę J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2002 r., która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...].XII.2001 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przyłącza wodociągowego i szamba. Skarżąca podnosiła, że jest właścicielką działki nr ew. 1440, na której ma być realizowana inwestycja, a na skutek błędu geodezyjnego działka została wpisana na rzecz innej osoby. Wskazała również, że trwa postępowanie o sprostowanie błędu geodezyjnego. Sąd, powołując się na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdził, że do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest wymagane legitymowanie się przez wnioskodawcę prawem do terenu. Podkreślono, że decyzja ta nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Sąd uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla działki nr ew. 1440 przewiduje tereny zielone z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń terenowych. Zgodnie z art. 43 ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie nie jest niezgodne z przepisami prawa i ustaleniami planu. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga od wnioskodawcy prawa do terenu.
Uzasadnienie
Decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym i przepisami szczególnymi, nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (4)
Główne
u.z.p. art. 43
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
Nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest niezgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
u.z.p. art. 46
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać osobom nie będącym właścicielami lub użytkownikami wieczystymi terenu, a decyzja ta nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd oddala skargę, jeżeli nie ma uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia.
Pomocnicze
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga od wnioskodawcy prawa do terenu. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę ustalenia warunków zabudowy.
Odrzucone argumenty
Trwające postępowanie o sprostowanie błędu geodezyjnego dotyczącego własności działki stanowi przeszkodę do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzje organów obu instancji naruszają interes prawny skarżącej jako właścicielki działki.
Godne uwagi sformułowania
Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Kwestia własności terenu na tym etapie procesu inwestycyjnego jest bez znaczenia dla bytu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Skład orzekający
Anna Lechowska
sędzia
Krystyna Józefczyk
sprawozdawca
Stanisław Śliwa
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ugruntowana interpretacja przepisów dotyczących warunków zabudowy, w szczególności wymogu posiadania prawa do terenu przez wnioskodawcę."
Ograniczenia: Dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie wydania orzeczenia (ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.).
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy częstego problemu w praktyce administracyjnej, jakim jest ustalanie warunków zabudowy dla terenu, co do którego istnieją wątpliwości prawne dotyczące własności. Interpretacja sądu jest klarowna i ugruntowana.
“Czy musisz być właścicielem działki, by dostać pozwolenie na budowę? Sąd wyjaśnia.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySA/Rz 766/02 - Wyrok WSA w Rzeszowie Data orzeczenia 2004-12-16 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2002-04-15 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Sędziowie Anna Lechowska Krystyna Józefczyk. /sprawozdawca/ Stanisław Śliwa /przewodniczący/ Symbol z opisem 615 Sprawy zagospodarowania przestrzennego Hasła tematyczne Zagospodarowanie przestrzenne Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 1999 nr 15 poz 139 art. 43, art. 46 Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 151 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Anna Lechowska WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala Uzasadnienie SA/Rz 766/02 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...].II.2002 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...].XII.2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przyłącza wodociągowego z istniejącej sieci wodociągowej do budynku mieszkalnego oraz szamba bezodpływowego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 42, art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm./. Z akt administracyjnych oraz uzasadnienia decyzji wynika, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy złożyła W. Z. Skarżąca J. C. wskazała, iż inwestycja ta zlokalizowana jest na działce nr ew. 1440, która to działka na skutek błędu geodezyjnego wpisana została na rzecz obcej osoby. Stosownie do art. 40 ust. 1 i 3 cyt. ustawy w sprawie ustalenia warunków zabudowy orzeka (......) na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planu zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. działka objęta wnioskiem położona jest w obrębie terenu oznaczonego symbolem Z2 obejmującego użytki zielone i grunty orne położone nad rzeką N., ogrody działkowe oraz nielicznej zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń terenowych. Stąd planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 46 tej ustawy decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać osobom nie będącym właścicielami lub użytkownikami wieczystymi terenu a decyzja ta nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności. W odwołaniu od tej decyzji J. C. podniosła, iż przeszkodą do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest trwające postępowanie o sprostowanie tej pomyłki geodezyjnej. Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję a w uzasadnieniu wskazał, iż kwestia własności terenu na tym etapie procesu inwestycyjnego jest bez znaczenia dla bytu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzję tą zaskarżyła do NSA J. C. i podkreśliła, że decyzje organów obu instancji naruszają jej interes prawny. Twierdzi, że jest prawowitym właścicielem działki nr 1440 i wnosi o zawieszenie postępowania a w dalszej kolejności uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy przepisów art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm./ w sprawach o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wymaga od wnioskodawcy by legitymował się prawem do terenu objętego wnioskiem. Dalej przepis art. 46 cyt. ustawy stanowi, że dla tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi również praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich /art. 46 ust. 2 cyt. ustawy/. Z charakteru decyzji wynika, że określa jedynie czy wskazane we wniosku zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i przepisach szczególnych. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. działka nr ew. 1440 przeznaczona pod zamierzoną inwestycję położona jest w obrębie terenu oznaczonego symbolem Z2 obejmującego użytki zielone i grunty orne położone nad rzeką N., ogrodów działkowych oraz nielicznej zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń terenowych. Zatem planowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. W myśl przepisów art. 43 cyt. ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie nie jest niezgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie zachodzą okoliczności upoważniające organ na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do wydania decyzji odmownej. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd skargę oddalił.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI