SA/Rz 729/03

SA/Rz 729/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-05-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Anna Lechowska
Marian Ekiert /przewodniczący/
Stanisław Śliwa /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 970/05 - Wyrok NSA z 2006-07-14
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd. B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami skargę oddala
Uzasadnienie
do wyroku z dnia 17 maja 2005 r.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. i Z. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] marca 2003 r., Nr [...] nakładającej na nich obowiązek wykonania, w celu doprowadzenia budynku gospodarczego o wymiarach 3,70 m x 4,75 m zlokalizowanego na działce nr 1938 w J. przy ul. [...], do stanu zgodnego z prawem następujących czynności: inwentaryzacji budowlanej przedmiotowego budynku wraz z oceną techniczną oraz projektu robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami w terminie do dnia 31 sierpnia 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i nałożył na K. i Z. K. obowiązek wykonania w celu doprowadzenia budynku gospodarczego o wymiarach 3,70 m x 4,75 m zlokalizowanego na działce nr 1938 w J. przy ul. [...] do stanu zgodnego z prawem następujących czynności: zamurowanie otworu okiennego i otworu drzwiowego w południowo-wschodniej ścianie przedmiotowego budynku; inwentaryzacji budowlanej tego budynku wraz z orzeczeniem technicznym o prawidłowości wykonanych robót budowlanych, w terminie do dnia 30 września 2003 r.
W uzasadnieniu decyzji podano, że organ I instancji nałożył w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane na K. i Z. K., jako właścicieli obowiązek wykonania w celu doprowadzenia budynku gospodarczego wykonanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę do stanu zgodnego z prawem określonych wyżej obowiązków. Organ podał, że obiekt wybudowany został na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak podczas jego realizacji odstąpiono od warunków określonych w pozwoleniu. Według pozwolenia budynek powinien mieć wymiary 4,0 m x 3,0 m i usytuowany być ścianą południowo-zachodnią w granicy z działką 1939 oraz w odległości 7,40 m od granicy działki nr 1937. Budynek ten posiada ściany murowane ze stropodachem żelbetowym pokrytym papą, jego rzeczywiste wymiary wynoszą obecnie 3,70 m x 4,70 m., z dobudowaną od strony południowo-wschodniej przybudówką (3,70 m x 1,85 m) w stosunku do której toczy się odrębne postępowanie administracyjne.
Od decyzji wnieśli odwołanie K. i Z. K. nie zgadzając się z zawartymi w niej argumentami oraz zarzucając Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w J. stronniczość w rozstrzyganiu sprawy.
Rozpoznając odwołanie organ II instancji uznał, że organ I instancji nie zastosował się do przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Powołany przepis stanowi że organ nakłada na zobowiązanego wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń zawartych w pozwoleniu na budowę do stanu zgodnego z prawem, czyli wskazać należy bezpośrednio i w sposób nie budzący wątpliwości jakie roboty należy w tym celu wykonać.
Aby przedmiotowy obiekt spełniał warunki określone w obwiązującym w czasie jego budowy rozporządzeniu Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 26, poz. 157 z 1966 r.) należy zamurować w jego południowo-wschodniej ścianie otwór okienny i drzwiowy (po spełnieniu nakazu rozbiórki dotyczącego przybudówki), w celu dostosowania jej do warunków określonych w § 78 i 79 rozporządzenia, przez co stanie się ona ścianą przeciwpożarową. Spełnienie powyższego pozwoli na zastosowanie § 20 ust. 3 ww. rozporządzenia, a tym samym możliwe będzie doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem.
Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, wyjaśniono że brak jest podstaw wskazujących na jednostronne rozstrzygnięcie.
Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyli K. i Z. K. jej uchylenia.
W uzasadnieniu skargi podali, że organy w sposób niezrozumiały i dowolny interpretują przepisy prawa budowlanego. Decyzja dotycząca zamurowania otworu okiennego i drzwiowego w południowo-wschodniej ścianie ich budynku gospodarczego oraz wykonania inwentaryzacji tego budynku wraz z orzeczeniem technicznym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego w sposób widoczny zawiera szerszy zakres obowiązków niż nałożony na P. P. w decyzji z dnia [...].04.2003 r., Nr [...] dotyczącej również zamurowania otworów okiennych i otworu drzwiowego w budynku mieszkalnym na podstawie też art. 51 Prawa budowlanego. Na jakiej podstawie tak różnią się te decyzje w swoich rozstrzygnięciach - dlaczego P. P. nie muszą wykonywać inwentaryzacji oraz orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonanych robót w budynku w którym mieszkają ludzie i ważne jest zachowanie bezpieczeństwa a skarżący w swojej decyzji mamy taki obowiązek wykonać. Ponadto w uzasadnieniu decyzji dot. ich budynku gospodarczego znalazły się zapisy, że należy zamurować otwory po wcześniejszym spełnieniu nakazu rozbiórki dotyczącego przybudówki wykonanej przy tym budynku. Na rozbiórkę tejże przybudówki dostali odrębną decyzję w której nie był określony termin jej rozbiórki - czy można więc pośrednio poprzez wydanie innej decyzji na zamurowanie otworów do dnia 30 września 2003 r. wpłynąć na wykonanie tej rozbiórki. Jeśli prawo dopuszcza taką ewentualność to skarżący domagają się by było stosowane również wobec P. P. Oni dostali decyzję na rozbiórkę samowolnie wykonanej dobudowy do budynku mieszkalnego bez nałożonego terminu, a w decyzji o zamurowaniu otworów w tym budynku do dnia 30 września 2003 r. nie ma żadnej wzmianki że wcześniej muszą dokonać rozbiórki tej dobudowy. Skoro na podstawie art. 51 Prawa budowlanego P. P. nie muszą to skarżący nie wiedzą dlaczego im kazano rozbierać.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z mocy przepisu art. 97 §
1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów
administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego
Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc niniejsza sprawa, mimo złożenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie rozpoznana w trybie wskazanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.
Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 §
2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w określonym w poprzednim akapicie zakresie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Poza sporem pozostaje, że K. i Z. K. na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] września 1969 r., Nr [...] na działce nr 1938 w J. przy ul. [...] wykonali budynek gospodarczy. Wykonując obiekt w sposób istotny odstąpili od warunków uzyskanego pozwolenia na budowę. Według pozwolenia budynek powinien mieć wymiary 4,0 m x 3,0 m i usytuowany być ścianą południowo-zachodnią w granicy z działką 1939 oraz w odległości 7,40 m od granicy działki nr 1937. Budynek ten posiada ściany murowane ze stropodachem żelbetowym pokrytym papą, jego rzeczywiste wymiary wynoszą obecnie 3,70 m x 4,70 m. Usytuowanie obiektu narusza obowiązujące w okresie jego wykonania przepisy określające warunki techniczne.
Zgodnie z przepisem art. 103 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z tym zastrzeżeniem, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro więc w objętej postępowaniem sprawie dotyczącej istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę nie zastosowania przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., nakazującego (w brzmieniu obowiązującym w okresie wydawania zaskarżonej decyzji) bezwzględną rozbiórkę obiektów wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej to za trafne uznać należy rozpoznanie przez organy niniejszej sprawy przy zastosowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r., a w szczególności o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, stosując jednocześnie przepisy dotyczące warunków technicznych obowiązujących w okresie wykonywania obiektu.
Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy przewiduje wydanie przez właściwy organ przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności.
W takiej sytuacji organ przy przyjęciu, że istnieje możliwość doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem przedmiotowego obiektu budowlanego organ II instancji wskazał, jakie czynności mają wykonać skarżący, by budynek gospodarczy do takiego stanu doprowadzić. Nakazał on zamurowanie otworu okiennego i otworu drzwiowego w południowo-wschodniej ścianie przedmiotowego budynku; inwentaryzacji budowlanej tego budynku wraz z orzeczeniem technicznym o prawidłowości wykonanych robót budowlanych, w terminie do dnia 30 września 2003 r. Zamurowanie wskazanych otworów spowoduje, że ściana południowo-wschodnia obiektu stanie się ścianą przeciwpożarową, a jej odległość od sąsiadującego z nią wolnostojącego budynku spełni warunki odległościowe określone w § 20 ust. 3 zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dziennik Budownictwa Nr 10, poz. 44 z późn. zm.). Po wykonaniu wskazanych robót budowlanych inwestorzy wykonają inwentaryzację budowlaną przedmiotowego obiektu wraz z orzeczeniem technicznym o prawidłowości wykonanych robót budowlanych.
Mając na taki stan sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zarzuty skargi w zasadzie nie kwestionują objętej kontrolą decyzji, a sprowadzają się do jej porównania z decyzjami wydanymi przez organy w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej, jakiej dopuścili się uczestnicy niniejszego postępowania H. P., K. P.-J. i M. M. i do wskazywania odmiennych - zdaniem skarżących - rozstrzygnięć, mimo podobnych stanów faktycznych.
Stwierdzić należy, że przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie nie jest skierowana do H. P., K. P.-J. i M. M. z dnia [...].04.2003 r., Nr [...] dotycząca zamurowania otworów okiennych i otworu drzwiowego w ich budynku mieszkalnym w związku z tym nie może Sąd wypowiadać się na temat jej zgodności z prawem.
Nie jest uzasadnione stanowisko skarżących co do kolizji pomiędzy mniejszą decyzją, a poddaną kontroli w sprawie SA/Rz 802/03 decyzją nakazującą rozbiórkę samowolnie dobudowanej części budynku gospodarczego w zakresie dotyczącym braku terminu realizacji rozbiórki w tamtej sprawie i określenia terminu wykonania czynności określonych w przedmiotowej sprawie.
Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości określenia terminu rozbiórki obiektu budowlanego, stąd też w tamtej sprawie organ takiego terminu nie mógł określić. Rozbiórkę należy wykonać niezwłocznie po nabraniu waloru ostateczności przez decyzję, która taką czynność nakazuje. Natomiast przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nakłada na organ obowiązek określenia terminu wykonania nałożonych obowiązków. Wykonanie rozbiórki na podstawie decyzji, która nabrała waloru ostateczności w dniu 22.04.2003 r. w żaden sposób nie kolidowała z określeniem przez organ terminu wykonania obowiązków do dnia 30.09.2003 r.
Co do wzajemnych relacji decyzji rozbiórkowej dotyczącej samowolnie wykonanej dobudowy do budynku mieszkalnego przez H. P., K. P.-J. i M. M. i skierowanej do nich decyzji odnośnie wykonania czynności w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego powtórzyć należy podniesioną wyżej argumentację, że przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie nie są skierowane do wskazanych osób decyzje i w związku z tym nie może Sąd wypowiadać się na temat jej zgodności z prawem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.