II SA/KE 317/25

II SA/Ke 317/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Krzysztof Armański /przewodniczący/
Renata Detka
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2019 poz 1065
par. 12 ust. 1
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi K. B. i D. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2025 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 11.04.2025 r. znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania D. i K. B. (zwanych dalej "stronami") od decyzji nr 9.[...] Starosty [...] z 15.02.2024 r. znak: [...] o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z 27.05.2021 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestorów E. i T. W., obejmującego rozbudowę, nadbudowę i przebudowę związaną ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku produkcyjnego (pustaczarni) z przeznaczeniem na budynek produkcyjno-usługowy (malarni proszkowej) wraz z niezbędnymi urządzeniami, tj. zbiornikiem na ścieki sanitarne oraz technologiczne z separatorem, na działce nr ewid.[...], obręb 0003 [...], gmina M. (zwanej dalej "decyzją dotychczasową",
1) uchylił zaskarżoną decyzję w całości,
2) stwierdził, że decyzja dotychczasową została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
3) odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
D. i K. B. wystąpili z wnioskiem z 20.12.2021 r. o wznowienie postępowania, argumentując że nie byli stronami postępowania zakończonego decyzją i jej nie otrzymali.
Postanowieniem z 4.01.2022 r. organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne, zakończone własną decyzją dotychczasową z 27.05.2021 r.
Decyzją z 11.02.2022 r. Starosta [...] odmówił uchylenia własnej decyzji dotychczasowej. Wojewoda decyzją z 14.06.2022 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z 11.02.2022 r.
Wyrokiem z 12.10.2022 r. sygn. II SA/Ke 435/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił ww. decyzje organów obu instancji.
Decyzją z 21.02.2023 r. Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, stwierdzając że działka nr ewid.[...] nie jest objęta obszarem oddziaływania projektowanego budynku i jej właściciele słusznie nie brali udziału w postępowaniu zakończonym tym rozstrzygnięciem.
Decyzją z 28.04.2023 r. Wojewoda decyzją z 21.02.2023 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...].
Wyrokiem z 6.09.2023 r. sygn. II SA/Ke 393/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję Wojewody z 28.04.2023 r. oraz decyzję organu I instancji z 21.02.2023 r., wskazując że skarżący – K. B. i D. B. – posiadają przymiot stron w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją dotychczasową.
Decyzją z 15.02.2024 r. Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej – na podstawie art. 151 w związku z art. 146 § 2 K.p.a.
W odwołaniu od ww. decyzji strony podniosły, że w rozbudowanym budynku są składowane paliwa płynne, prowadzona tam malarnia oddziałuje na środowisko oraz nieruchomości sąsiednie poprzez nadmierną emisje pyłu i hałasu.
Decyzją z 14 czerwca 2024 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania stron, utrzymał w mocy ww. decyzji z 15.02.2024 r.
Skargę na ww. rozstrzygnięcie wywiedli skarżący K. B. i D. B..
Wyrokiem z 27 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Ke 418/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję Wojewody z 14 czerwca 2024 r., wskazując że "(...) Zarówno w tym rozstrzygnięciu, jak i w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody zabrakło obligatoryjnego i istotnego z punktu widzenia interesu strony skarżącej stwierdzenia, czy do wydania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji dotychczasowej Starosty [...] z 27 maja 2021 r. doszło z naruszeniem prawa."
Wojewoda, uzasadniając podjęcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 Kpa opisanego na wstępie rozstrzygnięcia z 11 kwietnia 2025 r., wskazał że w zakwestionowanej odwołaniem decyzji zabrakło obligatoryjnego:
- stwierdzenia, czy do wydania decyzji dotychczasowej doszło z naruszeniem prawa (tak w rozstrzygnięciu, jak i w uzasadnieniu);
- wskazania okoliczności, z powodu których organ nie uchylił decyzji dotychczasowej.
W tym drugim zakresie stwierdzono – w konfrontacji z nieprzystającym do takiego ustalenia rozstrzygnięciem i brakiem w istocie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia – że nie pozwalało to na zaakceptowanie takiej decyzji. Ponadto, wskazany przez organ I instancji jako podstawa prawna przepis art. 151 K.p.a. zawiera trzy paragrafy, w których mieszczą się różne normy określające rodzaje decyzji kończących postępowanie wznowieniowe.
W ocenie organu odwoławczego, pomimo stwierdzenia ww. wadliwości, dla końcowego załatwienia sprawy nie było niezbędne uchylenie decyzji dotychczasowej – jako że w związku z prawidłowym ustaleniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności możliwe było wydanie decyzji reformatoryjnej - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym zakresie powołano się na art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), wskazując m.in. na ustalenia wynikające z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy Wójta Gminy M. z 14.01.2020 r., dotyczące:
- rodzaju zabudowy – m.in. takiej jak przewidziana rozbudowa, nadbudowa i przebudowa – usługowo-produkcyjna,
- szczegółowych parametrów co do obowiązującej (nieprzekraczalnej) linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość najwyżej położonego punktu dachu projektowanego obiektu, geometrii dachu głównej bryły budynku - dach dwu i wielospadowy o kącie w przedziale od 15° do 45°
stwierdzając spełnienie tychże warunków w odniesieniu do spornej inwestycji.
Wojewoda, mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, stwierdził że inwestycja:
- nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach –przytaczając właściwe regulacje,
a projekt zagospodarowania terenu:
- nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych;
- sporządzony został na właściwej kopii mapy numerycznej w skali 1:500.
Organ, opisując szczegółowo usytuowanie projektowanej inwestycji, wskazał na spełnienie wymogów przeciwpożarowych i odległości wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – również w odniesieniu do miejsc na pojemników służących do czasowego gromadzenia odpadów stałych, stanowisk postojowych oraz wylotu zbiornika na ścieki sanitarne. W odniesieniu do projektu budowlanego stwierdzono spełnienie wymagań przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11.09.2020 r.
Wojewoda wskazał także, że w dokumentacji znajduje się decyzja Starosty [...] z 6.04.2021 r., zezwalająca na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu rolnego o powierzchni 0,1172 ha, stanowiącego część działki nr [...]. W kwestii związanej z uciążliwością hałasu i pyłu, który ma wydobywać się z planowanego zakładu produkcyjno-usługowego (malarni proszkowej) organ powołał się na szczegółowe rozwiązania techniczne przewidziane w projekcie zagospodarowania działki, odnosząc się również do usytuowania budynku i akcentując że inwestor przedstawił protokoły z wykonanych przez właściwy organ pomiarów akustycznych oraz sprawozdanie z pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego instalacji lub urządzeń. Dla ww. zakładu nie była wydana decyzja o dopuszczalnej emisji hałasu do środowiska, a odnosząc się do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. stwierdzono, że z ww. sprawozdania wynika, że w trakcie kontroli nie wystąpiły przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu.
W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w zakresie pkt 3 decyzji organu odwoławczego, strony podniosły zarzuty mających wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów postępowania, to jest:
a) art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, pomimo że była ona dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - z powodu rażącego naruszenia prawa, tj. art. 7 K.p.a. wraz z art. 28 ust. 2 w zw. z art ust. 20 Prawa budowlanego oraz art. 28 K.p.a. w brzmieniu sprzed 19.09.2020 r., polegającego na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i następnie po wznowieniu postępowania wydanie decyzji Starosty [...] z 15.02.2024 r. oraz zaskarżonej decyzji - bez udziału skarżących oraz bez udziału właścicieli sąsiedniej działki nr [...], która również znajduje się (tak jak działka skarżących) w obszarze oddziaływania inwestycji;
b) art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na niezasadne przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej – taki wniosek wysnuto bez przeprowadzenia któregokolwiek z dowodów przedstawionych przez strony i bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanowisk stron, innymi słowy, nastąpiło to bez rozpatrzenia twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżących - w takim stanie rzeczy nie zebrano pełnego materiału dowodowego, a bez pełnego materiału nie moi przyjąć a priori tak jak to uczynił organ;
c) art. 151 w zw. z art. 7 oraz art. 77 oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez:
- brak rozpoznania istoty sprawy wobec nieprzeprowadzenia przez organy żadnego dowodu, ani żadnej czynności; pomimo wznowienia postępowania organy ograniczyły do zaaprobowania projektu budowlanego inwestorów - co przejawiło się m.in. w całkowitym braku weryfikacji, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest niezgodny z pkt 5 decyzji o warunkach zabudowy z 14.01.2020 r.; inwestycja oddziałuje na nieruchomości skarżących przez immisje – czym wpływa na wykonywanie praw własnych przez skarżących;
- całkowite przeoczenie przez organy (zarówno w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jak również postępowania wznowieniowego), że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z § 12 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie w brzmieniu z daty wydawania pozwolenia na budowę poprzez fakt, że realizowany budynek jest usytuowany w odległości od granicy z sąsiednią działką 253 mniejszej, niż wymagane ww. przepisem 4 metry (lub 3 metry w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy);
- całkowite przeoczenie przez organy obu instancji, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z pkt 5 decyzji o warunkach zabudowy z 14.01.2020 r.; wbrew warunkom zabudowy inwestycja wpływa na wykonywanie prawa własności sąsiedniej działki skarżących – poprzez emisję znacznej ilości pyłów, gazów, hałasu;
- całkowite pominięcie dowodu w postaci materiałów na płycie DVD załączonej do pisma z 28.04.2022 r., wskazujących na to, że przedmiotowa inwestycja, wbrew decyzji o warunkach zabudowy, powoduje emisję na nieruchomość skarżących znacznej ilość pyłów i hałasu, wykraczającą znacznie poza obszar wykazywany przez inwestorów w dokumentacji projektowej, na nagraniach tych widoczna jest przedmiotowa lakiernia proszkowa w czasie swej pracy z widoczną emisją pyłu oraz hałasu słyszalnego w promieniu kilkuset metrów;
- nieprzeprowadzenie żadnego z wnioskowanych dowodów tj. z przesłuchania skarżących oraz z oględzin przedmiotowej nieruchomości z udziałem skarżących, choć są to dowody niezbędne do zrekonstruowania stanu faktycznego w sprawie;
- całkowite nieuwzględnienie przy ocenie zgodności projektu z przepisami prawa, że w ramach inwestycji składowane jest paliwo oraz inne substancje łatwopalne;
- w konsekwencji wskazane naruszenia doprowadziły do odmowy uchylenia przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę;
d) art. 10 K.p.a. - tj. zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu poprzez nieprzeprowadzenie żadnego z dowodów zawnioskowanych przez strony i poprzez brak merytorycznego rozpoznania żadnego z twierdzeń stron - co doprowadziło do tego, że przyznanie skarżącym przymiotu strony miało charakter jedynie formalny i pozorny, albowiem stanowisko stron oraz ich wnioski zostały zupełnie pominięte;
e) art. 7 K.p.a. poprzez niewskazanie przy ocenie zgodności projektu z prawem budowlanym, które przepisy Prawa budowlanego zastosowano - czy w brzmieniu sprzed 19.09.2020 r., czy w brzmieniu po 19.09.2022 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 13.02.2020 r. wprowadzająca nowelizację Prawa budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 471).
Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o:
- załączenie do sprawy akt sprawy tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 435/22 oraz II SA/Ke 418/24 i o przeprowadzenie dowodu z wyroków wydanych w tych sprawach oraz z treści ich uzasadnień – dla wykazania ustaleń tut. Sądu oraz wskazań co do dalszego prowadzenia sprawy udzielonych organom przez Sąd;
- uchylenie pkt 3 zaskarżonej decyzji;
- stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z 27.05.2021 r., bądź o jej uchylenie w całości;
- zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie sądowej 11.09.2025 r.:
- pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę,
- pełnomocnik T. W. (inwestor) wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.
Stanowczy sprzeciw skarżących – wyartykułowany w skardze – budzi nadmiernie uciążliwa, ich zdaniem, sąsiednia rozbudowa, nadbudowa i przebudowa związana ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku produkcyjnego (pustaczarni) z przeznaczeniem na budynek produkcyjno-usługowy (malarni proszkowej) wraz z niezbędnymi urządzeniami – wykonana na podstawie dotychczasowej decyzji ostatecznej Starosty [...] z 27.05.2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była wydana po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją dotychczasową decyzja Wojewody, którą:
1) uchylono zaskarżoną odwołaniem decyzję Starosty [...] z 15.02.2024r. o odmowie uchylenia ww. decyzji dotychczasowej,
2) stwierdzono, że decyzja dotychczasową została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
3) odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe obejmowało postępowanie wyjaśniające (rozpoznawcze), następnie ponownie przeprowadzone zostało pełne postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, w dalszej kolejności nastąpiło skonfrontowanie wyników tego ponownego pełnego postępowania jurysdykcyjnego z treścią decyzji dotychczasowej. W ten sposób ustalono, że w sprawie może być wydana jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jeśli po przeprowadzeniu postępowania, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w wyniku wznowienia postępowania organ ustali, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, bowiem kwalifikowana wada postępowania nie miała wpływu na treść decyzji dotychczasowej, to nie uchyla decyzji ostatecznej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.).
Jakkolwiek skarżący kwestionują jedynie cyt. pkt 3 decyzji organu odwoławczego, to dla pełnego przedstawienia sprawy należy omówić zapadłe w odniesieniu do postępowania wznowieniowego dotyczącego ww. decyzji ostatecznej wyroki tut. Sądu – zwłaszcza że powołano je w skardze. W tym miejscu, przechodząc do podstawy prawnej wydanych w niniejszej sprawie decyzji wskazać trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte którąkolwiek z wad przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyna wznowienia wpłynęła na treść decyzji. Postępowanie wznowieniowe kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. mogą zapaść jedynie rozstrzygnięcia wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. W świetle art. 151 § 1 K.p.a. organ może wydać decyzję, w której: (1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zgodnie natomiast z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że w postanowieniu Starosty [...] z 12.01.2024 r. (K-I-23) jako podstawę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), powołując się jednocześnie na wyrok tut. Sądu z 6.09.2023 r. o sygn. akt II SA/Ke 393/23. Tym ostatnim orzeczeniem uchylono poprzednio wydaną decyzję Wojewody z 28.04.2023 r. – utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia (w postępowaniu wznowieniowym) decyzji dotychczasowej. W tejże sprawie zasadniczą kwestią było posiadanie przez obecnie skarżących – będących współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej nr [...], sąsiadującej z działką inwestorów oznaczoną nr [...] – przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją dotychczasową. W rezultacie, w pierwszym wyroku – w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 393/23 (K-I-21) – tut. Sąd przesądził, że K. i D. B. posiadają przymiot strony w tamtym postępowaniu, uznając że "w sprawie zastosowanie miały, w zw. z brzmieniem art. 26 ustawy nowelizującej, przepisy Prawa budowlanego obowiązujące do 18 września 2020 r. Skoro w postępowaniu dotyczącym decyzji udzielającej pozwolenia na budowę krąg stron postępowania w niniejszej sprawie należało ustalić w oparciu o dyspozycję art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P. bud. w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r., nie sposób zgodzić się z wyrażonym w zaskarżonej decyzji poglądem, że w rozumieniu art. 3 pkt 20 P. bud. w obszarze oddziaływania określonej inwestycji znajdują się tylko takie nieruchomości, co do których inwestycja ta powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, bez względu na ewentualne immisje.[ ...] o interesie prawnym podmiotu świadczyć może m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 Kodeksu cywilnego (ochrona właściciela przed immisjami bezpośrednimi, uniemożliwiającymi korzystanie z prawa własności) i art. 144 K.c. (ochrona właściciela przed immisjami pośrednimi, zakłócającymi korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę). Przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej w rozumieniu art. 3 pkt 20 P. bud. należy więc rozumieć również utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem.[...] W rozpoznawanej sprawie chodzi o znacznych rozmiarów obiekt produkcyjny (pow. zabudowy po rozbudowie 844,6 m˛) na gruncie wyłączonym z produkcji rolniczej na mocy decyzji Starosty [...] z 6 kwietnia 2021 r. [...] Niewątpliwie więc sąsiadująca bezpośrednio z nieruchomością inwestorów nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania tego obiektu - w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P. bud. w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r., nawet jeśli zachowane są odległości wynikające z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). [...] Powyższe oznacza, że ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni rozważania Sądu i przyjmie, że skarżący posiadają przymiot strony w postępowaniu w sprawie zakończonej zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę dla E. i T. W..
Konsekwencją takiego prawomocnego wyroku, wiążącego z mocy art. 153 p.p.s.a. dla rozpoznających ponownie sprawę organów, a także dla Sądu, było wydanie wspomnianego wyżej postanowienia z 12.01.2024 r., wznawiającego postępowanie w sprawie zakończonej decyzją dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a także konieczność zaakceptowania zaistnienia tej podstawy wznowieniowej dotyczącej K. i D. B. przy przeprowadzaniu przez organy administracji opartego na dyspozycji normy z art. 149 § 2 K.p.a. postępowania co do przyczyn wznowienia. Stwierdzenie takie zawarto w kolejnym wyroku z 27.11.2024 r. o sygn. II SA/Ke 418/24 (załączonym za [...]), którym uchylono poprzednio wydaną decyzję Wojewody z 14.06.2024 r., utrzymującą decyzję Starosty [...] z 15.02.2024 r.(K-I-28) o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (K-65).
W rezultacie, zagadnieniem o zasadniczym znaczeniu dla rozpoznania niniejszej sprawy jest kwestia związania Sądu tym właśnie wyrokiem. Stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z tego też względu orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, w jakim zostało wydane, obejmując zarazem przyszłe (ewentualne) postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z 22.03.1999 r. o sygn. akt IV SA 527/97, CBOSA). Jest to szczególnie istotne przy orzeczeniach kasatoryjnych, gdzie w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego zawarte są wskazania co do dalszego postępowania organów administracji publicznej, jak również ocena prawna ich dotychczasowych działań.
Ze względu na powyższe, zarówno organy obu instancji, orzekające w niniejszej sprawie, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach związani są powołanym wyrokiem z 27.11.2024 r. o sygn. II SA/Ke 418/24 – w którym wskazano cyt.:
- "wydanie wspomnianego wyżej postanowienia z 12 stycznia 2024 r. ponownie wznawiającego postępowanie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a także konieczność zaakceptowania zaistnienia tej podstawy wznowieniowej dotyczącej K. i D. B. przy przeprowadzaniu przez organy administracji opartego na dyspozycji normy z art. 149 § 2 k.p.a. postępowania co do przyczyn wznowienia";
- "choć Starosta [...] w pierwszoinstancyjnej decyzji z 15 lutego 2024 r. dostrzegł powyższe związanie i wyraźnie stwierdził, że "przychylił się do rozważań sądu i uznał za stronę P. D. i K. B. oraz zapewnił im czynny udział w postępowaniu", to Wojewoda, w zaskarżonej obecnie decyzji z 14 czerwca 2024 r., nie zajął wyraźnego stanowiska w kwestii posiadania przez D. i K. B. przymiotu strony, jako przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.";
- "takie sformułowanie, pomijające działkę wnioskujących o wznowienie i skarżących D. i K. B. oznaczoną numerem 250, wskazuje na podtrzymanie poglądów Wojewody wyrażanych w jego drugoinstancyjnych decyzjach podejmowanych w niniejszej sprawie w dniu 14 marca 2022 r. i 28 kwietnia 2023 r. odnośnie braku przymiotu strony D. i K. B. w niniejszym postępowaniu";
- "naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy było natomiast zaakceptowanie przez Wojewodę rozstrzygnięcia organu I instancji nieodpowiadającego poczynionym w sprawie ustaleniom. Organy obu instancji bowiem, dokonując zgodnie z dyspozycją normy z art. 149 § 2 k.p.a. rozstrzygnięcia istoty sprawy, ponownie dokonały opartej na treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego kontroli (...). W konkluzji obejmującej również odniesienie się przez organ II instancji do zarzutów odwołania, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], który stwierdził, że "nie zmienia rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy zakończonej decyzją znak [...], gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Jednak w sentencji tej pierwszoinstancyjnej decyzji orzeczono o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej Starosty [...] z dnia 27.05.2021 r. znak [...] [...] wobec braku podstaw do jej uchylenia. W podstawie prawnej tej decyzji Starosty [...] podano natomiast art. 151 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Zarówno w tym rozstrzygnięciu, jak i w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody zabrakło obligatoryjnego i istotnego z punktu widzenia interesu strony skarżącej stwierdzenia, czy do wydania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji dotychczasowej Starosty [...] z 27 maja 2021 r., doszło z naruszeniem prawa. Brakło również wskazania w sentencji decyzji okoliczności, z powodu których organ nie uchylił jednak tej dotychczasowej decyzji. Wskazanie tej ostatniej okoliczności w uzasadnieniu decyzji Starosty [...], w konfrontacji z nieprzystającym do takiego ustalenia rozstrzygnięciem i brakiem w istocie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia – nie pozwala na zaakceptowanie takiej decyzji. Należy zauważyć, że wskazany jako podstawa prawna decyzji Starosty [...] z 15.02.2024 r., rozbudowany przepis art. 151 k.p.a. zawiera trzy paragrafy, w których mieszczą się różne normy określające rodzaje decyzji kończących postępowanie wznowieniowe (...). Przy zasadnym bowiem uznaniu przez organy obu instancji, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, rozstrzygnięcie sprawy powinno być zgodne z treścią art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. (...) Brakło również powołania się na przepis art. 151 § 2 k.p.a. będący rzeczywistą podstawą rozstrzygnięcia, które wynikało z ustaleń organów".
Analizując treść zaskarżonej obecnie decyzji Wojewody z 11.04.2025 r. stwierdzić trzeba, że przywołane powyżej zalecenia tut. Sądu zostały wykonane w całości w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego – stosownie do wymogów art. 153 p.p.s.a.
Mianowicie, w podstawie prawnej ww. decyzji prawidłowo powołano – odpowiadające treści podjętego rozstrzygnięcia (w którym, w porównaniu do uchylonej poprzednio decyzji, jednoznacznie stwierdzono, że decyzja dotychczasową "została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu") przepisy K.p.a., to jest:
- art. 138 § 1 pkt 2, stosownie do którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy;
- art. 151 § 2, który stanowi że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Dodatkowo organ II instancji jednoznacznie stwierdził – w przeciwieństwie do poprzednio wydanej decyzji – że skarżącym cyt. "przysługuje przymiot strony, wnioskodawcy wskazali przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a." (strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu).
Odnosząc się do reformatoryjnego charakteru zaskarżonej decyzji – w której uchylono rozstrzygnięcie organu I instancji (o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej) i w sposób merytoryczny odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej – należy przytoczyć stanowisko tut. Sądu przedstawione w ww. wyroku z 27.11.2024 r. o sygn. II SA/Ke 418/24, w którym stwierdzono, że "W związku bowiem z prawidłowym ustaleniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, organ II instancji będzie mógł wydać decyzję reformatoryjną opartą na treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.", akcentując jednocześnie że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.).
W tym kontekście całkowicie niezasadne okazały się przedstawione pod poz. c petitum skargi zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 oraz art. 77 K.p.a. (w zw. z art. 151 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zaznaczyć przy tym trzeba, że zakres prowadzonego postępowania wyznaczał przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418), z którego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego (pkt 3), posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych (pkt 4).
W odniesieniu do wymogów powyższych unormowań, w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – w zgodzie z art. 7 oraz art. 77 K.p.a. – znajdującym w pełni oparcie w zgromadzonym dotychczas materiale dowodowym (czego skarżący w żaden konkretny sposób nie zakwestionowali) – wskazano że projektowana rozbudowa, nadbudowa i przebudowa zlokalizowana jest:
- ścianą północną z oknami i drzwiami w części projektowanej w odległości 14,45 m od granicy z działką nr ewid.[...];
- ścianą wschodnią z oknami w odległości od około 9,5 m do 18,5 m od granicy z działką drogową nr [...];
- ścianą południową bez otworów okiennych i drzwiowych, w części projektowanej w odległości 3,0 m od granicy z działką nr ewid.[...];
- ścianą zachodnią w odległości od około 14,5 m do 21,32 m od granicy z działką drogową nr [...] (w części istniejącej);
- ściany w zbliżeniu do granicy z działką nr ewid.[...] oddzielone są ścianami przeciwpożarowymi o odporności ogniowej REI 60, wypełnione luksferami o odporności ogniowej E30.
W tym zakresie Wojewoda, odnosząc się do wymogów art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, trafnie przytoczył regulację § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1065 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", zgodnie z którym jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;
2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
Dodatkowo, prawidłowo zwrócono uwagę, że:
- ze względu na parametry i usytuowanie budynków względem innych zabudowań i stron świata nie jest wymagana analiza zacieniania i przesłaniania pomieszczeń na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich;
- miejsce do składowania odpadów stałych stanowi utwardzony plac o wymiarach 1,5 m x 2,0 m, zlokalizowany w odległości 2,5 m od granicy z działką drogową nr [...] oraz ponad 26 m od działki budowlanej nr ewid.[...], powołując w tym zakresie § 22 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji oraz § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia, który stanowi, że odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej:
1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt
2) 3 m - od granicy działki budowlanej;
3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych o których mowa w § 40;
- na działce zaplanowano 5 stanowisk postojowych o wymiarach 2,5 m x 5,0 m i jedno stanowisko dla osób z niepełnosprawnościami o wymiarach 3,6 m x 5,0 m, w odległości 9,73 m od ściany budynku produkcyjno-usługowego i w odległości 2,57 m od granicy z działka drogową nr [...] – zgodnie z wymogami § 19 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia, który stanowi, że odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie;
- wylot zbiornika na ścieki sanitarne zaprojektowano o pojemności 10 m3, w odległości pokrywy ponad 7,5 m od granicy z działką drogową nr [...] oraz w odległości 7,5 m od dziatki nr ewid.[...] - zgodnie z wymogami § 36 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi, że odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno- gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych -15 m.
Z tych też względów Wojewoda, po przeanalizowaniu projektu zagospodarowania terenu inwestycji, zasadnie stwierdził że usytuowanie rozbudowywanego, nadbudowywanego i przebudowywanego budynku produkcyjno-usługowego, zbiornika na ścieki sanitarne, miejsc postojowych i śmietnika na działce nr ewid.[...], jest zgodne z przepisami. Odnosząc się do samego projektu budowlanego, składającego się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno-budowlanego, stwierdzono – w uprawniony sposób – że spełnia wymagania przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11.09.2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1609), jako że jest kompletny i zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, będąc sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnymi, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego – którzy dołączyli oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Organ odwoławczy, mając na uwadze regulacje:
- rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839),
- ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.)
zasadnie stwierdził – w kontekście wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy dotyczących sprawdzenia zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska – że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tychże przepisów, nie jest bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 i nie wynika z tej ochrony, a także potencjalnie znacząco nie oddziałuje na obszar Natura 2000 – a więc nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wojewoda trafnie wskazał także, że w dokumentacji znajduje się decyzja Starosty [...] z 6.04.2021 r., zezwalająca na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu rolnego o powierzchni 0,1172 ha, stanowiącego część działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], obręb K. C., gmina M. oznaczonego w klasyfikacji bonitacyjnej gruntów symbolami PsV (pastwiska trwałe) oraz Br-PsV (grunty rolne zabudowane), wytworzone z gleb pochodzenia organicznego, typ gleby muszrowo-mineralne i muszrowate, z przeznaczeniem dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego.
Co się zaś tyczy pozostałych wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy prawidłowo przytoczył treść ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy M. 14.01.2020 r. (k. 11), dotyczącej:
- rodzaju zabudowy – zagrodowa w gospodarstwach rolnych, usługowo-produkcyjna, mieszkalna jednorodzinna – stwierdzając że sporna inwestycja jest związana ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku produkcyjno-usługowego wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi;
- obowiązującej (nieprzekraczalnej) linii zabudowy - 6,0 m od granic pasów drogowych dróg gminnych, stwierdzając że zaprojektowano nieprzekraczalną linię zabudowy ok. 7,90 m od drogi nr [...], natomiast od drogi nr [...] bez zmian;
- wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji - do 0,4, stwierdzając że wielkość powierzchni zabudowy działki wynosi 0,3;
- szerokości elewacji frontowej - 26,6 m z tolerancją 20%, stwierdzając że parametr ten ustalono na 23,25 m ;
- wysokość najwyżej położonego punktu dachu projektowanego obiektu - do 12,0 m od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, stwierdzając że parametr ten w odniesieniu do spornej inwestycji wynosi 6,29 m;
- geometrii dachu głównej bryły budynku (dach dwu i wielospadowy o kącie w przedziale od 15° do 45°), stwierdzając że przewidziano dach dwuspadowy o kącie 15°,
co przesądza o spełnieniu przez sporną rozbudowę, nadbudowę i przebudowę warunków ustalonych w ww. decyzji z 14.01.2020 r. – również w kontekście stwierdzenia, że budynek zasilony jest w wodę z istniejącej sieci wodociągowej, posiada odprowadzenie ścieków.
Reasumując organ II instancji stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu:
- nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych;
- sporządzony został na kopii mapy numerycznej w skali 1:500, opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany pod numerem [...], przyjętej 2.11.2020 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Włoszczowskiego.
Mając na uwadze powołanie przez organ odwoławczy późniejszego oznaczenia Dziennika Ustaw nie mógł odnieść skutku nietrafny zarzut strony z pkt e petitum skargi co do braku wskazania, czy w zaskarżonej decyzji reformatoryjnej powołano przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed 19.09.2020 r., czy w brzmieniu po 19.09.2022r., po nowelizacji. Ubocznie wskazać trzeba, że w wyczerpujących zarzutach pełnomocnik skarżących nie podniósł expressis verbis zarzutów naruszenia prawa materialnego, to jest art. 35 Prawa budowlanego.
Sąd, odnosząc się do zarzutu z pkt a petitum skargi, zmierzającego do wykazania, że na skutek niebrania udziału właścicieli innej, sąsiedniej względem inwestycji, działki nr [...] w postępowaniu zakończonym decyzją dotychczasową z 27.05.2021 r., jak i w postępowaniu wznowieniowym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, wszystkie te decyzje obarczone są wadą nieważnościową z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (rażące naruszenia prawa) w całości podziela i uznaje za własne stanowisko przedstawione w ww. wyroku z 27.11.2024 r. sygn. akt II SA/Ke 418/24 – którego strony nie zakwestionowały w drodze skargi kasacyjnej. Mianowicie, zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa należy uznać, że na gruncie niniejszej sprawy nie może być uznana za takie naruszenie brak udziału w postępowaniu właścicieli innej, sąsiadującej z nieruchomością inwestorów działki nr [...]. Okoliczność taka może być badana jedynie w ramach przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), ponieważ jest to tryb właściwy do usuwania wad mających charakter proceduralny. Poza tym tryby nadzwyczajne są wobec siebie niekonkurencyjne, a zatem przesłanka do wznowienia postępowania nie może zostać uwzględniona w postępowaniu prowadzonym w trybie nieważnościowym (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1040/15 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 6 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 563/16, CBOSA). Ponadto trzeba zauważyć, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyduje łączne wystąpienie trzech przesłanek: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Brak któregoś z wymienionych powyżej elementów wyklucza możliwość uznania, że doszło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto rażące naruszenie prawa może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Różnica poglądów w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego, czy też wątpliwości interpretacyjne norm prawnych, nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Jeżeli zatem przepis może być różnie rozumiany, to taka sytuacja nie skutkuje oceną wydanego w oparciu o jeden z możliwych wniosków interpretacyjnych aktu, jako rażąco wadliwego. Wobec powyższego należy stwierdzić, że sprzeczność wykładni nie jest tożsama ze sprzecznością decyzji administracyjnej z przepisem prawa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.06.2024 r., II OSK 2455/21 oraz z 13.08.2024 r., I OSK 2088/23, CBOSA).
Z kolei w odniesieniu do zarzutu z pkt d petitum skargi, że to skarżący nie brali udziału w prowadzonym postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji dotychczasowej, ponownie należy wskazać, że tut. Sąd w cyt. już wyroku z 6.09.2023 r. o sygn. II SA/Ke 393/23 jednoznacznie stwierdził, że skarżący posiadają przymiot stron w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją dotychczasową. W rezultacie, obecnie, we wznowionym postępowaniu ponownie przeprowadzono postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – już z ich udziałem, co przesądza o niezasadności powyższej argumentacji dotyczącej naruszenia art. 10 K.p.a. W tym kontekście nie mogły również odnieść skutku argumenty skarżących o braku uwzględnienia składanych przezeń wniosków dowodowych, w tym dotyczącego przeprowadzenia oględzin spornej inwestycji, czy płyty DVD z nagraniem funkcjonującego już budynku produkcyjno-usługowego. Twierdzenia skarżących dotyczące ewentualnej emisji (immisji) na ich nieruchomość znacznej ilość pyłów i hałasu, mogą być przedmiotem odmiennych postępowań, w tym cywilnoprawnego, a w zakresie ewentualnego odstępstwa od udzielonego pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę – przed organami nadzoru budowlanego. Możliwe jest również wdrożenie postępowania w przedmiocie nadmiernego poziomu hałasu. Natomiast obecnie Sąd – zgodnie z wymogami art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzyga jedynie w granicach niniejszej sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu.
W tym miejscu zaakcentować także trzeba, że w kwestii związanej z uciążliwością hałasu i pyłu, który ma wydobywać się z planowanego zakładu produkcyjno-usługowego (malarni proszkowej) organ prawidłowo wyjaśnił, że:
- zgodnie z projektem zagospodarowania działki rozwiązania techniczne, zastosowane materiały przegród zewnętrznych oraz systemy wentylacji wraz z filtrami zapewniają zachowanie parametrów dotyczących hałasu, zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby zgodnie z parametrami wyznaczanymi przez normy PN;
- usytuowanie budynku oraz sposób zagospodarowania terenu nie powodują uciążliwości związanych z hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi, promieniowaniem, a także zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby;
- inwestor przedstawił protokoły z wykonanych pomiarów akustycznych przez Inspektora Ochrony Środowiska w K. z 8.10.2020 r. oraz sprawozdanie z 12.10.2020 r. z pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego instalacji lub urządzeń;
- dla ww. zakładu nie była wydana decyzja o dopuszczalnej emisji hałasu do środowiska.
Przede wszystkim jednak Wojewoda, w związku z brakiem obowiązywania dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołał się na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzone uchwałą nr 219/XXXII/02 Rady Gminy w Moskorzewie. Zgodnie z tymi regulacjami zakład inwestorów zlokalizowany jest terenie zabudowy ekstensywnej, obejmującej teren zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej – z czego wywiedziono prawidłowy wniosek co do tego, że dopuszczalny poziom emitowanego hałasu poza zakładem określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112), wyrażony wskaźnikami hałasu LAeqD i LAeqN wynosi:
-55 dB w porze dnia rozumianej jako przedział czasu od godziny 6.00 do godziny 22.00
-45 dB w porze dnia rozumianej jako przedział czasu od godziny 22.00 do godziny 6.00,
co jest tożsame ze stanowiskiem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zawartym na str. 3 protokołu z pomiarów akustycznych, przeprowadzonych 8.10.2020r. w godzinach 9.30-11.00 (K-I-26).
Ponadto, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, ze sprawozdania stanowiącego załącznik do ww. protokołu z pomiarów akustycznych jednoznacznie wynika, że w trakcie kontroli nie wystąpiły przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu.
Z tych też względów – w kontekście podnoszonych przez strony zastrzeżeń co do emisji pyłów i hałasu na teren ich działki – nie mógł odnieść skutku zarzut z pkt c petitum skargi co do braku weryfikacji przez organ zgodności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z pkt 5 decyzji o warunkach zabudowy z 14.01.2020 r., który nakazuje, aby inwestycja została zaprojektowana w sposób zapewniający ochronę przed uciążliwościami wywoływanymi m.in. przez hałas.
Końcowo należy również podzielić stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę co do tego, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie dopuszczają do jakiejkolwiek uznaniowości organu administracji architektoniczno-budowlanej w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę. Mianowicie, jeżeli nie zostaną naruszone wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji.
Mając na uwadze, że we wznowionym postępowaniu Wojewoda prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy, a następnie w sposób niewadliwy dokonał jego subsumpcji – przez pryzmat odpowiednich regulacji K.p.a. – do ustalonych w ustawie – Prawo budowlane przesłanek dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, brak jest podstaw by przyjąć, że proces stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa. Skoro w sprawie zaistniał przypadek, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji (gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej) organ odwoławczy zasadnie ograniczył się do stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa (brak udziału w poprzednio prowadzonym postępowaniu skarżących – bez ich winy), wskazując jednocześnie w sposób wyczerpujący okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.).
Mając na uwadze, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.