SA/Rz 318/03

SA/Rz 318/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-01-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-02-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Krystyna Józefczyk. /przewodniczący/
Magdalena Józefczyk /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik
Symbol z opisem
616  Rolnictwo i leśnictwo, w tym gospodarowanie nieruchomościami rolnymi i leśnymi,  ochrona gruntów rolnych i leśnych, gosp
Hasła tematyczne
Lasy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 56 poz 679
art. 23 ust. 4, art. 19 ust. 3
Obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o lasach.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie uregulowania własności nieruchomości rolnych: udzielenia zgody na zrąb zupełny skargę oddala
Uzasadnienie
SA/Rz 318/03
UZASADNIENIE
Decyzją z [...].12.2002r.nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania C. Z. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...].08.2002r. nr [...], którą odmówiono udzielenia zgody na pozyskanie drewna (zrębem zupełnym) niezgodnie z zasadami hodowli lasu na działce nr 29 we wsi S.
W odwołaniu C. Z. zarzucił naruszenie zasad procedury administracyjnej, przez co nie doszło do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, wykonanie opinii z naruszeniem zasad metodologicznych, co uniemożliwiło określenie wieku drzewostanu. Prawidłowa ocena wieku na podstawie pobranych próbek mogła dopiero nastąpić po uprzednim namoczeniu, nacięciu skalpelem i policzeniu rocznych przyrostów przy użyciu lupy, tym samym doszło do zaniżenia wieku drzewostanu. Zasady pomiaru zostały opisane w instrukcji urządzania lasu.
Starosta [...] w podstawie prawnej decyzji powołał art. 8 i art. 13 ustawy z dnia 28.10.1991r. o lasach (Dz. U. nr 101, poz. 442 ze zm.) oraz § 7 ust.2 pkt 1 lit. a, rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 28 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad sporządzania planu urządzania lasu, uproszczonego planu urządzania lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. nr 3, poz.16). Wykonując zalecenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2001r. sygn. akt. SA/Rz 837/00 powołał 20.05.2002r. biegłego sądowego A. H., zlecając wykonanie opinii w zakresie ustalonym wyrokiem Sądu. Oględziny działki nr 29 z udziałem wnioskodawcy i biegłego zostały przeprowadzone 22.06.2002r. W trakcie oględzin, po okazaniu granic działki oraz określeniu przez biegłego wieku pierwszego z drzew, wnioskodawca bez podania przyczyny zaprzestał uczestniczenia w dalszych czynnościach. Powołany biegły wykluczył pozyskanie drewna z nieruchomości objętej wnioskiem metodą zrębu zupełnego.
Po zapoznaniu się z opinią biegłego, C. Z. podważył w szczególności sposób dokonania pomiarów dla określenia wieku drzew stwierdzając, że dokonano tylko oceny trzech drzew, podczas, gdy dla dokonania zrębu zupełnego nie jest istotny wiek kilku drzew lecz ich udział w masie danego wydzielenia, który poza wiekiem rębności sosny może decydować o zrębie zupełnym, zarzucił też brak ustosunkowania się do opinii wydanej przez Z. W.
Organ II instancji stwierdził, że w opinii sporządzonej przez biegłego Z. W. na wniosek C. Z. określono tylko wiek drzewostanu, a podstawą jej sporządzenia był nieaktualny program zagospodarowania lasów płożonych na terenie wsi S. obowiązujący do 31.12.1998r. Opinia ta nie odnosiła się do zgodność zrębu zupełnego z zasadami hodowli lasów. Opinia sporządzona przez biegłego A. H. wraz z wyjaśnieniami udzielonymi w trakcie rozprawy, stanowiła podstawę do wydania decyzji przez organ I instancji pozwoliła na dokonanie analizy logiczności i poprawności zawartych w niej wniosków. Biegły bowiem wskazał i wyjaśnił przesłanki którymi kierował się dochodząc do wniosku o braku możliwości dokonania zrębu zupełnego na działce nr 29. Wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości i zastrzeżeń zgłoszonych do opinii A. H. w odwołaniu nastąpiło w trakcie rozprawy administracyjnej, co zostało zapisane w protokole z tej rozprawy.
Dowód z opinii biegłego został przeprowadzony z uwzględnieniem całokształtu zebranego w sprawie materiału zgromadzonego w sprawie, a ocena wiarygodności opinii i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, który orzeka w sprawie na podstawie art. 80 k.p.a. Zadaniem biegłego na podstawie art. 89 § 1 k.p.a. było dostarczenie organowi orzekającemu wiadomości specjalnych w celu ułatwienia należytej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.
Zdaniem Kolegium biegły w opinii zasadnie przyjął, że nie można przy podejmowaniu decyzji o zrębie zupełnym kierować się wyłącznie kryterium wiekowym drzew. Działka leśna nr 29 wchodzi w skład dużego kompleksu leśnego, co uzasadnia łączne traktowanie i ocenę zasad gospodarowania na całym obszarze. Przyjęte natomiast przez biegłego Z. W. kryterium minimalne wieku drzew jako uzasadniające wniosek o wykonanie zrębu zupełnego na działce nr 29, doprowadziłoby do niedopuszczalnej konkluzji o możliwości zrębu całkowitego całego kompleksu leśnego.
Skonfrontowanie opinii biegłych nie było możliwe ze względu na odmienność przyjętych założeń i celów, którym miały służyć. Odmienności podejścia do zadanych obu biegłym obszarów oceny – nie dawały podstaw by podważać ocenę któregokolwiek z nich, zarzucając oparcie opinii na błędnym ustaleniu stanu faktycznego. Wykluczyło to potrzebę przeprowadzenia dodatkowego dowodu w postaci ponownego wykonania odwiertów dla ustalenia wieku drzew. Biorąc pod uwagę treść wniosku oraz stanowisko C. Z., że nie jest zainteresowany innym sposobem pozyskania drewna niż zrąb zupełny organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...].
W skardze do Naczelnego sądu Administracyjnego skarżący C. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi podniósł, że postępowanie administracyjne w tej sprawie toczy się od 1999r., a wcześniejsze decyzje obydwu instancji zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego
z 12.12.2001r. sygn. akt SA/Rz 837/00.W zaleceniach dla organu Sąd nakazał dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu leśnictwa na okoliczność czy zrąb zupełny na działce skarżącego jest możliwy z uwzględnieniem zasad przewidzianych w ustawie o lasach. Skarżący stwierdził, że czynności podjęte przez biegłego przeprowadzone zostały z naruszeniem obowiązujących zasad. Zakwestionował wnioski końcowe opinii, brak jej uzasadnienia, co uniemożliwiło analizę wniosków i naruszyło przepis art.11 k.p.a. oraz lakoniczną ocenę wcześniejszej opinii. Sprzeciwił się zaleceniom biegłego odnośnie wykonania zrębu zupełnego w części wydzielenia III łącznie z podszytem, gdyż decyzją [...] miał nakazane zalesienie tego terenu i obecnie w tym miejscu rośnie młodnik. Ponadto stwierdził, że protokół z rozprawy przeprowadzonej przed SKO nie obrazuje w pełni jej rzeczywistego przebiegu i nie czyni zadość wymaganiom z art. 68 § 2 k.p.a., gdyż nie został podpisany przez wszystkie osoby biorące udział w rozprawie, a przewodniczący składu orzekającego odmówił odczytania protokołu oraz przeprowadzenia dowodu z oględzin przez biegłych obecnych na rozprawie dodatkowych próbek odwiertów z drzew i przesłuchania w charakterze świadka na okoliczność przedłożonych odwiertów i metody liczenia przyrostów przez R. T. Podniósł też, że podczas rozprawy administracyjnej opinia biegłego została zmieniona gdyż przyjęto tezę, że dla kwestii możliwości dokonania zrębu zupełnego najważniejszym kryterium nie jest wiek. Zaniechanie odczytania protokołu i wydanie tego samego dnia decyzji uniemożliwiło ustosunkowanie się do opinii zgodnie z art. 79 § 2 k.p.a. Organ II instancji naruszył też zasady wynikające z art. 7 k.p.a., gdyż rozstrzygnięcie winno być oparte na okolicznościach faktycznych, a nie na hipotetycznie możliwych stanach faktycznych. Wydana decyzja naruszyła też przesłanki wynikające z rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 28 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad sporządzania planu urządzania lasu, uproszczonego planu urządzania lasu oraz inwentaryzacji lasu (Dz. U. nr 3, poz. 16). Zanegował pogląd przyjęty o wyjątkowej możliwości stosowania rębni zupełnej wskazując, że są one stosowane przez państwowe gospodarstwa leśne. Dotychczas podstawą odmowy wydania zgody na zrąb zupełny był wiek drzewostanu, a obecnie dodatkową przyczyną zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji stały się bliżej niesprecyzowane przez organ zasady gospodarki leśnej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W replice na zarzuty organ stwierdził, że fragmenty protokołu były kilkakrotnie odczytywane i uzgadniane z wypowiedziami biegłych, a wyjaśnienia biegłych zostały zaopatrzone własnoręcznymi ich podpisami. Podstawą wydania negatywnej opinii o zrębie zupełnym oprócz wieku drzewostanu dodatkowymi warunkami były typ siedliskowy lasu, układ istniejącego drzewostanu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwaną dalej w skrócie p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone (tak jak niniejsza sprawa) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zwanej dalej w skrócie u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1).
Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).
Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
Według art. 135 tej ustawy Sąd stosuje przewidziane prawem, środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem C. Z. z 3 października 1999r. było już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Rzeszowie, który wyrokiem z 12 grudnia 2001r. sygn. akt SA/Rz 837/00 uchylił decyzję Starosty [...]
i decyzję organu odwoławczego. Za niesporną została uznana okoliczność, że dla kompleksu leśnego, w skład którego wchodzi działka nr 29, nie został opracowany uproszczony plan urządzania lasu, który określałby w sposób szczegółowy zakres pozyskiwania drewna w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa.
W tej sytuacji Sąd uznał, że przekroczenie zakresu zadań wynikających z prawidłowej gospodarki leśnej jest możliwe jedynie w przypadkach losowych. Wobec braku uproszczonego planu urządzania, zakres pozyskiwania drewna z określonej działki leśnej winien być rozstrzygnięty w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej z zachowaniem przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd wskazał na dowód z oględzin działki i opinię biegłego Z. W. opracowaną na wniosek C. Z.
Z uwagi jednak na znaczne różnice w ocenie istotnych kwestii faktycznych, w ocenie Sądu zaistniała konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu leśnictwa na okoliczność możliwości wykonania zrębu zupełnego na działce skarżącego, która uwzględniałaby równocześnie zasady gospodarowania zasobami leśnymi przewidziane w ustawie. Sąd wskazał, że biegły winien ustosunkować się również do opinii Z. W. oraz do uproszczonej inwentaryzacji działki nr 29, sporządzonej 23.02.2000r. Ponadto Sąd nakazał przeprowadzenie oględzin działki z udziałem wnioskodawcy i biegłego leśnika.
Z mocy art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie Sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku Sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych, sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu niniejszego przepisu oznacza, że nie może formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem i jest zobowiązany do podporządkowania się takiemu wyrokowi w pełnym zakresie.
Mając na względzie wyżej powołany przepis art. 153 P.p.s.a oraz przepis art. 145 P.p.s.a, który określa warunki uwzględnienia skargi, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2002r. nr [...] o odmowie udzielenia zgody na pozyskanie drewna zrębem zupełnym na działce nr 29 położonej
w miejscowości S.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że zgodnie z wytycznymi wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego 12 grudnia 2001r. sygn. akt SA/Rz 837/00 przeprowadzono oględziny lasu z udziałem skarżącego oraz powołano biegłego, który sporządził opinię o możliwości pozyskania drewna z działki skarżącego metodą zrębu zupełnego z uwzględnieniem zasad gospodarowania zasobami leśnymi wynikającymi z ustawy o lasach.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organy prowadzące postępowanie umożliwiły skarżącemu uczestniczenie na każdym etapie prowadzonego postępowania, a organ odwoławczy w trakcie rozprawy administracyjnej umożliwił skarżącemu zadawanie pytań biegłym, celem wyjaśnienia zastrzeżeń zgłoszonych do sporządzonej opinii. Znajdujący się
w aktach sprawy protokół z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez organ II instancji nie potwierdza zarzutów zawartych w skardze o trudnościach z zapoznaniem się
z protokołem z rozprawy, gdyż przeczy temu sama treść skargi. Zgłoszone przez skarżącego, na rozprawie administracyjnej wnioski dowodowe organ postanowił nie uwzględnić, gdyż uznał okoliczności wskazane przez skarżącego za udowodnione innymi dowodami. Postanowienie to zostało odnotowane w protokole z rozprawy na str. 7 (karta nr 9 akt adm. II instancji).
Zatem organy obydwu instancji prowadziły postępowanie z zachowaniem reguł wynikających z art. 10 § 1 k.p.a.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 68 § 2 k.p.a. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie jest to naruszenie mające istotne znaczenie na treść zapadłego rozstrzygnięcia, albowiem bezspornym jest fakt osobistego uczestnictwa skarżącego w rozprawie, o czym świadczy udzielone w trakcie rozprawy pełnomocnictwo synowi P. Z. Zarzut wydania decyzji bezpośrednio po rozprawie również nie mógł zostać uwzględniony, bowiem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają żadnych uregulowań, które wprowadzałyby termin do wydania decyzji po przeprowadzonej rozprawie administracyjnej.
Należy zauważyć, że sporną kwestią dla skarżącego w rozpoznawanej sprawie jest ocena wieku drzewostanu, jako jedynego kryterium decydującego o wyrażeniu zgody na wykonanie zrębu zupełnego lasu. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko przyjęte przez Kolegium na podstawie opinii A. H., że wiek drzewa nie może być wyłącznym kryterium przesądzającym o możliwości pozyskania drewna zrębem zupełnym
Z przepisu art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2000r. nr 56, poz. 679 ze zm.) zwanej dalej ustawą o lasach, wynika, że pozyskanie drewna w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa, niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3 tej ustawy jest możliwe wyłącznie w przypadkach losowych; decyzje w tej sprawie, na wniosek właściciela lasu wydaje starosta. Kwestia ta była już przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Rzeszowie w wyżej cytowanym wyroku.
Z analizy treści normatywnej tego przepisu wynika, że pozyskanie drewna metodą zrębu zupełnego jest okolicznością wyjątkową stosowaną wyłącznie w przypadkach losowych, przy czym przypadki losowe należy odnosić do drzewostanu. Ustawodawca określając podstawę faktyczną wydania decyzji pozytywnej w oparciu o art. 23 ust. 4 ustawy o lasach, jako przypadek losowy, pozostawił przede wszystkim organom rozstrzygającym możliwość oceny takich przypadków w ramach uznania administracyjnego, przy czym ograniczył je do sytuacji losowych, nadzwyczajnych ( wyrok NSA 25.02.2002r. sygn. akt II SA 3073/00 System Informacji Prawnej LEX nr 81978).
Mając na względzie opinię biegłego, zawierającą ocenę istniejącego drzewostanu na nieruchomości leśnej nr 29 i opisane zabiegi, które należałoby wykonać w wydzielonych segmentach działki leśnej ze względu na rodzaj lasu, organy prawidłowo przyjęły, że brak jest okoliczności faktycznych, dających się kwalifikować jako losowe, które uzasadniałyby wydanie decyzji zezwalającej na wykonanie zrębu zupełnego. Za takie okoliczności nie można uznać konieczność ponoszenia kosztów kształcenia dzieci wskazanych przez skarżącego we wniosku o wydanie decyzji na zrąb zupełny.
Bezspornym jest, że skarżący nie ma sporządzonego uproszczonego planu lasu, ani nie została wydana przez właściwego starostę decyzja na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy o lasach w przedmiocie określenia zadań z zakresu gospodarki leśnej dla lasu, którego jest właścicielem. Nie mniej jednak pozyskanie drewna zrębem zupełnym, bez względu na to, czy podmiot ubiegający się o dokonanie tego rodzaju zrębu dysponuje wyżej wskazanymi aktami, będzie wymagało indywidualnego rozstrzygnięcia, chyba że ten rodzaj zrębu dla określonych kategorii lasu został zwarty w tych aktach.
W rozpoznawanej sprawie o możliwości wykonania tego rodzaju zrębu na działce skarżącego, zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego miała zadecydować opinia biegłego. W opinii tej nie zostały wykazane okoliczności losowe wskazujące na potrzebę zastosowania zrębu zupełnego.
Utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja Starosty [...] przywołuje w podstawie prawnej przepis art. 8 i art. 13 ustawy o lasach oraz § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 28 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad sporządzania planu lasu (Dz. U. nr 3, poz. 16). Zauważyć należy, że materialnoprawną podstawą do wydania zaskarżonej decyzji winien być przepis art. 23 ust. 4 ustawy o lasach. Fakt nieprzywołania w podstawie prawnej decyzji organu I instancji wymienionego wyżej przepisu narusza prawo, jednakże nie w stopniu wpływającym na legalność zaskarżonej decyzji. Przepis będący podstawą prawną do wydania zaskarżonej znajduje się w ustawie o lasach.
W orzecznictwie ukształtowany został pogląd, iż wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (wyrok NSA z 21.08.2001r. sygn. akt II SA 1726/00 System Informacji Prawnej LEX nr 51233).
Innymi słowy, brak podstawy prawnej musi być rzeczywisty, a nie polegać wyłącznie na braku przytoczenia w decyzji przepisu prawa jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Należy również podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji ocenił cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazując na przyczyny, z powodu których przedstawionym dowodom dał wiarę, a innym nie. Wykazał też przyczyny, na podstawie których odmówił dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego na rozprawie administracyjnej, co czyni zadość przepisom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych też względów Sąd uznał, że nie została naruszona zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art. 80 k.p.a. Sąd stwierdził również na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że nie została naruszona zasada przekonywania stron zawarta w art. 11 k.p.a.
Reasumując Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy prowadzące postępowanie nie naruszyły przepisów prawa materialnego jaki i procesowego w stopniu mogącym wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy
W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.