SA/Rz 2944/01

SA/Rz 2944/01 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-05-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-12-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Ewa Wojtyna
Krystyna Józefczyk. /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk /spr/ Sędzia WSA Robert Sawuła Asesor WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości – A. SA na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala
Uzasadnienie
SA/Rz 2944/01
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. NR [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Syndyka masy upadłościowej "A." S.A. w upadłości, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego o stwierdzenie choroby zawodowej.
Jako podstawę prawną powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm./.
Z akt administracyjnych oraz uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] marca 2001 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję stwierdzającą istnienie u J. B. choroby zawodowej z poz. 15 wykazu chorób zawodowych /uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu/. W decyzji uwzględniono wyniki ponownego dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego po uchyleniu poprzedniej decyzji tegoż organu.
W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że J. B. zatrudniony był w A. w latach 1951 – 1991 kolejno na stanowiskach: ślusarz, ślusarz-blacharz, mistrz i starszy mistrz, kierownik oddziału W-41, kierownik zmianowy W-41, kierownik zmianowy na wydziale W-42.
Obecnie pomiary hałasu przeprowadzono na stanowiskach pracy J. B. i świadczą one o istnieniu przekroczeń poziomu najwyższego dopuszczalnego natężenia hałasu. Organ prowadzący postępowanie wobec braku pomiarów i badań warunków środowiska pracy z okresu zatrudnienia przeprowadził na tą okoliczność inne dowody a to: z zeznań świadków, a ustalone wyniki pomiarów /85 do 102 dB/ świadczą o znacznym narażeniu zawodowym na hałas w miejscu pracy J. B.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wydane zostały dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a to wydane przez Wojewódzką Przychodnię Przemysłową – Poradnię Chorób Zawodowych w R. z dnia 12 grudnia 1997 r. i wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 31 V 1999 r.
W ostatnim z nich stwierdzono, iż mimo odbiorczego uszkodzenia słuchu o wielkości 38 dB nie rozpoznano choroby zawodowej ze względu na brak narażenia na hałas zawodowy o przekroczonych normatywach higienicznych i brak danych o stanie narządu słuchu z okresu zatrudnienia.
Po przeprowadzeniu dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego uzyskano dane z zakładu pracy skarżącego – protokół postępowania wyjaśniającego z 4 VIII 1999 r. o wynikach pomiarów hałasu na stanowiskach pracy J. B. oraz jego oświadczenie z 13 VIII 1999 r. o dokładnym przebiegu pracy zawodowej w A. w okresie od 1951 r. do 1991 r. W protokole zakładu pracy z dnia 20 VIII 1999 r. in fine należy zauważyć, "na podstawie akt osobowych nie można stwierdzić poziomu ekspozycji zawodowej na hałas z powodu braku określenia miejsca pracy zainteresowanego oraz czasu ekspozycji zawodowej".
Świadczy to o naruszeniu podstawowych obowiązków zakładu pracy wobec pracownika narażonego na czynniki szkodliwe na stanowisku pracy.
Na podstawie tak uzupełnionego materiału dowodowego Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał ponownie orzeczenie lekarskie, w którym zmienił swoje dotychczasowe stanowisko i rozpoznał zawodowe uszkodzenie słuchu.
Wobec tego Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] III 2001 r. decyzję omówioną na wstępie.
Od tej decyzji odwołanie złożył pracodawca, w imieniu którego działa Syndyk masy upadłościowej.
W odwołaniu zarzucił organowi błędne ustalenia dotyczące ekspozycji zawodowej zainteresowanego na hałas.
Podnosi, iż zakład pracy przyznał, że jedynie w latach 1951 – 1976 skarżący podczas pracy zawodowej narażony był na ponadnormatywny hałas oraz powołuje się na upływ 24 lat od ustania ekspozycji na hałas do chwili wydania przez Instytut Medycyny Pracy w S. orzeczenia o chorobie zawodowej.
Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji dodatkowo naprowadził, iż Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w swym orzeczeniu rozpoznał u J. B. odbiorcze uszkodzenie słuchu, a więc takie, które może być wywołane nadmiernym hałasem w miejscu pracy. Organ I instancji ustalił, iż w jego miejscu pracy panował hałas o natężeniu mogącym wywołać chorobę zawodową. Podnoszone przez pracodawcę okoliczności, iż prowadzone postępowanie nie dało odpowiedzi na pytanie "czy hałas był stały czy ciągły, czy ekspozycja miała miejsce przez 8 godzin czy krócej" nie są okolicznościami, które mogły by przesądzać o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
W protokole z dnia 4 VIII 1999 r. przedstawiciel zakładu pracy podał dane świadczące o narażeniu zainteresowanego na hałas przez cały okres zatrudnienia.
Decyzję tą do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył Syndyk działający im. A. S.A. w upadłości.
W jej motywach ponownie wskazał na okoliczności podniesione w odwołaniu wnosząc o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1269/ stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej /§ 1/. Kontrola ta wykonywana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/.
Jej zakres wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawa prawna /§ 1/.
Uwzględnić skargę może tylko wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa w stopniu określonym w art. 145 § 1 cyt. ustawy.
W przedmiotowej sprawie zostały wydane trzy orzeczenia lekarskie. W dwu z nich a to w orzeczeniu Wojewódzkiej Przychodni Przemysłowej – Poradni Chorób Zawodowych w R. z dnia 12 XII 1997 r. oraz przez Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z 31 V 1997 r. W tym ostatnim stwierdzono, iż mimo stwierdzenia u badanego uszkodzenia słuchu, które ma charakter odbiorczy o wielkości 38 dB nie rozpoznano choroby zawodowej ze względu na brak narażenia na hałas zawodowy o przekroczonych normatywach higienicznych i brak danych o stanie narządu słuchu z okresu zatrudnienia.
Po przeprowadzeniu dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego uzyskano dane z zakładu pracy o wynikach pomiarów hałasu na jego stanowiskach pracy oraz jego oświadczenie o dokładnym przebiegu pracy zawodowej w A. od 1951 r. do 1991 r.
Po takim uzupełnieniu Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał orzeczenie lekarskie, w którym rozpoznał u J. B. zawodowe uszkodzenie słuchu.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami organ inspekcji sanitarnej wydaje decyzję w oparciu o opinię specjalistycznej placówki.
Jeżeli wyniki dochodzenia epidemiologicznego i specjalistycznego badań potwierdzą uszkodzenie słuchu mające charakter zawodowy rola inspektora sanitarnego się kończy.
Zarzut skarżącego, iż Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał dwa orzeczenia różniące się od siebie w swych ostatecznych wnioskach, a ostatecznie swoje orzeczenie oparł na jednym z nich, nie znajduje uzasadnienia.
Sąd nie podziela zarzutu skarżącego.
Z przepisów rozporządzenia wynika, iż placówka wydaje orzeczenie w oparciu o wyniki badań i z uwzględnieniem dochodzenia epidemiologicznego. W każdym z tych orzeczeń Instytutu stwierdzono "odbiorcze uszkodzenie słuchu na poziomie 38 dB".
Uzupełnione postępowanie epidemiologiczne pozwoliło przyjąć, iż uszkodzenie to ma związek z wykonywaną przez J. B. pracą zawodową.
Przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne bardzo szczegółowo odniosło się do wszystkich "zdobytych" informacji. Uwzględniono adnotacje lekarzy w czasie, gdy zgłaszał się J. B. mówiąc o swoich dolegliwościach związanych z pogarszaniem się słuchu w okresie zatrudnienia.
A więc w opinii będącej u podstaw zaskarżonej decyzji uwzględniono ten element, a to: dochodzenie epidemiologiczne, stan słuchu podczas pracy zawodowej, których wcześniej brakowało.
Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd skargę oddalił.